Εθελόντρια στα Special Olympics Αθήνα 2011…σίγουρα δε περίμενα πως θα είναι όπως οι Ολυμπιακοί ή οι Παραολυμπιακοί αλλά σίγουρα περίμενα το «είναι» να είναι λίγο καλύτερο από το «φαίνεσθαι».
Το κυριότερο σε αυτούς τους αγώνες είναι οι ίδιοι οι ΑΘΛΗΤΕΣ (τα κεφαλαία όχι τυχαία γιατί πραγματικά δεν έχω ξαναδεί ανθρώπους να παλεύουν με τόσο πάθος και τόση αγάπη γι αυτό που κάνουν και να έχουν την αντοχή μετά από τόση κούραση να μας χαιρετάνε όλους,να μας αγκαλιάζουν και να δείχνουν πόσο χαρούμενοι είναι με κάθε τρόπο) αλλά η διοργάνωση θα έλεγα πως έγινε κάπως πρόχειρα…κυρίως όσον αφορά διαφήμιση αλλά και οργάνωση. Χθες και σήμερα με ρωτάγανε ΠΟΤΕ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ! Κανένα κανάλι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν ασχολήθηκε με το θέμα. Δε ξέρω αν είναι επειδή δε «πουλάει» αλλά σίγουρα μέσα στις τόσες αηδίες που προβάλλουν θα μπορούσαν να δείξουν κάτι τόσο όμορφο!
Πραγματικά δε θα αναφερθώ ούτε στις στολές ούτε στο φαγητό…δε πήγαμε γι αυτά εκεί. Οσοι είναι εθελοντές ξέρουν τι εννοώ. Με στεναχωρεί να βλέπω άδεια στάδια τη στιγμή που σίγουρα υπάρχει κόσμος εκεί εξω που θα ήθελε να παρευρεθεί αλλά δε το γνωρίζει.
Σήμερα μια μητέρα αθλήτριας είχε έρθει να δει την κόρη της που αγωνιζόταν. Μικρή σημασία έχει αν έχασε ή αν κέρδισε…ήταν ΠΕΡΗΦΑΝΗ! Και μαζί της ένιωσα κι εγώ περήφανη που είμαι εκεί…για κάθε φορά που χειροκρότησα και για κάθε φορά που φώναξα…τι σημασία έχει η χωρα προέλευσης και τόσα άλλα; Σημασία έχουν αυτά τα μεγάλα χαμόγελα! Χριστέ μου τι είναι αυτό που έχουν και σου δίνουν και σε κάνει να νιώθεις τόσο όμορφα;
Οι εθελοντές αυτής της διοργάνωσης εδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό...δε θα ξεχάσω τη στιγμή που στο στίβο κι ενώ ένας αθλητής πάλευε να τερματίσει γονάτισαν στο τέρμα και με χειροκροτήματα και νοήματα τον στήριζαν...και τερμάτισε! Μπράβο σας παιδιά!
Θα κρατήσω κάποιες στιγμές από αυτούς τους αγώνες …κυρίως όμως θα κρατήσω την ζεστασιά που ένιωσα εκεί. Μακάρι να είχαμε δώσει λιγότερα σε κάποια πράγματα και περισσότερα σε αυτούς τους αθλητές…μόνο αυτό. Το αξίζουν!
Σας ευχαριστώ που ήμουν κι εγώ μέσα!
Σάββατο 2 Ιουλίου 2011
Κρίση και καλοκαίρι 2011
Κρίση και καλοκαίρι 2011…πόσο διαφορετικό άραγε θα είναι αυτό το καλοκαίρι από το προηγούμενο; Δε ξέρω…δεν έχει ξεκινήσει ακόμα…ρωτήστε με στο τέλος του. Αυτό που περιμένω πως και πως είναι οι διακοπές μου…ν αράξω στην παραλία και να μην ακούω κανένα δημοσιογράφο/ πολιτικό να μου λέει πόσο άσχημα είναι όλα και ο καθένας τη δική του λύση για το πρόβλημα της Ελλάδας! Αφού έχετε τη λύση αντί να ξημεροβραδιάζεστε στα παράθυρα κάντε το και αφήστε μας ήσυχους..αλλιώς μη παραπονιέστε για φωνές και ζαρζαβατικά που τυχαία σας έρχονται κατακούτελα.
Ιούνιος ήδη και οι διακοπές αρχίζουν να προγραμματίζονται..λίγο διαφορετικά όμως. Μεγάλη σημασία φέτος έχει το κόστος. Αν μου ‘μεινε κάτι από πέρυσι είναι πως για πρώτη φορά βρέθηκα διακοπές χωρίς μία στην τσέπη μου…και τελικά μου κάνε καλό. Έμαθα να μη χαρίζω τίποτα σε κανένα εξυπνάκια μαγαζάτορα, ξενοδόχο και οποιονδήποτε που ασχολείται με τουρισμό. Δυστυχώς αυτό που χαρακτηρίζει τον Έλληνα είναι ο «ωχαδερφισμός» του. Σε όλες τις φάσεις της ζωής του. Από τις πολιτικές του απόψεις έως τη λάθος ή χάλια παραγγελία στο μαγαζί που έχει κάτσει να φάει το βδομαδιάτικο του μισθό και δε βγάζει άχνα μη τον κακοχαρακτηρίσουν. Κατά ένα περίεργο τρόπο ενώ ακούω για δεκάδες λουκέτα στην αγορά πιστεύω πως αυτοί που δεν αντιμετώπισαν τους πελάτες τους σαν πορτοφόλια και μόνο θα επιζήσουν.
