Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.
I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?
Edgar Allan Poe
Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010
Dreamland
By a route obscure and lonely,
Haunted by ill angels only,
Where an Eidolon, named NIGHT,
On a black throne reigns upright,
I have reached these lands but newly
From an ultimate dim Thule-
From a wild clime that lieth, sublime,
Out of SPACE- out of TIME.
Bottomless vales and boundless floods,
And chasms, and caves, and Titan woods,
With forms that no man can discover
For the tears that drip all over;
Mountains toppling evermore
Into seas without a shore;
Seas that restlessly aspire,
Surging, unto skies of fire;
Lakes that endlessly outspread
Their lone waters- lone and dead,-
Their still waters- still and chilly
With the snows of the lolling lily.
By the lakes that thus outspread
Their lone waters, lone and dead,-
Their sad waters, sad and chilly
With the snows of the lolling lily,-
By the mountains- near the river
Murmuring lowly, murmuring ever,-
By the grey woods,- by the swamp
Where the toad and the newt encamp-
By the dismal tarns and pools
Where dwell the Ghouls,-
By each spot the most unholy-
In each nook most melancholy-
There the traveller meets aghast
Sheeted Memories of the Past-
Shrouded forms that start and sigh
As they pass the wanderer by-
White-robed forms of friends long given,
In agony, to the Earth- and Heaven.
For the heart whose woes are legion
'Tis a peaceful, soothing region-
For the spirit that walks in shadow
'Tis- oh, 'tis an Eldorado!
But the traveller, travelling through it,
May not- dare not openly view it!
Never its mysteries are exposed
To the weak human eye unclosed;
So wills its King, who hath forbid
The uplifting of the fringed lid;
And thus the sad Soul that here passes
Beholds it but through darkened glasses.
By a route obscure and lonely,
Haunted by ill angels only,
Where an Eidolon, named NIGHT,
On a black throne reigns upright,
I have wandered home but newly
From this ultimate dim Thule.
Edgar Allan Poe
Haunted by ill angels only,
Where an Eidolon, named NIGHT,
On a black throne reigns upright,
I have reached these lands but newly
From an ultimate dim Thule-
From a wild clime that lieth, sublime,
Out of SPACE- out of TIME.
Bottomless vales and boundless floods,
And chasms, and caves, and Titan woods,
With forms that no man can discover
For the tears that drip all over;
Mountains toppling evermore
Into seas without a shore;
Seas that restlessly aspire,
Surging, unto skies of fire;
Lakes that endlessly outspread
Their lone waters- lone and dead,-
Their still waters- still and chilly
With the snows of the lolling lily.
By the lakes that thus outspread
Their lone waters, lone and dead,-
Their sad waters, sad and chilly
With the snows of the lolling lily,-
By the mountains- near the river
Murmuring lowly, murmuring ever,-
By the grey woods,- by the swamp
Where the toad and the newt encamp-
By the dismal tarns and pools
Where dwell the Ghouls,-
By each spot the most unholy-
In each nook most melancholy-
There the traveller meets aghast
Sheeted Memories of the Past-
Shrouded forms that start and sigh
As they pass the wanderer by-
White-robed forms of friends long given,
In agony, to the Earth- and Heaven.
For the heart whose woes are legion
'Tis a peaceful, soothing region-
For the spirit that walks in shadow
'Tis- oh, 'tis an Eldorado!
But the traveller, travelling through it,
May not- dare not openly view it!
Never its mysteries are exposed
To the weak human eye unclosed;
So wills its King, who hath forbid
The uplifting of the fringed lid;
And thus the sad Soul that here passes
Beholds it but through darkened glasses.
By a route obscure and lonely,
Haunted by ill angels only,
Where an Eidolon, named NIGHT,
On a black throne reigns upright,
I have wandered home but newly
From this ultimate dim Thule.
Edgar Allan Poe
Christmas Grinch or Christmas Grin?
