ζεστός καφές και σκέψεις...

Δευτέρα πρωί...άδεια.

Μάλλον τη ζήτησα την κατάλληλη στιγμή. Οτι πρέπει για χουχούλιασμα σήμερα. 'Ασχετο αν ξύπνησα πρωί. Συνήθεια.

Είμαι ήδη στη δεύτερη κούπα ζεστό καφέ. Θέλω να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά.
Νιώθω πως όλα γίνονται λόγω συνήθειας και κεκτημένης ταχύτητας. Οχι οτι κάποιες φορές η συνήθεια είναι κάτι κακό.
Εχει να κάνει με αυτό που γίνεται και μας βγάζει από αυτή .Αν είναι δηλαδή κάτι καλό ας έρθει...

Πόσο ομως το επιδιώκουμε αυτό; Τί είναι αυτό που μας κρατάει πίσω; Πολλές φορές χρησιμοποιώ τη δικαιολογία οτι δε το βρίσκω. Αλλά μάλλον είναι απλά ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ.
Πως να βρεις κάτι που δε ψάχνεις; οκ...πιστεύω στην καλή μοίρα αλλά από την άλλη
μήπως απλά ο φόβος μου κρύβεται πίσω από αυτό;

Επιλέγω "ασφαλείς" δρόμους που ξέρω οτι μπορώ να διαχειριστώ αλλά αυτό το αίσθημα οτι
κάτι λείπει δε λέει να φύγει. Αφέθηκα μια φορά και απλά εφαγα τα μούτρα μου...να κάτι που δε θέλω ξανά και το αντιμετωπίζω χωρίς να δίνομαι εντελώς.Από την άλλη δε μετανιώνω κιόλας. Οτι κι αν λεω αυτό το στραπατσάρισμα ήταν από τα πιο ωραία πράγματα που μου συνέβησαν. Καλά δεν λεω το ίδιο το στραπατσάρισμα αλλά όσα συνέβησαν πριν από αυτό.
Τώρα τί με έπιασε πάλι πρωινιάτικο; Τι σκατά βάζουν πια στον καφέ; (παω για τρίτη κούπα...χάλια τα νεύρα ε;;)

θέλω να σε δω (here without you)

Θέλω να σε δω...τί φράση ε;

Πόσες φορές τη χρησιμοποιούμε; Κάποιες φορές τη λέμε κανονίζοντας παράλληλα γιατί όντως θα γίνει, άλλες είναι μια τυπική ατάκα σε κάποιον/κάποια που βλέπουμε τυχαία μετά από καιρό και ξέρουμε πως σίγουρα δε θα γίνει..αν ήταν θα το είχαμε κάνει και άλλες κρύβει μέσα όλη τη λαχτάρα και τις ευχές που μπορεί να κάνουμε σχεδόν καθημερινά.

Τις πρώτες δυο περιπτώσεις θα τις αφήσω στην ησυχία τους προς στιγμή...η τρίτη όμως; Αυτό το "θέλω να σε δω" όταν δεν είσαι εσύ αυτός/αυτή που το λες αλλά το πρόσωπο που ΘΕΣ να δεις ...και παρακαλάς να στο πει κι όταν στο λεει...τελικά δεν απαντάς καν...γιατί ξέρεις ή ας το πω αλλιώς. Εμαθες πια.

Γιατί πολύ απλά οι δυο πρώτες περιπτώσεις αντιστοιχούν είτε η μια είτε η άλλη στην τρίτη.
Αν θες να το κάνεις πραγματικά (ή αν θέλει ας το πω πιο σωστά) είτε κανονίζεται εκείνη τη στιγμή είτε το λες απλά...σαν το "μη χαθούμε μωρέ πάλι"...

Τί είναι αυτό που περιμένεις τελικά να γίνει; Να αλλάξουν όλα και ξαφνικά να νιώσεις σαν ήρωας σε ρομαντική ταινία όπου στο τέλος όλα τελειώνουν υπέροχα; Ναι...

Γίνεται όμως; Κι αν ναι το μετά πως είναι; Τί μας κάνει να πιστεύουμε οτι αυτή η φορά θα είναι διαφορετική; Μου αρέσει το παραμύθι μάλλον...αυτό που λεει οτι όλα θα είναι υπέροχα...

να και ο Οκτώβρης...

