Σάββατο πρωί με καφέ και τσιγάρο.
Κοιμήθηκα πολύ κι όμως νιώθω σαν να έτρεχα όλο το βράδυ...ίσως γιατί το μυαλό μου το έκανε.
'Ηταν κάπου αλλού...ξέρω 2 ανθρώπους που θα μου γκρινιάξουν γι αυτό αλλά θα με καταλάβουν.
Συνέχεια στα όρια...αυτά τα όρια ποιός τα θέτει; Που είναι η γραμμή; Γιατί να υπάρχουν αν δεν είναι εκεί για να τα ξεπερνάμε; Ποιός αποφασίζει τελικά θα μου πείτε;
Μ εχει πιάσει κάτι...σαν να μην μπορώ να ησυχάσω...σα να θέλω κάτι να κάνω...οχι οτιδήποτε..έχει και όνομα και διεύθυνση...άσχετο αν εγώ φέρομαι σαν ΑΑ που αρνείται να ξαναβάλει ποτό στο στόμα του όσο κι αν θέλει...
Αλλά αυτή η επιθυμία του "απαγορευμένου" ενω ξέρεις οτι σε σκοτώνει συνεχίζεις να το θέλεις. Καλός ο μηλίτης αλλά ...
Συννεφιά έξω και μέσα.Λίγο από αυπνία...λίγο από ύπνο με περίεργα όνειρα.
Χαζεύω τον ουρανό και σκέφτομαι....
Διάβαζα προηγούμενα post και θυμάμαι πόσο πολύ ήθελα ένα μήνυμα που δεν ερχόταν...το περίεργο είναι πως όταν τελικά ήρθε
απλά το διέγραψα.Δε σήμαινε τίποτα πλεον. Και τί μπορεί να σημαίνει κάτι που ενώ έχει τόσο "γλυκά" λόγια να μην έχει καθόλου
μα καθόλου αλήθεια; Γιατί εκεί είναι στην ουσία όλα. Στην αλήθεια που κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Οχι οτι ακόμα δεν τρέμω στις τυχαίες
συναντήσεις. Αλλά πλεον απλά το προσπερνώ.Γιατί δεν υπάρχει. Βλέπεις όσο κι αν παλεύεις για κάτι έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνεις
οτι δεν υπάρχει κανένας μα κανένας λόγος. Οτι όλα τα ήθελες εσύ και όχι ο άλλος. Πονάει αλλά είναι και η απελευθέρωση που ήθελες.
Προχωράς και αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία.
Πάμε στο δια ταύτα λοιπόν...και όλα από την αρχή. Παύεις να γράφεις "οδηγίες προς ναυτιλομένους" (τελικά με πόνεσε περισσότερο αυτή η ατάκα απ΄οσο παραδέχομαι).
Νοέμβρης και όλα αρχίζουν αλλιώς. Θες από συναισθήματα που πίστευες οτι δε ξανάνιωθες; Οτι έλεγες πως εγώ ποτέ ξανά..κι όμως έρχεται κάτι άλλο και καταλαβαίνεις
πως ζεις...ακόμα κι αν αυτό δε προχωρήσει ξέρεις οτι ΕΣΥ προχωράς κι αυτό σημαίνει πιο πολλά απ' οτιδήποτε άλλο.
Ένας καφές με φίλους που χαίρεσαι να βλέπεις πως χαμογελάνε γιατί και αυτοί νιώθουν αυτό το "κάτι άλλο" που δε περίμεναν. Και χαίρεσαι που χαίρονται.
Λες και κάποιος εκεί πάνω αποφάσισε πως μας αξίζει αυτό το "χαμόγελο" ...το περίεργο είναι πως κάποτε έτσι αποκαλούσα ένα άτομο.
Οπότε πάμε γι άλλα...έτσι;
Ενα τραγούδι που λατρεύω πραγματικά είναι αυτό...και τα λέει όλα...
Someday I'll wish upon a star
And wake up where the clouds are far
Behind me.
Where troubles melt like lemon drops
Away above the chimney tops
That's where you'll find me.
Τώρα να είμαι ειλικρινής ο Σεπτέμβρης ολίγον τι μας %^$#@#...