Τελικά τα Χριστούγεννα είτε τα λατρεύεις είτε απλά περιμένεις να περάσουν.
Υποθέτω πως οι περισσότεροι από εμάς θυμούνται Χριστούγεννα χωρίς σχολείο αλλά με κάλαντα…εποχές ε; Τα δικά μας λεφτά (αφορολόγητα!) με χαβαλέ και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Μέρες με δώρα και με την οικογένεια σου γύρω σου.
Στις χριστουγεννιάτικες ταινίες βλέπουμε για ανθρώπους που βρίσκουν ξανά το πνεύμα των Χριστουγέννων παρά τις αντιξοότητες της ζωής απλά και μόνο χάνοντας και ξαναβρίσκοντας κάτι που θεωρούν δεδομένο. Κλασικό παράδειγμα «it’s a beautiful life» του Frank Capra .Και τελικά αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει τα Χριστούγεννα τόσο μαγικά; Γιατί μη μου πείτε ότι δε νιώθετε λίγο πιο συναισθηματικοί αυτή την εποχή…και αυτό το λέει άτομο που τα Χριστούγεννα πλέον ισοδυναμούν με μελαγχολία. Κι όμως κάπου μέσα μου υπάρχει ακόμα το παιδάκι που περιμένει πως και πως αυτή την εποχή. Που ξυπνάει το πρωί των Χριστουγέννων και περιμένει να βρει ένα δώρο στο δέντρο και ας είναι και μια σοκολάτα. Και να πιστεύει ότι την έφερε ο Αγιος Βασίλης και ας ξέρει πια ότι οι γονείς του τού την κάναν και όχι ένας τύπος με γένια. Αλλά αυτή είναι η μαγεία. Όχι για την ψευτο γκλαμουριά και για το που θα κάνω ρεβεγιόν…αλλά γι αυτό το «πνεύμα» που για τον καθένα σημαίνει κάτι διαφορετικό. Πόσοι από εσάς θυμάστε το Μινιόν; Την Αθήνα ή την πόλη που μεγαλώσατε τα Χριστούγεννα; Χωρίς τα ανόητα κόλπα δημαρχέων για το μεγαλύτερο δέντρο. Απλά τις βόλτες στην απλοϊκά στολισμένη μα τόσο όμορφη πόλη; Ρε γαμώτο λες να γέρασα τόσο; Γιατί νιώθω πως ακούγομαι (οκ οκ διαβάζομαι…) ετσι;
Προσπαθώ να σκεφτώ τι θα κάνω διαφορετικά φέτος…χωρίς τη δυνατότητα να ξοδέψω χρήματα που ούτε τα προηγούμενα χρόνια μου περίσσευαν…βασικά δε θα κάνω τίποτα διαφορετικό. Και φέτος θα στολίσω το πλαστικό μου δεντράκι (έλεος γιατί να κόβω αληθινό;;;) με κάποια καινούρια στολίδια αλλά κυρίως με στολίδια που έχω ήδη. Αν είναι κάτι που περιμένω είναι να βγω βόλτα να χαζέψω…δε με νοιάζει να αγοράσω. Αυτό που απολαμβάνω είναι ο καφές μετά τη βόλτα. Μετά σπίτι με τους φίλους μου σε μια κουζίνα όπου όλοι θα φτιάξουν κάτι…(είτε ξέρουν να μαγειρεύουν είτε όχι…αλλά τι να κάνεις…το τρως και λες και ότι το πέτυχε…Χριστούγεννα βλέπεις!). Μετά επιτραπέζια και παντομίμα. Απλά πράγματα αλλά δε τα αλλάζω με όλα τα σούπερ ντούπερ πράγματα που πρέπει να πάρω δάνειο για να τα κάνω. Αν τελικά το μόνο που θα κάνεις τα Χριστούγεννα είναι να σκας για το που θα πας σε τι διαφέρει από ένα οποιοδήποτε Σαββατόβραδο; Εξαιρώντας βέβαια το διπλό λογαριασμό και το απίστευτο στριμωξίδι.
