Μοιράζομαι...

Μοιράζομαι...

Πόσο μεγάλη σημασία έχει τελικά αυτό ε; Να μπορείς να μοιραστείς σκέψεις και συναισθήματα που υπό άλλες συνθήκες μοιάζεις με το γκόλουμ..εσύ μιλάς εσύ απαντάς.
Το να μπορείς να πεις αυτό που σε κάνει να χαμογελάς , να θυμώνεις, αυτό που σε κάνει έξαλλη ή να κοκκινίζεις (όχι από ντροπή…ή μάλλον κι από αυτό) είναι τελικά μεγάλη ευλογία.

Μου θύμισες ένα ποίημα που δεν είχα δώσει τη σημασία που έπρεπε…

Γκρίζα Αναγνωρισμένα Κ.Π.Καβάφης

Κυττάζοντας ένα οπάλλιο μισό γκρίζο
θυμήθηκα δυο ωραία γκρίζα μάτια
που είδα• θάναι είκοσι χρόνια πρίν ....

......................................................................

Για έναν μήνα αγαπηθήκαμε.
Έπειτα έφυγε, θαρρώ στην Σμύρνη,
για να εργασθεί εκεί, και πια δεν ιδωθήκαμε.

Θ’ ασχήμισαν — αν ζει — τα γκρίζα μάτια•
θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.

Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν.
Και, μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν,
ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψι.


(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)


Και μου ήρθαν στο μυαλό 2 δικά μου αγαπημένα. Το πρώτο σου το εύχομαι….όταν θα είμαστε με τα «πι»,με άσπρα μαλλιά (καλά μωρό μου εγώ θα τα βάφω!) και θα θυμόμαστε περασμένες εποχές και έρωτες που ΖΗΣΑΜΕ ακόμα κι αν μας πόνεσαν , ακόμα κι αν κάποια στιγμή σκεφτόμαστε «μα τί στην ευχή έκανα με αυτόν τον άνθρωπο;» θα ξέρουμε πως τους ζήσαμε..πως ρουφήξαμε κάθε ανάσα τους…
Και έρχομαι στο δεύτερο που ταιριάζει σε αυτά που ανέφερα ποιό πάνω…στο «μοιράζομαι».
Πόσα μπορείς να κρατάς μέσα σου; Να θες να φωνάξεις και να μη μπορείς. Αυτό που σε κρατάει να γίνεται η δική σου θηλιά στο λαιμό.

Έρωτος Άκουσμα Κρυμμένα

Στου δυνατού έρωτος το άκουσμα τρέμε και συγκινήσου
σαν αισθητής. Όμως, ευτυχισμένος,
θυμήσου πόσα η φαντασία σου σ’ έπλασεν• αυτά
πρώτα• κι έπειτα τ’ άλλα —πιο μικρά— που στην ζωή σου
επέρασες κι απόλαυσες, τ’ αληθινότερα κι απτά.—
Aπό τους τέτοιους έρωτας δεν ήσουν στερημένος.





(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993

Κρυμμένα Κρυμμένα

Aπ’ όσα έκαμα κι απ’ όσα είπα
να μη ζητήσουνε να βρουν ποιος ήμουν.
Εμπόδιο στέκονταν και μεταμόρφωνε
τες πράξεις και τον τρόπο της ζωής μου.
Εμπόδιο στέκονταν και σταματούσε με
πολλές φορές που πήγαινα να πω.
Οι πιο απαρατήρητές μου πράξεις
και τα γραψίματά μου τα πιο σκεπασμένα —
από εκεί μονάχα θα με νιώσουν.
Aλλά ίσως δεν αξίζει να καταβληθεί
τόση φροντίς και τόσος κόπος να με μάθουν.
Κατόπι — στην τελειοτέρα κοινωνία —
κανένας άλλος καμωμένος σαν εμένα
βέβαια θα φανεί κ’ ελεύθερα θα κάμει.


(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)


Ευχαριστώ….

Εγώ μεγάλωνα για σένα

Αντε πάει και το Πάσχα...πάμε γι άλλα.