Και φυσικά εννοείται πως έχω και επιχειρήματα για το πόσο σκατά ήταν..από τη μία μέση, πλάτη και εγώ να μοιάζω με 80+ γριά ,
το αμάξι συνεχώς με βλάβες (και άρα έξτρα έξοδα) ,φίλοι με θέματα οικογενειακά που τους έκοβαν το χαμόγελο, μια εκπομπή που χιλιοπεριμέναμε και να μη μπορεί με τίποτα να βγεί στον αέρα
(καλά λέει ο Αντώνης οτι τα μηχανήματα αυτά είναι του διαβόλου) και επιπλέον ηλίθιες ατάκες του στυλ "το blog σου είναι οδηγίες προς ναυτιλομένους;" ...ναι και για ηλίθιες ...διάλεξε σε ποιά
κατηγορία είσαι...
Βέβαια από την άλλη...είχε και τα καλά του έτσι; Πάλι καλά δηλαδή αλλιώς με βλέπα να φεύγω από τον τρίτο..ωραίες βόλτες με φίλους ,υπέροχα απογεύματα και ακόμα πιο υπέροχα βράδια.
Πάλι καλά...
Ελπίζω για όλους μας να είναι λίγο έστω καλύτερος αυτός ο μήνας...δε ζητάω πολλά έτσι δεν είναι;;;
Κάνοντας μια συζήτηση πάνω στο προηγούμενο κείμενο προσπαθούσα να σκεφτώ πως μπορείς να πεις κάτι που σκέφτεσαι σε κάποιον που δεν εννοεί ν ακούσει.
Τώρα αν ο λόγος που δεν ακούει είναι γιατί δε νοιάζεται ...ε τον στέλνεις στο καλό και προχωράς.
Αν όμως ο λόγος είναι γιατί έχει ήδη φτιάξει στο μυαλό του και τί θες να πεις αλλά και τί νιώθεις τα περιθώρια είναι λίγα αλλά υπάρχουν...
οπότε ή το παλεύεις ή αποχωρείς από τη μάχη. Τώρα αν είσαι λίγο πεισματάρης το τραβάς.
Σκεφτόμουν πως ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι σε κάποιον που δεν ακούει είναι απλά γράφοντας το.
Απο εκεί και πέρα είναι στο χέρι του αν θα το διαβάσει ...και κυρίως αν θα διαβάσει "ανάμεσα στις γραμμές" γιατί τα πιο βαθιά νοήματα και σκέψεις είναι εκεί.
Αν, για παράδειγμα τώρα ... προσπαθείς συνεχώς να πεις σε κάποιον θέλω "αυτό" , όπου "αυτό" μπορεί να είναι σχέση ή φιλία ίσως τα πράγματα να είναι πιο απλά...
πάμε όμως στην περίπτωση όπου αυτό που θες και συνήθως ο άλλος και δυσκολεύεται να το πιάσει (ειδικά αν έχεις πέσει στον ξερόλα που περιέγραφα στο προηγούμενο κείμενο)
αλλά και εσύ να το πεις ,είναι κάτι λίγο πιο "ελεύθερο" βρε παιδί μου ,γιατί πολύ απλά εως εκεί μπορείς να δώσεις αλλά και να δώσει τί κάνεις;
Ο Α. πρότεινε κουβέντα στα ίσα...ναι αν πετύχει σφύρα μου...ο Κ. σκηνή από τους "απαράδεκτους" (έλεος βρε μωρό μου!!!) ...καμιά πιο ρεαλιστική πρόταση;
Ίσως από εσένα όπου αναφέρομαι κιόλας;
*Α, και σε περίπτωση που ακόμα δε κατάλαβες...αυτό το τραγούδι το θυμάσαι;
RIGHT NOW
(Mann / Sigman)
Mel Tormé
Right now, let me take you by the hand
Right now, put your lips at my command
Right now, fly me onto lovers’ land
Baby, don’t you leave me at the post
Kiss me, let me feel it coast to coast
Right now, baby, need your love the most
You have set my soul on fire
Only you can satisfy this great desire
Right now, let the whole world break in two
Right now, stars will tumble from the blue
Right now, just as long as I’m with you
Right now, it’s the time and it’s the place
Right now, for a ride through outer space
Right now, let me have that wild embrace
You have set my soul on fire
Only you can satisfy this great desire
One time, let the wine of love flow free
One time, be the lover you can be
Right now, come and give yourself to me
Τελικά ένα απο τα πράγματα που με κάνουν πραγματικά να θυμώνω είναι να νομίζει ο άλλος ( ο οποιοσδήποτε "άλλος") οτι σε γνωρίζει καλά και να φέρεται αναλόγως.