Φοβάμαι ότι αυτό το κείμενο θα μοιάζει με το προηγούμενο… η αισιόδοξη πλευρά της ζωής (χμμ…λες και είμαι διαφήμιση καναλιού για το πρόγραμμα του). Πως μπορείς να είσαι αισιόδοξος όταν όλα γύρω σου προσπαθούν να σε πείσουν πως δε πρέπει; Απαγορεύεται να χαμογελάς , να ονειρεύεσαι , να ζεις , να γλεντάς , να πέφτεις στο πάτωμα από τα γέλια, να τσακώνεσαι, να συμφιλιώνεσαι , να κλαίς, να θυμώνεις και τέλος πάντων όλα αυτά που σημαίνουν ότι ΖΕΙΣ. ΓΙΑΤΙ;;;;
Όλοι χρωστάμε αλλά χρήματα…όχι την ζωή μας. Και εννοείται πως δε θα αρχίσω τα ανόητα κλισέ «μα υπάρχουν και χειρότερα» …τι λες ρε παιδί μου αλήθεια; Χαίρω πολύ το ξέρω. Αλλά του καθενός η ζωή το κρίνει αυτό .Δε μπορώ να πω σ έναν άνθρωπο που νιώθει ότι του κόβουν την αναπνοή «κουράγιο υπάρχουν και χειρότερα». Όχι. Αρνούμαι πως το λένε;
Δείτε λίγο μέσα σας. Σκεφτείτε τι πραγματικά είναι σημαντικό για εσάς. Ποιοι άνθρωποι σας ομορφαίνουν τη ζωή. Ποια πράγματα σας κάνουν να ξεφεύγετε; Τι γουστάρετε στην τελική να κάνετε; Γιατί αυτό είναι Χριστούγεννα. Όχι το πόσα δώρα θα πάρετε ή το πόσα θα ξοδέψετε αλλά το να δακρύσετε από αυτό που θα νιώσετε…να είναι κάτι τόσο όμορφο που η ψυχή σας θα νιώσει τόσο γεμάτη που θα κυλήσει δάκρυ.
Κάντε κάτι απλό αλλά κάντε το με αυτούς που θέλετε και δείτε το να μεταμορφώνεται σε κάτι …ΜΑΓΙΚΟ. Και όπως θα έλεγε ο little Tim “Μerry Christmas everyone!!”
Υποθέτω πως οι περισσότεροι από εμάς θυμούνται Χριστούγεννα χωρίς σχολείο αλλά με κάλαντα…εποχές ε; Τα δικά μας λεφτά (αφορολόγητα!) με χαβαλέ και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Μέρες με δώρα και με την οικογένεια σου γύρω σου.
