No More Tears (Enough is Enough)

Συνήθως οι "φυσιολογικοί" άνθρωποι μελαγχολούν Κυριακή βράδυ...ακόμα και εκεί περίεργη είμαι ρε παιδί μου.

Κάτι με το Σάββατο με πειράζει. Θα μπορούσα να πω οτι φταίει η κούραση της εβδομάδας που πέρασε αλλά μάλλον ψέμματα θα είναι ...τί σχέση έχει άλλωστε;

Και εκεί λοιπόν που Κυριακάτικο πρωινό άκουγα Γαλάνη να τραγουδά μελοποιημένο Καρυωτάκη...τώρα donna summer...τελικά τί είναι η διάθεση; Τίποτα παραπάνω από ένα κλικ...

Βράδυ

Τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι μια ιαχή μακρυσμένη -
τ' αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη
ψιθυρίζει και μένει,

τ' ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα,
η αδειανή κάμαρά μου,
ένα τραίνο που θα 'ρχεται από μια άγνωστη χώρα,
τα χαμένα όνειρά μου,
οι καμπάνες που σβήνουν, και το βράδυ που πέφτει
ολοένα στην πόλη,
στων ανθρώπων την όψη, στ' ουρανού τον καθρέφτη,
στη ζωή μου τώρα όλη...

Κώστας Καρυωτάκης - Βράδυ

Ξέρω , ξέρω Καρυωτάκης κυριακάτικο είναι βαρύς ...όπως μου είπε και ο Κ.Α. "Θα την κοψω τη φλέβα!! Βάλε μαρινέλλα, ΤΩΡΑ!!!"...αλλά έλα που αυτή τη στιγμή αυτό θέλω ν ακούσω.
Χτυπάει κέντρο ρε γμτ.
Αυτό το σημείο που όλοι αγνοούμε και όλοι γύρω από αυτό γυρίζουμε. Γελάμε, κλαίμε, νευριάζουμε , όλη τη μέρα κάνουμε πως σκεφτόμαστε κάτι άλλο...αλλά έρχονται κάτι στιγμές συχνά ακάλεστες και βαράνε εκεί ακριβώς που εσύ προσπαθείς να υποκριθείς οτι δεν υπάρχει τίποτα.

ζεστός καφές και σκέψεις...

Δευτέρα πρωί...άδεια.

Μάλλον τη ζήτησα την κατάλληλη στιγμή. Οτι πρέπει για χουχούλιασμα σήμερα. 'Ασχετο αν ξύπνησα πρωί. Συνήθεια.

Είμαι ήδη στη δεύτερη κούπα ζεστό καφέ. Θέλω να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά.
Νιώθω πως όλα γίνονται λόγω συνήθειας και κεκτημένης ταχύτητας. Οχι οτι κάποιες φορές η συνήθεια είναι κάτι κακό.
Εχει να κάνει με αυτό που γίνεται και μας βγάζει από αυτή .Αν είναι δηλαδή κάτι καλό ας έρθει...

Πόσο ομως το επιδιώκουμε αυτό; Τί είναι αυτό που μας κρατάει πίσω; Πολλές φορές χρησιμοποιώ τη δικαιολογία οτι δε το βρίσκω. Αλλά μάλλον είναι απλά ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ.
Πως να βρεις κάτι που δε ψάχνεις; οκ...πιστεύω στην καλή μοίρα αλλά από την άλλη
μήπως απλά ο φόβος μου κρύβεται πίσω από αυτό;

Επιλέγω "ασφαλείς" δρόμους που ξέρω οτι μπορώ να διαχειριστώ αλλά αυτό το αίσθημα οτι
κάτι λείπει δε λέει να φύγει. Αφέθηκα μια φορά και απλά εφαγα τα μούτρα μου...να κάτι που δε θέλω ξανά και το αντιμετωπίζω χωρίς να δίνομαι εντελώς.Από την άλλη δε μετανιώνω κιόλας. Οτι κι αν λεω αυτό το στραπατσάρισμα ήταν από τα πιο ωραία πράγματα που μου συνέβησαν. Καλά δεν λεω το ίδιο το στραπατσάρισμα αλλά όσα συνέβησαν πριν από αυτό.
Τώρα τί με έπιασε πάλι πρωινιάτικο; Τι σκατά βάζουν πια στον καφέ; (παω για τρίτη κούπα...χάλια τα νεύρα ε;;)

θέλω να σε δω (here without you)

Θέλω να σε δω...τί φράση ε;

Πόσες φορές τη χρησιμοποιούμε; Κάποιες φορές τη λέμε κανονίζοντας παράλληλα γιατί όντως θα γίνει, άλλες είναι μια τυπική ατάκα σε κάποιον/κάποια που βλέπουμε τυχαία μετά από καιρό και ξέρουμε πως σίγουρα δε θα γίνει..αν ήταν θα το είχαμε κάνει και άλλες κρύβει μέσα όλη τη λαχτάρα και τις ευχές που μπορεί να κάνουμε σχεδόν καθημερινά.

Τις πρώτες δυο περιπτώσεις θα τις αφήσω στην ησυχία τους προς στιγμή...η τρίτη όμως; Αυτό το "θέλω να σε δω" όταν δεν είσαι εσύ αυτός/αυτή που το λες αλλά το πρόσωπο που ΘΕΣ να δεις ...και παρακαλάς να στο πει κι όταν στο λεει...τελικά δεν απαντάς καν...γιατί ξέρεις ή ας το πω αλλιώς. Εμαθες πια.

Γιατί πολύ απλά οι δυο πρώτες περιπτώσεις αντιστοιχούν είτε η μια είτε η άλλη στην τρίτη.
Αν θες να το κάνεις πραγματικά (ή αν θέλει ας το πω πιο σωστά) είτε κανονίζεται εκείνη τη στιγμή είτε το λες απλά...σαν το "μη χαθούμε μωρέ πάλι"...

Τί είναι αυτό που περιμένεις τελικά να γίνει; Να αλλάξουν όλα και ξαφνικά να νιώσεις σαν ήρωας σε ρομαντική ταινία όπου στο τέλος όλα τελειώνουν υπέροχα; Ναι...

Γίνεται όμως; Κι αν ναι το μετά πως είναι; Τί μας κάνει να πιστεύουμε οτι αυτή η φορά θα είναι διαφορετική; Μου αρέσει το παραμύθι μάλλον...αυτό που λεει οτι όλα θα είναι υπέροχα...