Να νομίζει οτι ξέρει τί σκέφτεσαι , τί ζητάς από σένα και απο αυτόν...χωρίς φυσικά να έχει μπει καν στον κόπο να σε ρωτήσει βρε αδερφέ...για τους τύπους έστω.
Μπορώ να είμαι κάθετη σε αυτό...μην νομίζεις οτι γνωρίζεις τί σκέφτομαι...πέφτεις έξω. Αν εξαιρέσω 2-3 ανθρώπους στη ζωή μου που πραγματικά μάτωσαν μέχρι να μπουν στο μυαλό μου
όλοι οι υπόλοιποι υποθέτουν και 9 στις 10 πέφτουν έξω. Φυσικά και δε μ ενδιαφέρει για τους απλούς γνωστούς...εκεί το επιδιώκω κιόλας. Δε θέλω πολλά πολλά με την ψυχή μου.
Θυμώνω με αυτούς τους λίγους (αυτούς τους λίγους που ο καθένας μας αφήνει να πλησιάσουν) που νομίζουν οτι γνωρίζουν τί ειναι καλό για μένα..οτι κάποια στιγμή θα καταλάβω...ε αει .... μη το πω.
Τί μαλακία κι αυτή ε; Υπάρχει πραγματικά πιο ηλίθια ατάκα από αυτή " εγώ ξέρω τί είναι καλό για σένα" ...πραγματικά τράβα κάνε ένα κρύο ντους και ξαναέλα...ποιός είσαι που ξέρεις τί είναι καλό
για μένα;Και συγνώμη αλλά ποιος σε διόρισε παντογνώστη; Γιατί για να γνωρίζεις τί είναι καλό για τον άλλον ξέρεις τα πάντα γύρω από αυτόν και το μέλλον του...(βρε λες να έχω τέτοιο άτομο στη ζωή μου και
να μη το εκμεταλεύομαι;;! nope...don't think so).
Πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη…πάει κι αυτό το καλοκαίρι…τελείωσε μ ένα υπέροχο «μπλε φεγγάρι». Σούνιο, Τσανακλίδου – Τσαλιγοπούλου, θάλασσα, βουνό και ένα υπέροχα φωτισμένο μνημείο να προσπαθεί να κλέψει το φως από το πανέμορφο φεγγάρι . Η Τσανακλίδου έκλεισε τη βραδιά με το «χάρτινο το φεγγαράκι»..σαν να μην έφτανε το «αληθινό» φεγγάρι που στόχευε στις καρδιές…λες και δεν ήταν αρκετό το να κρατάς μια συσκευή περιμένοντας κάτι μικρό να έρθει.. («αν με πίστευες λιγάκι θα ‘ταν όλα αληθινά»). Όπως και αν έχει όμως το καλοκαίρι μας αποχαιρέτησε χαρίζοντας μας απλόχερα μια υπέροχη βραδιά.
Πως περνάει έτσι ο καιρός ρε γμτ; Ελπίζω όλοι μα όλοι να περάσατε υπέροχα, αντίθετα με τις προσδοκίες ότι φέτος όλα θα ήταν μαύρα. Ε όχι!
Τι έμεινε λοιπόν από αυτό το καλοκαιράκι ; Φυσικά ΔΕ θ αναφερθώ στις εκλογές και στα λοιπά ανόητα που ακούμε από το πρωί μέχρι το βράδυ (έλεος πια …τόσο μαζόχες είμαστε όλοι που δε κλείνουμε καθόλου το χαζοκούτι;;;!).