Στις χριστουγεννιάτικες ταινίες βλέπουμε για ανθρώπους που βρίσκουν ξανά το πνεύμα των Χριστουγέννων παρά τις αντιξοότητες της ζωής απλά και μόνο χάνοντας και ξαναβρίσκοντας κάτι που θεωρούν δεδομένο. Κλασικό παράδειγμα «it’s a beautiful life» του Frank Capra .Και τελικά αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει τα Χριστούγεννα τόσο μαγικά; Γιατί μη μου πείτε ότι δε νιώθετε λίγο πιο συναισθηματικοί αυτή την εποχή…και αυτό το λέει άτομο που τα Χριστούγεννα πλέον ισοδυναμούν με μελαγχολία. Κι όμως κάπου μέσα μου υπάρχει ακόμα το παιδάκι που περιμένει πως και πως αυτή την εποχή. Που ξυπνάει το πρωί των Χριστουγέννων και περιμένει να βρει ένα δώρο στο δέντρο και ας είναι και μια σοκολάτα. Και να πιστεύει ότι την έφερε ο Αγιος Βασίλης και ας ξέρει πια ότι οι γονείς του τού την κάναν και όχι ένας τύπος με γένια. Αλλά αυτή είναι η μαγεία. Όχι για την ψευτο γκλαμουριά και για το που θα κάνω ρεβεγιόν…αλλά γι αυτό το «πνεύμα» που για τον καθένα σημαίνει κάτι διαφορετικό. Πόσοι από εσάς θυμάστε το Μινιόν; Την Αθήνα ή την πόλη που μεγαλώσατε τα Χριστούγεννα; Χωρίς τα ανόητα κόλπα δημαρχέων για το μεγαλύτερο δέντρο. Απλά τις βόλτες στην απλοϊκά στολισμένη μα τόσο όμορφη πόλη; Ρε γαμώτο λες να γέρασα τόσο; Γιατί νιώθω πως ακούγομαι (οκ οκ διαβάζομαι…) ετσι;
Προσπαθώ να σκεφτώ τι θα κάνω διαφορετικά φέτος…χωρίς τη δυνατότητα να ξοδέψω χρήματα που ούτε τα προηγούμενα χρόνια μου περίσσευαν…βασικά δε θα κάνω τίποτα διαφορετικό. Και φέτος θα στολίσω το πλαστικό μου δεντράκι (έλεος γιατί να κόβω αληθινό;;;) με κάποια καινούρια στολίδια αλλά κυρίως με στολίδια που έχω ήδη. Αν είναι κάτι που περιμένω είναι να βγω βόλτα να χαζέψω…δε με νοιάζει να αγοράσω. Αυτό που απολαμβάνω είναι ο καφές μετά τη βόλτα. Μετά σπίτι με τους φίλους μου σε μια κουζίνα όπου όλοι θα φτιάξουν κάτι…(είτε ξέρουν να μαγειρεύουν είτε όχι…αλλά τι να κάνεις…το τρως και λες και ότι το πέτυχε…Χριστούγεννα βλέπεις!). Μετά επιτραπέζια και παντομίμα. Απλά πράγματα αλλά δε τα αλλάζω με όλα τα σούπερ ντούπερ πράγματα που πρέπει να πάρω δάνειο για να τα κάνω. Αν τελικά το μόνο που θα κάνεις τα Χριστούγεννα είναι να σκας για το που θα πας σε τι διαφέρει από ένα οποιοδήποτε Σαββατόβραδο; Εξαιρώντας βέβαια το διπλό λογαριασμό και το απίστευτο στριμωξίδι.
Φοβάμαι ότι αυτό το κείμενο θα μοιάζει με το προηγούμενο… η αισιόδοξη πλευρά της ζωής (χμμ…λες και είμαι διαφήμιση καναλιού για το πρόγραμμα του). Πως μπορείς να είσαι αισιόδοξος όταν όλα γύρω σου προσπαθούν να σε πείσουν πως δε πρέπει; Απαγορεύεται να χαμογελάς , να ονειρεύεσαι , να ζεις , να γλεντάς , να πέφτεις στο πάτωμα από τα γέλια, να τσακώνεσαι, να συμφιλιώνεσαι , να κλαίς, να θυμώνεις και τέλος πάντων όλα αυτά που σημαίνουν ότι ΖΕΙΣ. ΓΙΑΤΙ;;;;
Όλοι χρωστάμε αλλά χρήματα…όχι την ζωή μας. Και εννοείται πως δε θα αρχίσω τα ανόητα κλισέ «μα υπάρχουν και χειρότερα» …τι λες ρε παιδί μου αλήθεια; Χαίρω πολύ το ξέρω. Αλλά του καθενός η ζωή το κρίνει αυτό .Δε μπορώ να πω σ έναν άνθρωπο που νιώθει ότι του κόβουν την αναπνοή «κουράγιο υπάρχουν και χειρότερα». Όχι. Αρνούμαι πως το λένε;
Δείτε λίγο μέσα σας. Σκεφτείτε τι πραγματικά είναι σημαντικό για εσάς. Ποιοι άνθρωποι σας ομορφαίνουν τη ζωή. Ποια πράγματα σας κάνουν να ξεφεύγετε; Τι γουστάρετε στην τελική να κάνετε; Γιατί αυτό είναι Χριστούγεννα. Όχι το πόσα δώρα θα πάρετε ή το πόσα θα ξοδέψετε αλλά το να δακρύσετε από αυτό που θα νιώσετε…να είναι κάτι τόσο όμορφο που η ψυχή σας θα νιώσει τόσο γεμάτη που θα κυλήσει δάκρυ.