Τώρα το ποιά είναι αυτά τα "άλλα"...άλλο θέμα. Για τον καθένα κάτι διαφορετικό.
Γι άλλους σημαίνει επιστροφή στην καθημερινότητα. Γι άλλους οτι έρχεται το καλοκαιράκι. Γι άλλους πάλι μια καινούρια αρχή ή η συνέχεια μιας ιστορίας
που ξαναρχίζει...go figure.
Για μένα; Ολα αυτά μαζί.
Βλέπετε αυτό που λένε οτι όταν εσύ κάνεις σχέδια οι θεοί γελάνε μάλλον ισχύει.
Εκεί που λες "ωραία χαλάρωσα τώρα" κάτι μπορεί να περάσει απο μπροστά σου και να σε κάνει πάλι να ψάχνεις για το σωστό φωτισμό να
μην φαίνεται το τρέμουλο και το φούντωμα.
Σκατά δηλαδή γιατί τέτοιο πράγμα σημαίνει οτι είσαι και λίγο τυχερός..not my case.
Οπότε πάμε στο παρασύνθημα...τί κάνουμε; Το παίζουμε ανωτέροι και κάνουμε το γνωστό "σφυράω κλέφτικα και το παίζω άνετη" ; Κωλοχαίρομαι και φαίνεται...ή
αφήνεις το μυαλό σου να σου θυμίσει οτι "όλα είναι οπως πριν..σταμάτα".
Το τί έκανα δε το θυμάμαι...μάλλον όλα τα παραπάνω αλλά σε λάθος χρόνο. Πότε δε τα πήγαινα καλά με το timing..
Τέλος πάντων...η συνέχεια επί της οθόνης. Μεταξύ μας; Τη θέλω τη συνέχεια ρε γαμώτο...αυτό που θέλω στην ψυχή μου...αυτό που εύχομαι..όπως λέει και
το τραγούδι "θα παω κι ας μου βγει και σε κακό".

κάτω από τα κίτρινα φώτα

Απόβραδο μιας «ανοιξιάτικης» ημέρας…καλά δε παίρνω και όρκο για το «ανοιξιάτικη» γιατί μεταξύ μας το κοντομάνικο σήμερα ήταν πολύ μα πολύ κακή επιλογή!

Κοιτάω τις αναρτήσεις…συγνώμη αλλά από πέρυσι έχω να γράψω;;;!! Από Χριστούγεννα Πάσχα ξαναγράφω;;;;!! Καλά πάμε!!!

Τι στην ευχή έκανα τόσο καιρό; ‘Ελα μου ντε…κάτσε να σκεφτώ. Τίποτα αξιόλογο μάλλον αφού δε κατάλαβα πότε πέρασε ο καιρός έτσι…ψέμματα. Θεσσαλονίκη…Γαλάνη. Υπέροχη απλά..συνήλθα ο άνθρωπος.

Τώρα τι μ έκανε να γράψω…τα γνωστά. Συναντήσεις…αυτές οι παλιο-συναντήσεις που λες ανάθεμα την ώρα που πήγα για καφέ!Τί το θες παιδάκι μου τον καφέ αφού σε χαλάει το μέρος;;
Ολη μέρα χθες είχα ΤΑ νεύρα…απαπα…ΕΞΑΛΛΗ όπως λέει και ο Αντώνης.
Τώρα γιατί…εε οι κλασικοί λόγοι...οχι δε θα τους αναφέρω, σάμπως νοιάζουν και κανένα; Πάντως μου πέρασαν…πως ; …κουβέντα με φίλους. Αυτό τελικά είναι και το μυστικό έτσι; Είτε νιώθουμε άσχημα, είτε πονάμε, είτε χαιρόμαστε, είτε είμαστε για ανεξήγητο λόγο νευριασμένοι γυρίζουμε εκεί που μας καταλαβαίνουν.
Γκρινιάζουμε, χτυπιόμαστε και τελικά ηρεμούμε μέχρι την επόμενη φορά.
Γιατί μεταξύ μας θέλω να υπάρξει επόμενη φορά. Είπαμε αυτές οι συναντήσεις μας κάνουν χάλια αλλά θυμόμαστε ότι μας κάνουν χάλια και άρα προσπαθούμε να μη ξαναγίνουμε με το ίδιο άτομο χάλια..βγάλατε νόημα; Αν ναι μπράβο σας γιατί εγώ όχι!

Ένα ξέρω…τα έχω κάνει χάλια!