Ένα υπέροχο καλοκαίρι…ναι, ναι με λίγα λεφτά αλλά με καλή διάθεση όλα λύνονται. Παρέες μαζεμένες σ ένα σπίτι κοντά σε θάλασσα και όπου βγει.
Δε θέλω ρε παιδάκι μου άλλη γκρίνια και αυτό έρχεται από κάποια που συχνά γκρινιάζει. Ναι το παραδέχομαι .Φταίει ο ωροσκόπος μου.
Αν είναι κάτι που μπορείς να κάνεις το καλοκαίρι είναι να είσαι ο εαυτός σου …άνετα όμως. Να φοράς ό,τι γουστάρεις και γενικά ν αλητεύεις. Με λίγα και με πολλά αν θες πάντα θα περνάς καλά. Κάνοντας μια συζήτηση μ ένα φίλο με τον οποίο ανήκουμε στην ίδια κατηγορία ανθρώπων που ποτέ δε γουστάραμε τα club/bars αλλά τους ανοιχτούς χώρους με μπυρίτσα στο χέρι και καλή παρέα λέγαμε ότι επιτέλους αρχίζουν να καταλαβαίνουν όλοι ότι δε χρειάζεσαι ούτε τα ντεσιμπέλ ούτε τους μεγάλους λογαριασμούς για να απολαύσεις ένα βράδυ καλοκαιριού (ή χειμώνα) στην Ελλάδα. Ρε σεις σκεφτείτε λίγο…ζούμε σε μια χώρα με απίστευτα μέρη…λες και δεν έχουμε που να πάμε στριμωχνόμαστε σε λίγα τετραγωνικά με τον διπλανό να μας χουφτώνει και όχι τίποτα άλλο να μη το κάνει και επίτηδες! Έλεος … απολαύστε τη χώρα μας…τις παρέες σε μέρη όπου στην τελική μπορείς και να συζητήσεις (ναι, ναι γίνεται κι αυτό σε βραδινή έξοδο!)
‘Ήδη έχουν αρχίσει να μας βομβαρδίζουν για το πόσο χάλια θα είναι ο φετινός χειμώνας, θα έρθουν λοιμοί και καταποντισμοί, ο πυρήνας της γης θα σταματήσει να γυρνάει , όλοι οι πλανήτες θα βάλουν στόχο την πλ. Συντάγματος και ο κόσμος θα καταστραφεί το Δεκέμβρη. Ναι…οκ…τι θα λέγατε μέχρι να γίνουν όλα αυτά να κλείναμε τα ρημαδο-ραδιόφωνα και τις κωλο-τηλεοράσεις…ν αφήναμε τους δημοσιογράφους και τους πολιτικούς να μαλλιοτραβιούνται μόνοι τους και εμείς απλά να ζούσαμε τη στιγμή μας; Την κάθε μας στιγμή… ή έστω όσες περισσότερες μπορούμε.
Αυτή είναι η ευχή μου για το χειμώνα που έρχεται..μη μασάτε. ‘Όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα αν το θέλουμε και το πιστεύουμε…
(*Σα φωτοβολίδα μες στη νύχτα σκάει
κι ας ξαναγυρνάει πίσω η σελίδα)
Τί είναι αυτό που ψάχνουμε τελικά; Τί μας κινεί; Τί μας ακινητοποιεί; Μετά από μια "περίεργη" βραδιά ,σ ενα club απρόσωπο (δε μπορώ να σκεφτώ κάποια άλλη λέξη να το χαρακτηρίσω)μ ενα ποτό στα χέρια κοιτώντας το ρολόι και με μια διάθεση κάπως ,αναρωτιέμαι τελικά τί μου φταίει; Εφταιγε το μαγαζί; Οχι τόσο...Η παρέα; Σίγουρα όχι.Οπότε προς τί η ξυνίλα;
Καλά δε λεω οτι θα ξαναπήγαινα εκεί...αλλά που πήγε τελικά αυτό το άτομο που τρελαινόταν να πηγαίνει σε μέρη που δεν έχει ξαναδεί απλά για να τα δει;
Οποιος ξέρει την απάντηση παρακαλώ ν απευθυνθεί άμεσα στο συντάκτη του κειμένου με όποιο τρόπο διαθέτει...ακόμα και με ταχυδρομικό περιστέρι!!