Κάντε κάτι απλό αλλά κάντε το με αυτούς που θέλετε και δείτε το να μεταμορφώνεται σε κάτι …ΜΑΓΙΚΟ. Και όπως θα έλεγε ο little Tim “Μerry Christmas everyone!!”
ΖΩΗ ΠΚ και ΜΚ (προ κρίσης και μετά κρίσης)
Τους τελευταίους μήνες η ατάκα «όχι άλλο κάρβουνο» μου έρχεται συνέχεια στο μυαλό.
Ο λόγος; Απλός…αν ξανακούσω για «ύφεση», «οικονομική κρίση», «τρόικα» και όλες αυτές τις κονσερβοποιημένες φράσεις ειλικρινά θα βάλω τις φωνές.
Δεν χρειάζεται κάποιο παπαγαλάκι να μου θυμίζει ότι η αγοραστική μου δυνατότητα μειώθηκε. Το αντιμετωπίζω.
Δεν χρειάζεται να μου λένε πόσο δύσκολη έγινε η ζωή…το ζω.
Δεν χρειάζεται να μου λένε πως η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο…το νιώθω από τους φίλους μου και τον κόσμο γύρω μου.
Σε καμία περίπτωση δεν αναφέρομαι σε «στρουθοκαμηλισμό». Όχι…αυτό θα ήταν ανόητο. Αλλά όμως… κάτι θα μπορώ να κάνω από το κλειστώ μέσα να βλέπω ένα χαζοκούτι ή να μιζεριάσω!!
Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που μπορείς να κάνεις χωρίς να χρειάζεσαι μια περιουσία. Ανοίγοντας περιοδικά διαβάζεις για το πόσο ωραίο είναι ένα ταξίδι στο Ντουμπάι, στη σουίτα των 3000$...χμμμ οκ…μπορείς να μου πεις τι να κάνω με 30ε όμως ή με 3Ε; Εδώ σε θέλω. Απάντηση; Πολλά…
Τον τελευταίο καιρό μείωσα εξόδους αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο δε μένω και καθόλου μέσα. Τί εννοώ; Δεν χρειάζεται να πάω στο club ή στο ακριβό εστιατόριο…όπου ούτε ν ακούσω τους φίλους μου μπορώ αλλά ούτε και να φάω άνετα μόνο και μόνο επειδή σκέφτομαι το λογαριασμό…ακόμα θυμάμαι το ένα ποτήρι κρασί και μια σαλάτα 48ε!
Πάρα πολύ απλά πίνω το κρασί μου και τρώω τον άμπακο στο σπίτι μου μαζί με φίλους ή στο σπίτι φίλων μου τις ημέρες που το ταμείο είναι τελείως μείον.
Το αγαπημένο μας στέκι ήταν ένα μπαράκι δίπλα στη θάλασσα. Ακόμα είναι…μόνο που το μπαράκι αντικαταστάθηκε από τη μαρίνα και το ποτό από μπύρες. Κόστος; 3ε. Και αν ακούγεται μίζερο γιατί δε το δοκιμάζετε και ελάτε μετά να μου πείτε.
Υποθέτω πως όλοι έχουμε τσακωθεί πάνω από ένα λογαριασμό…χαρακτηριστικό των Ελλήνων, για το ποιος θα πληρώσει…κάπως έτσι είναι και τώρα..σήμερα έχω εγώ αύριο εσύ (αύριο εχω εγώ...λέμε τώρα!).
