ζεστός καφές και σκέψεις...

Δευτέρα πρωί...άδεια.

Μάλλον τη ζήτησα την κατάλληλη στιγμή. Οτι πρέπει για χουχούλιασμα σήμερα. 'Ασχετο αν ξύπνησα πρωί. Συνήθεια.

Είμαι ήδη στη δεύτερη κούπα ζεστό καφέ. Θέλω να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά.
Νιώθω πως όλα γίνονται λόγω συνήθειας και κεκτημένης ταχύτητας. Οχι οτι κάποιες φορές η συνήθεια είναι κάτι κακό.
Εχει να κάνει με αυτό που γίνεται και μας βγάζει από αυτή .Αν είναι δηλαδή κάτι καλό ας έρθει...

Πόσο ομως το επιδιώκουμε αυτό; Τί είναι αυτό που μας κρατάει πίσω; Πολλές φορές χρησιμοποιώ τη δικαιολογία οτι δε το βρίσκω. Αλλά μάλλον είναι απλά ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ.
Πως να βρεις κάτι που δε ψάχνεις; οκ...πιστεύω στην καλή μοίρα αλλά από την άλλη
μήπως απλά ο φόβος μου κρύβεται πίσω από αυτό;

Επιλέγω "ασφαλείς" δρόμους που ξέρω οτι μπορώ να διαχειριστώ αλλά αυτό το αίσθημα οτι
κάτι λείπει δε λέει να φύγει. Αφέθηκα μια φορά και απλά εφαγα τα μούτρα μου...να κάτι που δε θέλω ξανά και το αντιμετωπίζω χωρίς να δίνομαι εντελώς.Από την άλλη δε μετανιώνω κιόλας. Οτι κι αν λεω αυτό το στραπατσάρισμα ήταν από τα πιο ωραία πράγματα που μου συνέβησαν. Καλά δεν λεω το ίδιο το στραπατσάρισμα αλλά όσα συνέβησαν πριν από αυτό.
Τώρα τί με έπιασε πάλι πρωινιάτικο; Τι σκατά βάζουν πια στον καφέ; (παω για τρίτη κούπα...χάλια τα νεύρα ε;;)