Τί σκατά ψάχνω πια; Τί είναι αυτό που θέλω; Μια από τα ίδια...το ίδιο ακριβώς μήπως; Αυτό είναι τελικά που ψάχνω; Αυτό είναι που με θυμώνει τόσο μέσα μου σε σημείο να προκαλώ από έκπληξη εως εκνευρισμό σε όποιον έχει την υπομονή να με ανεχτεί;
Ωραία...και τί θα γίνει τώρα; Θα περιμένω να γίνω 33...43 ...και βάλε; Να κάνω μπότοξ στη φάτσα μου προσπαθώντας να φέρω πίσω το χρόνο που ΕΓΩ αφήνω να φεύγει;
Γιατί ενω λεω οτι πρέπει να ξεφύγω αρνούμαι να με αφήσω; Γιατί ρε γμτ φοβάμαι τόσο; Αν τελικά φοβάσαι τόσο να ζήσεις περνάς τη ζωή σου μέσα στον τοίχο που ο ίδιος έχτισες.Κάποτε θυμάμαι να λεω οτι πρέπει να γκρεμίζεις τον τοίχο πριν γίνει τόσο μεγάλος που δε μπορείς να δεις τίποτε πέρα από αυτόν...και να που έφτασα να γίνει φρούριο...κι όμως κάπου θα υπάρχει μια κερκόπορτα...
Εχθες πέφτοντας για ύπνο βλέποντας τον ήλιο ήδη ν ανατέλει έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου...να μη γκρινιάζω.Και όσοι με ξέρουν θα καταλάβουν πόσο μεγάλο θέμα είναι αυτό...ίσως αυτό να είναι ο φακός για να βρω την μικρή πορτούλα μέσα στο σκοτάδι.
Δε ξέρω πόσοι έχετε παρατηρήσει οτι όλων τα νεύρα είναι τσίτα...
Θα μου πείτε καλά...που ζεις; Δε βλέπεις τί γίνεται; Ναι, βλέπω, το ζω και φοβάμαι.
Αλλά οχι ρε γμτ δε θα τους κάνω τη χάρη να τρελαθώ. Αυτό θέλουν...να γίνουμε ζόμπι και να φαγωθούμε μεταξύ μας!
Ε, οχι! Θα κρατήσω το μυαλό μου στη θέση του..για την καρδιά δε λεω τίποτα..την έχω βάλει στον πάγο εδώ και χρόνια.
Μιλώντας για την καρδιά...επιτέλους μετά από χρόνια σκέφτομαι αλλιώς...λίγο παραπέρα.Ωραίες οι αναμνήσεις και τα κολλήματα αλλά η αγκαλιά σου μένει άδεια..ακόμα κι αν κρατάς κάποιον,περιμένοντας την άλλη αγκαλιά που έρχεται όταν θέλει.
Κάποια στιγμή απλά αποφασίζεις οτι εως εδώ. Η ζωή είναι δική μου και δεν έχει πρόβα.
Οπότε; Τί γίνεται παρακάτω; Βλέπεις το κόλλημα είναι και μια καλή δικαιολογία στην καρδούλα σου...τώρα θες ο φόβος μην την μαζεύεις πάλι από τα πατώματα...θες οτι απλά βαριέσαι ξανά μανά τα ίδια και αφήνεις το χρόνο να περνάει...και ξέρετε ε ο χρόνος περνάει και δε γυρίζει.Ξυπνάς μια μέρα και βλέπεις τα 30 να σου γνέφουν.
αρα..πάμε κι όπου βγει...κι αν δε βγει αυτό σημασία έχει οτι πας παρακάτω.
Και το θέμα είναι να ξεκινήσεις...μετά ο δρόμος είναι ανοιχτός.
Ενα υπέροχο τραγούδι...διαφορετικά ερμηνευμένο.
Το έχω συνδέσει με την ωραιότερη εποχή της μέχρι στιγμής ζωής μου.