To καλοκαίρι που μόλις πέρασε αρκετοί από εμάς αναγκαστήκαμε να περάσουμε τις διακοπές μας με λίγα ή με ελάχιστα χρήματα (ή και καθόλου…!!). Και όμως …τελικά τι είναι αυτό που μας έμενε πάντα από τις διακοπές μας; Το πόσα ξοδέψαμε ή το πώς περάσαμε τελικά; Γιατί θα πρέπει όλα να τα συνδέουμε με μεγάλο οικονομικό κόστος; Μπάνιο έκανα κανονικότατα , έβγαινα επίσης κανονικότατα…χωρίς να ξοδεύω παραπάνω απ όσο μπορούσα…και αν στην αρχή με δυσκόλεψε κατέληξα να κάνω ότι πραγματικά μ άρεσε και τελικά να περάσω πιο ωραία. Αντί να τρέχουμε σε ξενοδοχεία όπου δε μπορείς να είσαι και άνετος μοιράσαμε μέρες σε σπίτια σε χωριά ή νησί.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρατε το τρένο ή το αμάξι να κατεβείτε στην Πλάκα και να τριγυρίσετε στα σοκάκια , να καθίσετε σ ένα παραδοσιακό καφενείο απολαμβάνοντας μια μπύρα ή ότι σας αρέσει μιλώντας και γελώντας με την παρέα σας; Το κόστος μικρό αλλά όπως λέει και η διαφήμιση «ανεκτίμητο» ( η ειρωνεία είναι ότι αφορά πιστωτική!!).
Διάβαζα πρόσφατα για έναν manager ο οποίος τα παράτησε όλα και ζει χωρίς λεφτά…καλά ΟΚ είπαμε δεν έχω σκοπό να πάρω τα βουνά και να ζω μαζεύοντας χόρτα. Σίγουρα η ζωή μου γέμισε άγχος για το πώς να πληρώσω λογαριασμούς…αλλά γιατί εγώ θυμάμαι να έχω ακριβώς το ίδιο άγχος και πιο πριν;
Δε θέλω σε καμία περίπτωση ν ακουστώ ότι όλα είναι υπέροχα και πως τίποτα δε συμβαίνει. Το αντίθετο. Είναι πολύ δύσκολα. Και έχουμε δυο επιλογές. Κρυβόμαστε και περιμένουμε να περάσει ή περνάμε καλά όπως μπορούμε. Προτιμώ το δεύτερο.
Το κόστος ζωής έχει ανέβει…έλεος δηλαδή ένα εισιτήριο σινεμά 8ε; Ένα ποτό 7 με 10 ευρώ; Ε δε τους κάνω τη χάρη να πλουτίζουν εις βάρος μου.
Θυμάστε τις συναυλίες με free entrance; Γιατί να τις σνομπάρουμε; Επειδή είναι free ενώ για να ακούσω τον ίδιο άνθρωπο θέλω 30ε; Άκουσα από φίλο πως δεν αντέχει τον συνωστισμό. Ναι…δίκιο έχει. Στις συναυλίες που πληρώνεις έχει απίστευτη άνεση…δε σε πατάει κανείς..πλάκα κάνουμε έτσι;!
Υπάρχει ένα site www.tzaba.gr. Πάρτε ιδέες ή ακόμα καλύτερα βρείτε τις δικές σας βάση των δικών σας ρυθμών και όρεξης.
Στο κείμενο αυτό σκεφτόμουν να αναφερθώ στο τι μπορείτε να κάνετε με λίγα λεφτά. Μπορώ να σας δώσω κι άλλες ιδέες αλλά θα είναι οι δικές μου. Γιατί να μη σκεφτείτε τι σας αρέσει και να το προσαρμόσετε; Τη γενική ιδέα την καταλάβατε ελπίζω. Δεν έχουν όλα τα όμορφα πράγματα κόστος…
Ο λόγος; Απλός…αν ξανακούσω για «ύφεση», «οικονομική κρίση», «τρόικα» και όλες αυτές τις κονσερβοποιημένες φράσεις ειλικρινά θα βάλω τις φωνές.