Πάει και αυτό το καλοκαίρι...με τις παραλίες γεμάτες και το βλέμμα άδειο (αυτό πήγαινε πακέτο με την τσέπη).

Ούτε κατάλαβα πότε πέρασε.Δε μ αρέσει καθόλου που αρχίζω να κρυώνω. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που λατρεύουν την ζέστη και δε παραπονιούνται καν για τα 43άρια της θερμοκρασίας.
Λατρεύω τα κοντομάνικα, αμάνικα, κάπρι και οτιδήποτε φοράμε το ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ . Λατρεύω να νυχτώνει γύρω στις 9 και δε μου αρέσει καθόλου που πλεόν από τις 7 ο ήλιος έχει πάει για ύπνο.
Θα μου πείτε θα βαριόμουν και ίσως να μην εκτιμούσα το καλοκαίρι. Ισως...

Οπως και να έχει περίεργες μέρες έρχονται. Αυτό το έχουμε καταλάβει όλοι και ο καιρός δε βοηθάει. Κάτι στο καλοκαίρι τα κάνει όλα πιο υποφερτά.

Η βροχή είναι μόνο για τους ερωτευμένους όπως λέει ένας φίλος μου. Αυτοί που κρύβουν κάτι υποφέρουν.Αλήθεια είναι. Και η βροχή έρχεται...μαζί της φέρνει και αυτή τη μικρή φωτιά που καίει στην καρδιά.Τι περίεργο ε; Η βροχή να φουντώνει τη φωτιά...μόνο στην ψυχή παίζονται τέτοια παιχνίδια.

Ακούω αυτό το τραγούδι και σκέφτομαι τί είναι αυτό που κάνει το φθινόπωρο να κουβαλάει τόση θλίψη; Αραγε φταίει αυτό ή απλά το κατηγορούμε για όσα μας φέρνει στο μυαλό μας; Αν κοιτάξεις τα βλέμματα των ανθρώπων ίσως καταφέρεις να δεις όσα κρύβονται πίσω ..βαθια στην ψυχή τους...και ίσως ίσως δεις αυτά που εσύ επιλέγεις να κρύψεις πίσω από την κενή "καλημέρα" και το άψυχο "γεια" που ακούς τον εαυτό σου να λέει ενώ πραγματικά θες να πεις κάτι άλλο..αυτό το "αλλο" είναι που σκέφτομαι και δε μπορώ να ησυχάσω Κυριακή βράδυ.

για ποιό λόγο θυμώνω και δε ξέρω γιατί;

2 ερωτήσεις σε μια πρόταση...ωραία...κάθομαι αναπαυτικά στον καναπέ του ψυχαναλυτή και προσπαθώ να καταλάβω γιατί ( είμαι ) τόσο ΕΞΑΛΛΗ με όλα σχεδόν...γιατί πρέπει να γίνομαι κομμάτια και να θυμώνω και αυτό απλά να το γράφω..τα βάζω σε μικρά κουτάκια και τα παραχώνω σε ανεξερεύνητα σημεία του μυαλού μέχρι τη στιγμή που θα τη δω αρχαιολόγος-ναι τόσο παλιά αρχίζει το θέμα- και θ αρχίζω να μοιράζω ο,τι αξίζει στον καθένα..και στον εαυτό μου φυσικά...
Τί είναι αυτό που με κάνει αυτή τη στιγμή να φαντάζομαι πως είμαι κάτοικος άλλης χώρας (μου διαφεύγει που το ασκούν το σπόρ αυτό) και στο μεσημεριανό μου break θα κατέβω να πληρώσω μερικά λεφτά και να τα κάνω λίμπα όλα;(αυτό πλάκα πλάκα θα λειτουργούσε πολύ εδώ!)
Δοκίμασα γιατρέ μου και τις βαθιές ανάσες και τις σκέψεις ενός μέρους που με κάνει να νιώθω ασφαλής!
Τίποτα!
Θέλω να βάλω τις φωνές; Μπορώ;

κι όλα αρχίζουν αλλιώς...ή απλά συνεχίζονται.

κι όλα αρχίζουν αλλιώς...ή απλά συνεχίζονται.

Σεπτέμβρης...πάει κι αυτό το καλοκαίρι.Νιώθω πως κάτι χάθηκε απο την ανεμελιά του...πως ήταν απλά η εποχή μετά την άνοιξη και τίποτα παραπάνω. Ελα θα μου πείτε; Τί μας λες; Εδω ο κόσμος χάνεται..μα ρε γαμώτο χάνεται ή απλά προσπαθούν να μας πείσουν γι αυτό;
Δε ξέρω...ίσως χαμένοι στο μικρόκοσμο μας χάνουμε τη μεγάλη εικόνα. Αλλά ποιός ξαγρύπνησε ποτέ για προβλήματα αυτού του κόσμου αν δεν τον αφορούσαν άμεσα;Κανείς...κι αυτό το λεω με αρκετά μεγάλη βεβαιότητα.
Ο καιρός περνάει και εμείς μαζί του...μεγαλώνουμε και τελικά φεύγουμε ξοδεύοντας ατελείωτες ώρες με το να αναπολούμε.Κάποιες φορές ζηλεύω αυτούς που μπορούν και βάζουν τελεία και συνεχίζουν χωρίς ποτέ να σκέφτονται το "παρελθόν". Είναι όμως αλήθεια έτσι; Αν πραγματικά το κάνουμε αυτό ζούμε πραγματικά το παρόν ή απλά τρέχουμε συνεχώς στρίβοντας με μεγάλη προσοχή στις γωνιές του δρόμου μήπως και πέσουμε πάνω σε αυτό που ακριβώς λέμε οτι "ξεπεράσαμε" ;
Σε καμία περίπτωση δε θα υποκριθώ οτι ανήκω σε αυτή την κατηγορία και κρατώ και μια μικρή επιφύλαξη αν όντως αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν.
Αυτές οι "γωνιές συνάντησης" κάποιες φορές μας πονάνε κι άλλες μας γεμίζουν ελπίδα.
Αλλά δε νομίζω πως θα θέλα να ζω διαγράφοντας...μαζί με τη "διαγραφή" και το "πάμε παρακάτω" από στιγμές που μας πονάνε χάνονται κι αυτές που μας έκαναν να χάσουμε τον έλεγχο μας και την ανάσα μας μαζί, έστω και για λίγο...αλήθεια ποιος απο εσας θα ήθελε να ξεχάσει κάτι τέτοιο;
Τώρα απο που προκύπτουν αυτές οι σκέψεις; Έλα μου ντε; Αν όντως υπάρχει η ψυχή θα λέγα απο εκεί. Το μυαλό λέμε πως παίζει παιχνίδια..μα αν όντως είναι καθαρά εγκεφαλικά παιχνίδια όλα γιατί δε τα ελέγχουμε; Πως μπορεί το μυαλό σου να δώσει εντολή στο χέρι σου να γράφει τώρα στον υπολογιστή αλλά οχι να ξεχάσεις το πρόσωπο δίπλα στο δικό σου που είχες αγκαλιά στο κρεβάτι;
Πολλές ερωτήσεις μαζί για Κυριακή μεσημέρι...αλλά ίσως φταίει αυτή η συνάντηση σε μια στροφή ενός δρόμου...

Special Olympics 2011

Εθελόντρια στα Special Olympics Αθήνα 2011…σίγουρα δε περίμενα πως θα είναι όπως οι Ολυμπιακοί ή οι Παραολυμπιακοί αλλά σίγουρα περίμενα το «είναι» να είναι λίγο καλύτερο από το «φαίνεσθαι».
Το κυριότερο σε αυτούς τους αγώνες είναι οι ίδιοι οι ΑΘΛΗΤΕΣ (τα κεφαλαία όχι τυχαία γιατί πραγματικά δεν έχω ξαναδεί ανθρώπους να παλεύουν με τόσο πάθος και τόση αγάπη γι αυτό που κάνουν και να έχουν την αντοχή μετά από τόση κούραση να μας χαιρετάνε όλους,να μας αγκαλιάζουν και να δείχνουν πόσο χαρούμενοι είναι με κάθε τρόπο) αλλά η διοργάνωση θα έλεγα πως έγινε κάπως πρόχειρα…κυρίως όσον αφορά διαφήμιση αλλά και οργάνωση. Χθες και σήμερα με ρωτάγανε ΠΟΤΕ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ! Κανένα κανάλι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν ασχολήθηκε με το θέμα. Δε ξέρω αν είναι επειδή δε «πουλάει» αλλά σίγουρα μέσα στις τόσες αηδίες που προβάλλουν θα μπορούσαν να δείξουν κάτι τόσο όμορφο!
Πραγματικά δε θα αναφερθώ ούτε στις στολές ούτε στο φαγητό…δε πήγαμε γι αυτά εκεί. Οσοι είναι εθελοντές ξέρουν τι εννοώ. Με στεναχωρεί να βλέπω άδεια στάδια τη στιγμή που σίγουρα υπάρχει κόσμος εκεί εξω που θα ήθελε να παρευρεθεί αλλά δε το γνωρίζει.

Σήμερα μια μητέρα αθλήτριας είχε έρθει να δει την κόρη της που αγωνιζόταν. Μικρή σημασία έχει αν έχασε ή αν κέρδισε…ήταν ΠΕΡΗΦΑΝΗ! Και μαζί της ένιωσα κι εγώ περήφανη που είμαι εκεί…για κάθε φορά που χειροκρότησα και για κάθε φορά που φώναξα…τι σημασία έχει η χωρα προέλευσης και τόσα άλλα; Σημασία έχουν αυτά τα μεγάλα χαμόγελα! Χριστέ μου τι είναι αυτό που έχουν και σου δίνουν και σε κάνει να νιώθεις τόσο όμορφα;

Οι εθελοντές αυτής της διοργάνωσης εδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό...δε θα ξεχάσω τη στιγμή που στο στίβο κι ενώ ένας αθλητής πάλευε να τερματίσει γονάτισαν στο τέρμα και με χειροκροτήματα και νοήματα τον στήριζαν...και τερμάτισε! Μπράβο σας παιδιά!

Θα κρατήσω κάποιες στιγμές από αυτούς τους αγώνες …κυρίως όμως θα κρατήσω την ζεστασιά που ένιωσα εκεί. Μακάρι να είχαμε δώσει λιγότερα σε κάποια πράγματα και περισσότερα σε αυτούς τους αθλητές…μόνο αυτό. Το αξίζουν!
Σας ευχαριστώ που ήμουν κι εγώ μέσα!