(Για σένα που μισούσες το τραγούδι και τη φωνή της Αλεξίου..τυχαίο οτι τα βρήκα μαζί;; )
Πόσο μεγάλη σημασία έχει τελικά αυτό ε; Να μπορείς να μοιραστείς σκέψεις και συναισθήματα που υπό άλλες συνθήκες μοιάζεις με το γκόλουμ..εσύ μιλάς εσύ απαντάς. Το να μπορείς να πεις αυτό που σε κάνει να χαμογελάς , να θυμώνεις, αυτό που σε κάνει έξαλλη ή να κοκκινίζεις (όχι από ντροπή…ή μάλλον κι από αυτό) είναι τελικά μεγάλη ευλογία.
Μου θύμισες ένα ποίημα που δεν είχα δώσει τη σημασία που έπρεπε…
Γκρίζα Αναγνωρισμένα Κ.Π.Καβάφης
Κυττάζοντας ένα οπάλλιο μισό γκρίζο θυμήθηκα δυο ωραία γκρίζα μάτια που είδα• θάναι είκοσι χρόνια πρίν ....
Για έναν μήνα αγαπηθήκαμε. Έπειτα έφυγε, θαρρώ στην Σμύρνη, για να εργασθεί εκεί, και πια δεν ιδωθήκαμε.
Θ’ ασχήμισαν — αν ζει — τα γκρίζα μάτια• θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.
Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν. Και, μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν, ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψι.
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)
Και μου ήρθαν στο μυαλό 2 δικά μου αγαπημένα. Το πρώτο σου το εύχομαι….όταν θα είμαστε με τα «πι»,με άσπρα μαλλιά (καλά μωρό μου εγώ θα τα βάφω!) και θα θυμόμαστε περασμένες εποχές και έρωτες που ΖΗΣΑΜΕ ακόμα κι αν μας πόνεσαν , ακόμα κι αν κάποια στιγμή σκεφτόμαστε «μα τί στην ευχή έκανα με αυτόν τον άνθρωπο;» θα ξέρουμε πως τους ζήσαμε..πως ρουφήξαμε κάθε ανάσα τους… Και έρχομαι στο δεύτερο που ταιριάζει σε αυτά που ανέφερα ποιό πάνω…στο «μοιράζομαι». Πόσα μπορείς να κρατάς μέσα σου; Να θες να φωνάξεις και να μη μπορείς. Αυτό που σε κρατάει να γίνεται η δική σου θηλιά στο λαιμό.
Έρωτος Άκουσμα Κρυμμένα
Στου δυνατού έρωτος το άκουσμα τρέμε και συγκινήσου σαν αισθητής. Όμως, ευτυχισμένος, θυμήσου πόσα η φαντασία σου σ’ έπλασεν• αυτά πρώτα• κι έπειτα τ’ άλλα —πιο μικρά— που στην ζωή σου επέρασες κι απόλαυσες, τ’ αληθινότερα κι απτά.— Aπό τους τέτοιους έρωτας δεν ήσουν στερημένος.
(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993
Κρυμμένα Κρυμμένα
Aπ’ όσα έκαμα κι απ’ όσα είπα να μη ζητήσουνε να βρουν ποιος ήμουν. Εμπόδιο στέκονταν και μεταμόρφωνε τες πράξεις και τον τρόπο της ζωής μου. Εμπόδιο στέκονταν και σταματούσε με πολλές φορές που πήγαινα να πω. Οι πιο απαρατήρητές μου πράξεις και τα γραψίματά μου τα πιο σκεπασμένα — από εκεί μονάχα θα με νιώσουν. Aλλά ίσως δεν αξίζει να καταβληθεί τόση φροντίς και τόσος κόπος να με μάθουν. Κατόπι — στην τελειοτέρα κοινωνία — κανένας άλλος καμωμένος σαν εμένα βέβαια θα φανεί κ’ ελεύθερα θα κάμει.