Δεν χρειάζεται κάποιο παπαγαλάκι να μου θυμίζει ότι η αγοραστική μου δυνατότητα μειώθηκε. Το αντιμετωπίζω.
Δεν χρειάζεται να μου λένε πόσο δύσκολη έγινε η ζωή…το ζω.
Δεν χρειάζεται να μου λένε πως η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο…το νιώθω από τους φίλους μου και τον κόσμο γύρω μου.
Σε καμία περίπτωση δεν αναφέρομαι σε «στρουθοκαμηλισμό». Όχι…αυτό θα ήταν ανόητο. Αλλά όμως… κάτι θα μπορώ να κάνω από το κλειστώ μέσα να βλέπω ένα χαζοκούτι ή να μιζεριάσω!!
Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που μπορείς να κάνεις χωρίς να χρειάζεσαι μια περιουσία. Ανοίγοντας περιοδικά διαβάζεις για το πόσο ωραίο είναι ένα ταξίδι στο Ντουμπάι, στη σουίτα των 3000$...χμμμ οκ…μπορείς να μου πεις τι να κάνω με 30ε όμως ή με 3Ε; Εδώ σε θέλω. Απάντηση; Πολλά…
Τον τελευταίο καιρό μείωσα εξόδους αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο δε μένω και καθόλου μέσα. Τί εννοώ; Δεν χρειάζεται να πάω στο club ή στο ακριβό εστιατόριο…όπου ούτε ν ακούσω τους φίλους μου μπορώ αλλά ούτε και να φάω άνετα μόνο και μόνο επειδή σκέφτομαι το λογαριασμό…ακόμα θυμάμαι το ένα ποτήρι κρασί και μια σαλάτα 48ε!
Πάρα πολύ απλά πίνω το κρασί μου και τρώω τον άμπακο στο σπίτι μου μαζί με φίλους ή στο σπίτι φίλων μου τις ημέρες που το ταμείο είναι τελείως μείον.
Το αγαπημένο μας στέκι ήταν ένα μπαράκι δίπλα στη θάλασσα. Ακόμα είναι…μόνο που το μπαράκι αντικαταστάθηκε από τη μαρίνα και το ποτό από μπύρες. Κόστος; 3ε. Και αν ακούγεται μίζερο γιατί δε το δοκιμάζετε και ελάτε μετά να μου πείτε.
Υποθέτω πως όλοι έχουμε τσακωθεί πάνω από ένα λογαριασμό…χαρακτηριστικό των Ελλήνων, για το ποιος θα πληρώσει…κάπως έτσι είναι και τώρα..σήμερα έχω εγώ αύριο εσύ (αύριο εχω εγώ...λέμε τώρα!).
To καλοκαίρι που μόλις πέρασε αρκετοί από εμάς αναγκαστήκαμε να περάσουμε τις διακοπές μας με λίγα ή με ελάχιστα χρήματα (ή και καθόλου…!!). Και όμως …τελικά τι είναι αυτό που μας έμενε πάντα από τις διακοπές μας; Το πόσα ξοδέψαμε ή το πώς περάσαμε τελικά; Γιατί θα πρέπει όλα να τα συνδέουμε με μεγάλο οικονομικό κόστος; Μπάνιο έκανα κανονικότατα , έβγαινα επίσης κανονικότατα…χωρίς να ξοδεύω παραπάνω απ όσο μπορούσα…και αν στην αρχή με δυσκόλεψε κατέληξα να κάνω ότι πραγματικά μ άρεσε και τελικά να περάσω πιο ωραία. Αντί να τρέχουμε σε ξενοδοχεία όπου δε μπορείς να είσαι και άνετος μοιράσαμε μέρες σε σπίτια σε χωριά ή νησί.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρατε το τρένο ή το αμάξι να κατεβείτε στην Πλάκα και να τριγυρίσετε στα σοκάκια , να καθίσετε σ ένα παραδοσιακό καφενείο απολαμβάνοντας μια μπύρα ή ότι σας αρέσει μιλώντας και γελώντας με την παρέα σας; Το κόστος μικρό αλλά όπως λέει και η διαφήμιση «ανεκτίμητο» ( η ειρωνεία είναι ότι αφορά πιστωτική!!).
