Σάββατο πρωί με καφέ και τσιγάρο.
Κοιμήθηκα πολύ κι όμως νιώθω σαν να έτρεχα όλο το βράδυ...ίσως γιατί το μυαλό μου το έκανε.
'Ηταν κάπου αλλού...ξέρω 2 ανθρώπους που θα μου γκρινιάξουν γι αυτό αλλά θα με καταλάβουν.
Συνέχεια στα όρια...αυτά τα όρια ποιός τα θέτει; Που είναι η γραμμή; Γιατί να υπάρχουν αν δεν είναι εκεί για να τα ξεπερνάμε; Ποιός αποφασίζει τελικά θα μου πείτε;
Μ εχει πιάσει κάτι...σαν να μην μπορώ να ησυχάσω...σα να θέλω κάτι να κάνω...οχι οτιδήποτε..έχει και όνομα και διεύθυνση...άσχετο αν εγώ φέρομαι σαν ΑΑ που αρνείται να ξαναβάλει ποτό στο στόμα του όσο κι αν θέλει...
Αλλά αυτή η επιθυμία του "απαγορευμένου" ενω ξέρεις οτι σε σκοτώνει συνεχίζεις να το θέλεις. Καλός ο μηλίτης αλλά ...
Συννεφιά έξω και μέσα.Λίγο από αυπνία...λίγο από ύπνο με περίεργα όνειρα.
Χαζεύω τον ουρανό και σκέφτομαι....
Διάβαζα προηγούμενα post και θυμάμαι πόσο πολύ ήθελα ένα μήνυμα που δεν ερχόταν...το περίεργο είναι πως όταν τελικά ήρθε
απλά το διέγραψα.Δε σήμαινε τίποτα πλεον. Και τί μπορεί να σημαίνει κάτι που ενώ έχει τόσο "γλυκά" λόγια να μην έχει καθόλου
μα καθόλου αλήθεια; Γιατί εκεί είναι στην ουσία όλα. Στην αλήθεια που κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Οχι οτι ακόμα δεν τρέμω στις τυχαίες
συναντήσεις. Αλλά πλεον απλά το προσπερνώ.Γιατί δεν υπάρχει. Βλέπεις όσο κι αν παλεύεις για κάτι έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνεις
οτι δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος. Οτι όλα τα ήθελες εσύ και όχι ο άλλος. Πονάει αλλά είναι και η απελευθέρωση που ήθελες.
Προχωράς και αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία.
Πάμε στο δια ταύτα λοιπόν...και όλα από την αρχή. Παύεις να γράφεις "οδηγίες προς ναυτιλομένους" (τελικά με πόνεσε περισσότερο αυτή η ατάκα απ΄οσο παραδέχομαι).
Νοέμβρης και όλα αρχίζουν αλλιώς. Θες από συναισθήματα που πίστευες οτι δε ξανάνιωθες; Οτι έλεγες πως εγώ ποτέ ξανά..κι όμως έρχεται κάτι άλλο και καταλαβαίνεις
πως ζεις...ακόμα κι αν αυτό δε προχωρήσει ξέρεις οτι ΕΣΥ προχωράς κι αυτό σημαίνει πιο πολλά απ' οτιδήποτε άλλο.
Ένας καφές με φίλους που χαίρεσαι να βλέπεις πως χαμογελάνε γιατί και αυτοί νιώθουν αυτό το "κάτι άλλο" που δε περίμεναν. Και χαίρεσαι που χαίρονται.
Λες και κάποιος εκεί πάνω αποφάσισε πως μας αξίζει αυτό το "χαμόγελο" ...το περίεργο είναι πως κάποτε έτσι αποκαλούσα ένα άτομο.
Οπότε πάμε γι άλλα...έτσι;
Ενα τραγούδι που λατρεύω πραγματικά είναι αυτό...και τα λέει όλα...
Someday I'll wish upon a star
And wake up where the clouds are far
Behind me.
Where troubles melt like lemon drops
Away above the chimney tops
That's where you'll find me.
