Κοιμήθηκα πολύ κι όμως νιώθω σαν να έτρεχα όλο το βράδυ...ίσως γιατί το μυαλό μου το έκανε.
'Ηταν κάπου αλλού...ξέρω 2 ανθρώπους που θα μου γκρινιάξουν γι αυτό αλλά θα με καταλάβουν.
Συνέχεια στα όρια...αυτά τα όρια ποιός τα θέτει; Που είναι η γραμμή; Γιατί να υπάρχουν αν δεν είναι εκεί για να τα ξεπερνάμε; Ποιός αποφασίζει τελικά θα μου πείτε;
Μ εχει πιάσει κάτι...σαν να μην μπορώ να ησυχάσω...σα να θέλω κάτι να κάνω...οχι οτιδήποτε..έχει και όνομα και διεύθυνση...άσχετο αν εγώ φέρομαι σαν ΑΑ που αρνείται να ξαναβάλει ποτό στο στόμα του όσο κι αν θέλει...
Αλλά αυτή η επιθυμία του "απαγορευμένου" ενω ξέρεις οτι σε σκοτώνει συνεχίζεις να το θέλεις. Καλός ο μηλίτης αλλά ...
Σήκω....πάμε μια βόλτα. Οχι άλλες σκέψεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου