Βράδυ

Τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι μια ιαχή μακρυσμένη -
τ' αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη
ψιθυρίζει και μένει,

τ' ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα,
η αδειανή κάμαρά μου,
ένα τραίνο που θα 'ρχεται από μια άγνωστη χώρα,
τα χαμένα όνειρά μου,
οι καμπάνες που σβήνουν, και το βράδυ που πέφτει
ολοένα στην πόλη,
στων ανθρώπων την όψη, στ' ουρανού τον καθρέφτη,
στη ζωή μου τώρα όλη...

Κώστας Καρυωτάκης - Βράδυ

Ξέρω , ξέρω Καρυωτάκης κυριακάτικο είναι βαρύς ...όπως μου είπε και ο Κ.Α. "Θα την κοψω τη φλέβα!! Βάλε μαρινέλλα, ΤΩΡΑ!!!"...αλλά έλα που αυτή τη στιγμή αυτό θέλω ν ακούσω.
Χτυπάει κέντρο ρε γμτ.
Αυτό το σημείο που όλοι αγνοούμε και όλοι γύρω από αυτό γυρίζουμε. Γελάμε, κλαίμε, νευριάζουμε , όλη τη μέρα κάνουμε πως σκεφτόμαστε κάτι άλλο...αλλά έρχονται κάτι στιγμές συχνά ακάλεστες και βαράνε εκεί ακριβώς που εσύ προσπαθείς να υποκριθείς οτι δεν υπάρχει τίποτα.