Κρίση και καλοκαίρι 2011

Κρίση και καλοκαίρι 2011…πόσο διαφορετικό άραγε θα είναι αυτό το καλοκαίρι από το προηγούμενο; Δε ξέρω…δεν έχει ξεκινήσει ακόμα…ρωτήστε με στο τέλος του. Αυτό που περιμένω πως και πως είναι οι διακοπές μου…ν αράξω στην παραλία και να μην ακούω κανένα δημοσιογράφο/ πολιτικό να μου λέει πόσο άσχημα είναι όλα και ο καθένας τη δική του λύση για το πρόβλημα της Ελλάδας! Αφού έχετε τη λύση αντί να ξημεροβραδιάζεστε στα παράθυρα κάντε το και αφήστε μας ήσυχους..αλλιώς μη παραπονιέστε για φωνές και ζαρζαβατικά που τυχαία σας έρχονται κατακούτελα.
Ιούνιος ήδη και οι διακοπές αρχίζουν να προγραμματίζονται..λίγο διαφορετικά όμως. Μεγάλη σημασία φέτος έχει το κόστος. Αν μου ‘μεινε κάτι από πέρυσι είναι πως για πρώτη φορά βρέθηκα διακοπές χωρίς μία στην τσέπη μου…και τελικά μου κάνε καλό. Έμαθα να μη χαρίζω τίποτα σε κανένα εξυπνάκια μαγαζάτορα, ξενοδόχο και οποιονδήποτε που ασχολείται με τουρισμό. Δυστυχώς αυτό που χαρακτηρίζει τον Έλληνα είναι ο «ωχαδερφισμός» του. Σε όλες τις φάσεις της ζωής του. Από τις πολιτικές του απόψεις έως τη λάθος ή χάλια παραγγελία στο μαγαζί που έχει κάτσει να φάει το βδομαδιάτικο του μισθό και δε βγάζει άχνα μη τον κακοχαρακτηρίσουν. Κατά ένα περίεργο τρόπο ενώ ακούω για δεκάδες λουκέτα στην αγορά πιστεύω πως αυτοί που δεν αντιμετώπισαν τους πελάτες τους σαν πορτοφόλια και μόνο θα επιζήσουν.
Οπότε ερχόμαστε στο θέμα μας…καλοκαίρι και κρίση 2011 (και έτσι όπως πάει και 2012 και 2013 κοκ) και στο τι μπορούμε να κάνουμε και καλά να περάσουμε και να μη κάνουμε μπανάκι σε πλαστική πισινούλα του σούπερ μάρκετ με καφέ home made!
Θυμηθείτε όλα εκείνα τα μαγαζιά και καταλύματα που σας ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ και δεν είχαν τον τιμοκατάλογο πίσω από την πόρτα άλλα να λέει κι άλλα να πληρώνετε..καθώς επίσης και τη σφουγγαρίστρα στο μπάνιο για να καθαρίζετε μόνοι σας (ναι, το έχω περάσει κι αυτό!!). Στην ιδιαίτερη μου πατρίδα τα «τζιμάνια» ή αγιοκλέφτες (όπως και να τους πείτε το ίδιο είναι) είχαν αποφασίσει να ανεβάσουν τις τιμές σε επίπεδα Ψαρούς…αποτέλεσμα…ο κόσμος έπαιρνε το κουβαδάκι του και σε άλλη παραλία! Καιρός να το κάνουμε γενικά αυτό…γιατί πολύ απλά πέτυχε. Εντελώς τυχαία οι τιμές έπεσαν τόσο που ο ανταγωνισμός τους ήταν ποιος θα έχει το καλύτερο φαγητό / ποτό στην καλύτερη τιμή! Είναι ακόμα Ιούνιος που σημαίνει ότι μπορούμε για ΜΙΑ φορά στη ζωή μας να το ψάξουμε λιγάκι πριν πούμε «έλα μωρέ καλοκαίρι είναι»…γιατί κάποιοι εκεί βασίζονται…και μας κλέβουν. Και αυτό δε γίνεται μόνο στις διακοπές αλλά και γενικά στη ζωή μας. Αν αρχίσουμε να αντιδρούμε εκεί θα το κάνουμε παντού. Είμαστε πραγματικά περίεργος λαός έτσι; Ότι κι αν ακούμε λέμε «έλα στην Ελλάδα είμαστε» αλλά αν το ακούσουμε από άλλον μας πιάνει ο πατριωτισμός μας κι ας ξέρουμε ότι έχουν ένα δίκιο. Γιατί να λέμε ότι έτσι είναι τα πράγματα και απλά να γκρινιάζουμε και να μην κάνουμε κάτι να τα αλλάξουμε; Κάποια πράγματα ναι είναι στο χέρι μας.
Άρα αν την κάνουμε γι άλλες παραλίες λίγο σκέψη και λίγο ψάξιμο δε βλάπτει…όμως να ξέρετε ότι και η πόλη μας το καλοκαίρι έχει τις ομορφιές της…η καλύτερη εποχή της Ελλάδας είναι η καλύτερη όπου κι αν πάτε..ακόμα και σε αυτή την πόλη με τους τόνους τσιμέντο. Παλαιότερα παίρναμε την πετσετούλα μας και βουρ παραλία. Αν υπάρχει κάποιος που να γκρίνιαζε περισσότερο για την «περιττή» τσαντούλα με παγωμένο νερό και σάντουιτς είμαι εγώ. Πλέον δε το κάνω. Στην τελική γιατί να φάω το αμφιβόλου ποιότητας , προετοιμασίας και συντήρησης σάντουιτς από τη καντίνα και να μη το έχω μαζί μου; Αν υπολογίσετε το κόστος θα δείτε ότι βγαίνει το μεσημεριανό ή βραδινό σας σε μια ωραία ταβέρνα που εσείς θα διαλέξετε. Σκεφτείτε απλά πράγματα που μπορείτε να κάνετε και να μειώσετε το κόστος των διακοπών σας. Ισως είναι και ευκαιρία να επισκεφτείτε τον φίλο ή τη φίλη σας που σας έπρηζε τόσα χρόνια να πάτε στο εξοχικό τους.
Ο,τι κι αν κάνετε αυτό το καλοκαίρι να περάσετε υπέροχα…όλα τα προβλήματα και το άγχος εδώ θα είναι όταν γυρίσετε…δεν είναι ανάγκη να τα πάρετε μαζί σας. Μόνο τη σκέψη σας μην ξεχάσετε…και να υπολογίζετε τα χρήματα σας γιατί κανείς άλλος δε θα το κάνει για εσάς.
Καλό καλοκαίρι σε όλους και όλες!!!!!!!!!