(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)
Τώρα το ποιά είναι αυτά τα "άλλα"...άλλο θέμα. Για τον καθένα κάτι διαφορετικό. Γι άλλους σημαίνει επιστροφή στην καθημερινότητα. Γι άλλους οτι έρχεται το καλοκαιράκι. Γι άλλους πάλι μια καινούρια αρχή ή η συνέχεια μιας ιστορίας που ξαναρχίζει...go figure. Για μένα; Ολα αυτά μαζί. Βλέπετε αυτό που λένε οτι όταν εσύ κάνεις σχέδια οι θεοί γελάνε μάλλον ισχύει. Εκεί που λες "ωραία χαλάρωσα τώρα" κάτι μπορεί να περάσει απο μπροστά σου και να σε κάνει πάλι να ψάχνεις για το σωστό φωτισμό να μην φαίνεται το τρέμουλο και το φούντωμα. Σκατά δηλαδή γιατί τέτοιο πράγμα σημαίνει οτι είσαι και λίγο τυχερός..not my case. Οπότε πάμε στο παρασύνθημα...τί κάνουμε; Το παίζουμε ανωτέροι και κάνουμε το γνωστό "σφυράω κλέφτικα και το παίζω άνετη" ; Κωλοχαίρομαι και φαίνεται...ή αφήνεις το μυαλό σου να σου θυμίσει οτι "όλα είναι οπως πριν..σταμάτα". Το τί έκανα δε το θυμάμαι...μάλλον όλα τα παραπάνω αλλά σε λάθος χρόνο. Πότε δε τα πήγαινα καλά με το timing.. Τέλος πάντων...η συνέχεια επί της οθόνης. Μεταξύ μας; Τη θέλω τη συνέχεια ρε γαμώτο...αυτό που θέλω στην ψυχή μου...αυτό που εύχομαι..όπως λέει και το τραγούδι "θα παω κι ας μου βγει και σε κακό".
Απόβραδο μιας «ανοιξιάτικης» ημέρας…καλά δε παίρνω και όρκο για το «ανοιξιάτικη» γιατί μεταξύ μας το κοντομάνικο σήμερα ήταν πολύ μα πολύ κακή επιλογή!
Κοιτάω τις αναρτήσεις…συγνώμη αλλά από πέρυσι έχω να γράψω;;;!! Από Χριστούγεννα Πάσχα ξαναγράφω;;;;!! Καλά πάμε!!!
Τι στην ευχή έκανα τόσο καιρό; ‘Ελα μου ντε…κάτσε να σκεφτώ. Τίποτα αξιόλογο μάλλον αφού δε κατάλαβα πότε πέρασε ο καιρός έτσι…ψέμματα. Θεσσαλονίκη…Γαλάνη. Υπέροχη απλά..συνήλθα ο άνθρωπος.
Τώρα τι μ έκανε να γράψω…τα γνωστά. Συναντήσεις…αυτές οι παλιο-συναντήσεις που λες ανάθεμα την ώρα που πήγα για καφέ!Τί το θες παιδάκι μου τον καφέ αφού σε χαλάει το μέρος;; Ολη μέρα χθες είχα ΤΑ νεύρα…απαπα…ΕΞΑΛΛΗ όπως λέει και ο Αντώνης. Τώρα γιατί…εε οι κλασικοί λόγοι...οχι δε θα τους αναφέρω, σάμπως νοιάζουν και κανένα; Πάντως μου πέρασαν…πως ; …κουβέντα με φίλους. Αυτό τελικά είναι και το μυστικό έτσι; Είτε νιώθουμε άσχημα, είτε πονάμε, είτε χαιρόμαστε, είτε είμαστε για ανεξήγητο λόγο νευριασμένοι γυρίζουμε εκεί που μας καταλαβαίνουν. Γκρινιάζουμε, χτυπιόμαστε και τελικά ηρεμούμε μέχρι την επόμενη φορά. Γιατί μεταξύ μας θέλω να υπάρξει επόμενη φορά. Είπαμε αυτές οι συναντήσεις μας κάνουν χάλια αλλά θυμόμαστε ότι μας κάνουν χάλια και άρα προσπαθούμε να μη ξαναγίνουμε με το ίδιο άτομο χάλια..βγάλατε νόημα; Αν ναι μπράβο σας γιατί εγώ όχι!
