Πάει και αυτό το καλοκαίρι...με τις παραλίες γεμάτες και το βλέμμα άδειο (αυτό πήγαινε πακέτο με την τσέπη).
Ούτε κατάλαβα πότε πέρασε.Δε μ αρέσει καθόλου που αρχίζω να κρυώνω. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που λατρεύουν την ζέστη και δε παραπονιούνται καν για τα 43άρια της θερμοκρασίας.
Λατρεύω τα κοντομάνικα, αμάνικα, κάπρι και οτιδήποτε φοράμε το ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ . Λατρεύω να νυχτώνει γύρω στις 9 και δε μου αρέσει καθόλου που πλεόν από τις 7 ο ήλιος έχει πάει για ύπνο.
Θα μου πείτε θα βαριόμουν και ίσως να μην εκτιμούσα το καλοκαίρι. Ισως...
Οπως και να έχει περίεργες μέρες έρχονται. Αυτό το έχουμε καταλάβει όλοι και ο καιρός δε βοηθάει. Κάτι στο καλοκαίρι τα κάνει όλα πιο υποφερτά.
Η βροχή είναι μόνο για τους ερωτευμένους όπως λέει ένας φίλος μου. Αυτοί που κρύβουν κάτι υποφέρουν.Αλήθεια είναι. Και η βροχή έρχεται...μαζί της φέρνει και αυτή τη μικρή φωτιά που καίει στην καρδιά.Τι περίεργο ε; Η βροχή να φουντώνει τη φωτιά...μόνο στην ψυχή παίζονται τέτοια παιχνίδια.
Ακούω αυτό το τραγούδι και σκέφτομαι τί είναι αυτό που κάνει το φθινόπωρο να κουβαλάει τόση θλίψη; Αραγε φταίει αυτό ή απλά το κατηγορούμε για όσα μας φέρνει στο μυαλό μας; Αν κοιτάξεις τα βλέμματα των ανθρώπων ίσως καταφέρεις να δεις όσα κρύβονται πίσω ..βαθια στην ψυχή τους...και ίσως ίσως δεις αυτά που εσύ επιλέγεις να κρύψεις πίσω από την κενή "καλημέρα" και το άψυχο "γεια" που ακούς τον εαυτό σου να λέει ενώ πραγματικά θες να πεις κάτι άλλο..αυτό το "αλλο" είναι που σκέφτομαι και δε μπορώ να ησυχάσω Κυριακή βράδυ.
