εκπεμπω sos δε βλέπω φως και η σιωπή δεν είναι πια χρυσός...
Κυριακή μεσημεράκι...λίγο μελαγχολικό..και μου κολλάει αυτό το τραγούδι απο το πουθενά..
ή σχεδόν απο το πουθενά.
Δεν είναι περίεργο εκεί το μυαλό σου είναι κάπου, αυτό το "κάπου" να εμφανίζεται απο το πουθενά;
Τι εννοώ;Ελα μου ντε; Σάμπως ξέρω κι εγώ τί σκατά εννοώ πια;
Είναι περίεργο όμως πως κάποιοι άνθρωποι ενώ περνάνε για λίγο από τη ζωή μας και
ενω ουσιαστικά μας έχουν κάποιες φορές χεσμένους πια για εμάς το άγγιγμα τους μένει,παραμένει,επιμένει.
"Χάνω της ψυχούλας μου το μέτρο...ακροβατώ κι εγώ στο πουθενά και οτι αγαπώ και οτι πω
πάλι στα ίδια το μυαλό μου τριγυρνά" κι αυτό ακριβώς τελικά είναι το θέμα.
Αυτό το "στα ίδια" που το θες πάλι και πάλι...και ενώ μπορείς να βρεις δεκάδες πράγματα
να πεις στο εαυτό σου "ΞΕΚΟΛΑ...ΕΜΜΟΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ" κάπου μέσα σου λες "δεν είναι ρε πουστη μου εμμονή"...δε μπορεί να είναι...
Είναι όμως χαζό να ψάχνεις για κάτι μια ζωή και τελικά να καταλαβαίνεις οτι το είχες και απλά έφυγε απο τα χέρια σου.Και ξερεις οτι ο χρόνος δε γυρίζει πίσω κι ας το θες...κι ας πάλεψες για να το καταφέρεις. Και αυτό το "βάρος" που μπορεί για κάποιους να είναι εμμονή για σένα είναι ένα βάρος στην ψυχή σου που πρέπει να κουβαλάς και να χαμογελάς...εκτός κι αν αυτό το βάρος ήταν κάποτε το χαμόγελο σου...
