κι όλα αρχίζουν αλλιώς...ή απλά συνεχίζονται.

κι όλα αρχίζουν αλλιώς...ή απλά συνεχίζονται.

Σεπτέμβρης...πάει κι αυτό το καλοκαίρι.Νιώθω πως κάτι χάθηκε απο την ανεμελιά του...πως ήταν απλά η εποχή μετά την άνοιξη και τίποτα παραπάνω. Ελα θα μου πείτε; Τί μας λες; Εδω ο κόσμος χάνεται..μα ρε γαμώτο χάνεται ή απλά προσπαθούν να μας πείσουν γι αυτό;
Δε ξέρω...ίσως χαμένοι στο μικρόκοσμο μας χάνουμε τη μεγάλη εικόνα. Αλλά ποιός ξαγρύπνησε ποτέ για προβλήματα αυτού του κόσμου αν δεν τον αφορούσαν άμεσα;Κανείς...κι αυτό το λεω με αρκετά μεγάλη βεβαιότητα.
Ο καιρός περνάει και εμείς μαζί του...μεγαλώνουμε και τελικά φεύγουμε ξοδεύοντας ατελείωτες ώρες με το να αναπολούμε.Κάποιες φορές ζηλεύω αυτούς που μπορούν και βάζουν τελεία και συνεχίζουν χωρίς ποτέ να σκέφτονται το "παρελθόν". Είναι όμως αλήθεια έτσι; Αν πραγματικά το κάνουμε αυτό ζούμε πραγματικά το παρόν ή απλά τρέχουμε συνεχώς στρίβοντας με μεγάλη προσοχή στις γωνιές του δρόμου μήπως και πέσουμε πάνω σε αυτό που ακριβώς λέμε οτι "ξεπεράσαμε" ;
Σε καμία περίπτωση δε θα υποκριθώ οτι ανήκω σε αυτή την κατηγορία και κρατώ και μια μικρή επιφύλαξη αν όντως αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν.
Αυτές οι "γωνιές συνάντησης" κάποιες φορές μας πονάνε κι άλλες μας γεμίζουν ελπίδα.
Αλλά δε νομίζω πως θα θέλα να ζω διαγράφοντας...μαζί με τη "διαγραφή" και το "πάμε παρακάτω" από στιγμές που μας πονάνε χάνονται κι αυτές που μας έκαναν να χάσουμε τον έλεγχο μας και την ανάσα μας μαζί, έστω και για λίγο...αλήθεια ποιος απο εσας θα ήθελε να ξεχάσει κάτι τέτοιο;
Τώρα απο που προκύπτουν αυτές οι σκέψεις; Έλα μου ντε; Αν όντως υπάρχει η ψυχή θα λέγα απο εκεί. Το μυαλό λέμε πως παίζει παιχνίδια..μα αν όντως είναι καθαρά εγκεφαλικά παιχνίδια όλα γιατί δε τα ελέγχουμε; Πως μπορεί το μυαλό σου να δώσει εντολή στο χέρι σου να γράφει τώρα στον υπολογιστή αλλά οχι να ξεχάσεις το πρόσωπο δίπλα στο δικό σου που είχες αγκαλιά στο κρεβάτι;
Πολλές ερωτήσεις μαζί για Κυριακή μεσημέρι...αλλά ίσως φταίει αυτή η συνάντηση σε μια στροφή ενός δρόμου...