You don't know me

Τελικά ένα απο τα πράγματα που με κάνουν πραγματικά να θυμώνω είναι να νομίζει ο άλλος ( ο οποιοσδήποτε "άλλος") οτι σε γνωρίζει καλά και να φέρεται αναλόγως.
Να νομίζει οτι ξέρει τί σκέφτεσαι , τί ζητάς από σένα και απο αυτόν...χωρίς φυσικά να έχει μπει καν στον κόπο να σε ρωτήσει βρε αδερφέ...για τους τύπους έστω.

Μπορώ να είμαι κάθετη σε αυτό...μην νομίζεις οτι γνωρίζεις τί σκέφτομαι...πέφτεις έξω. Αν εξαιρέσω 2-3 ανθρώπους στη ζωή μου που πραγματικά μάτωσαν μέχρι να μπουν στο μυαλό μου
όλοι οι υπόλοιποι υποθέτουν και 9 στις 10 πέφτουν έξω. Φυσικά και δε μ ενδιαφέρει για τους απλούς γνωστούς...εκεί το επιδιώκω κιόλας. Δε θέλω πολλά πολλά με την ψυχή μου.
Θυμώνω με αυτούς τους λίγους (αυτούς τους λίγους που ο καθένας μας αφήνει να πλησιάσουν) που νομίζουν οτι γνωρίζουν τί ειναι καλό για μένα..οτι κάποια στιγμή θα καταλάβω...ε αει .... μη το πω.

Τί μαλακία κι αυτή ε; Υπάρχει πραγματικά πιο ηλίθια ατάκα από αυτή " εγώ ξέρω τί είναι καλό για σένα" ...πραγματικά τράβα κάνε ένα κρύο ντους και ξαναέλα...ποιός είσαι που ξέρεις τί είναι καλό
για μένα;Και συγνώμη αλλά ποιος σε διόρισε παντογνώστη; Γιατί για να γνωρίζεις τί είναι καλό για τον άλλον ξέρεις τα πάντα γύρω από αυτόν και το μέλλον του...(βρε λες να έχω τέτοιο άτομο στη ζωή μου και
να μη το εκμεταλεύομαι;;! nope...don't think so).

Ρώτα με...τόσο δύσκολο είναι;