Διάβαζα πρόσφατα για έναν manager ο οποίος τα παράτησε όλα και ζει χωρίς λεφτά…καλά ΟΚ είπαμε δεν έχω σκοπό να πάρω τα βουνά και να ζω μαζεύοντας χόρτα. Σίγουρα η ζωή μου γέμισε άγχος για το πώς να πληρώσω λογαριασμούς…αλλά γιατί εγώ θυμάμαι να έχω ακριβώς το ίδιο άγχος και πιο πριν;
Δε θέλω σε καμία περίπτωση ν ακουστώ ότι όλα είναι υπέροχα και πως τίποτα δε συμβαίνει. Το αντίθετο. Είναι πολύ δύσκολα. Και έχουμε δυο επιλογές. Κρυβόμαστε και περιμένουμε να περάσει ή περνάμε καλά όπως μπορούμε. Προτιμώ το δεύτερο.
Το κόστος ζωής έχει ανέβει…έλεος δηλαδή ένα εισιτήριο σινεμά 8ε; Ένα ποτό 7 με 10 ευρώ; Ε δε τους κάνω τη χάρη να πλουτίζουν εις βάρος μου.
Θυμάστε τις συναυλίες με free entrance; Γιατί να τις σνομπάρουμε; Επειδή είναι free ενώ για να ακούσω τον ίδιο άνθρωπο θέλω 30ε; Άκουσα από φίλο πως δεν αντέχει τον συνωστισμό. Ναι…δίκιο έχει. Στις συναυλίες που πληρώνεις έχει απίστευτη άνεση…δε σε πατάει κανείς..πλάκα κάνουμε έτσι;!
Υπάρχει ένα site www.tzaba.gr. Πάρτε ιδέες ή ακόμα καλύτερα βρείτε τις δικές σας βάση των δικών σας ρυθμών και όρεξης.
Στο κείμενο αυτό σκεφτόμουν να αναφερθώ στο τι μπορείτε να κάνετε με λίγα λεφτά. Μπορώ να σας δώσω κι άλλες ιδέες αλλά θα είναι οι δικές μου. Γιατί να μη σκεφτείτε τι σας αρέσει και να το προσαρμόσετε; Τη γενική ιδέα την καταλάβατε ελπίζω. Δεν έχουν όλα τα όμορφα πράγματα κόστος…
οχι άλλο ενα blog!!!
Ειλικρινά κάθε φορά που βλέπω ένα ακόμα blog αυτή η ατάκα μου έρχεται στο μυαλό...και τώρα το κάνω εγώ. Λες και εχει κανείς όρεξη να διαβάζει τις σκέψεις του κάθε πικραμένου/γελασμένου/ χαρούμενου ή οτι είναι τέλος πάντων...
Ωραία και αν έχει ποιά είμαι εγώ να πω όχι;;;
Οπότε χάρη στο φίλο μου τον Κωστα Α. έφτιαξα κι εγώ το δικό μου παρατημένο blogaki...(ναι οκ έτοιμο το είχα...)
Δήμητρα
Ωραία και αν έχει ποιά είμαι εγώ να πω όχι;;;
Οπότε χάρη στο φίλο μου τον Κωστα Α. έφτιαξα κι εγώ το δικό μου παρατημένο blogaki...(ναι οκ έτοιμο το είχα...)
Δήμητρα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)