Οπότε ερχόμαστε στο θέμα μας…καλοκαίρι και κρίση 2011 (και έτσι όπως πάει και 2012 και 2013 κοκ) και στο τι μπορούμε να κάνουμε και καλά να περάσουμε και να μη κάνουμε μπανάκι σε πλαστική πισινούλα του σούπερ μάρκετ με καφέ home made!
Θυμηθείτε όλα εκείνα τα μαγαζιά και καταλύματα που σας ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ και δεν είχαν τον τιμοκατάλογο πίσω από την πόρτα άλλα να λέει κι άλλα να πληρώνετε..καθώς επίσης και τη σφουγγαρίστρα στο μπάνιο για να καθαρίζετε μόνοι σας (ναι, το έχω περάσει κι αυτό!!). Στην ιδιαίτερη μου πατρίδα τα «τζιμάνια» ή αγιοκλέφτες (όπως και να τους πείτε το ίδιο είναι) είχαν αποφασίσει να ανεβάσουν τις τιμές σε επίπεδα Ψαρούς…αποτέλεσμα…ο κόσμος έπαιρνε το κουβαδάκι του και σε άλλη παραλία! Καιρός να το κάνουμε γενικά αυτό…γιατί πολύ απλά πέτυχε. Εντελώς τυχαία οι τιμές έπεσαν τόσο που ο ανταγωνισμός τους ήταν ποιος θα έχει το καλύτερο φαγητό / ποτό στην καλύτερη τιμή! Είναι ακόμα Ιούνιος που σημαίνει ότι μπορούμε για ΜΙΑ φορά στη ζωή μας να το ψάξουμε λιγάκι πριν πούμε «έλα μωρέ καλοκαίρι είναι»…γιατί κάποιοι εκεί βασίζονται…και μας κλέβουν. Και αυτό δε γίνεται μόνο στις διακοπές αλλά και γενικά στη ζωή μας. Αν αρχίσουμε να αντιδρούμε εκεί θα το κάνουμε παντού. Είμαστε πραγματικά περίεργος λαός έτσι; Ότι κι αν ακούμε λέμε «έλα στην Ελλάδα είμαστε» αλλά αν το ακούσουμε από άλλον μας πιάνει ο πατριωτισμός μας κι ας ξέρουμε ότι έχουν ένα δίκιο. Γιατί να λέμε ότι έτσι είναι τα πράγματα και απλά να γκρινιάζουμε και να μην κάνουμε κάτι να τα αλλάξουμε; Κάποια πράγματα ναι είναι στο χέρι μας.
Άρα αν την κάνουμε γι άλλες παραλίες λίγο σκέψη και λίγο ψάξιμο δε βλάπτει…όμως να ξέρετε ότι και η πόλη μας το καλοκαίρι έχει τις ομορφιές της…η καλύτερη εποχή της Ελλάδας είναι η καλύτερη όπου κι αν πάτε..ακόμα και σε αυτή την πόλη με τους τόνους τσιμέντο. Παλαιότερα παίρναμε την πετσετούλα μας και βουρ παραλία. Αν υπάρχει κάποιος που να γκρίνιαζε περισσότερο για την «περιττή» τσαντούλα με παγωμένο νερό και σάντουιτς είμαι εγώ. Πλέον δε το κάνω. Στην τελική γιατί να φάω το αμφιβόλου ποιότητας , προετοιμασίας και συντήρησης σάντουιτς από τη καντίνα και να μη το έχω μαζί μου; Αν υπολογίσετε το κόστος θα δείτε ότι βγαίνει το μεσημεριανό ή βραδινό σας σε μια ωραία ταβέρνα που εσείς θα διαλέξετε. Σκεφτείτε απλά πράγματα που μπορείτε να κάνετε και να μειώσετε το κόστος των διακοπών σας. Ισως είναι και ευκαιρία να επισκεφτείτε τον φίλο ή τη φίλη σας που σας έπρηζε τόσα χρόνια να πάτε στο εξοχικό τους.
Ο,τι κι αν κάνετε αυτό το καλοκαίρι να περάσετε υπέροχα…όλα τα προβλήματα και το άγχος εδώ θα είναι όταν γυρίσετε…δεν είναι ανάγκη να τα πάρετε μαζί σας. Μόνο τη σκέψη σας μην ξεχάσετε…και να υπολογίζετε τα χρήματα σας γιατί κανείς άλλος δε θα το κάνει για εσάς.
Καλό καλοκαίρι σε όλους και όλες!!!!!!!!!
Ιούνιος ήδη και οι διακοπές αρχίζουν να προγραμματίζονται..λίγο διαφορετικά όμως. Μεγάλη σημασία φέτος έχει το κόστος. Αν μου ‘μεινε κάτι από πέρυσι είναι πως για πρώτη φορά βρέθηκα διακοπές χωρίς μία στην τσέπη μου…και τελικά μου κάνε καλό. Έμαθα να μη χαρίζω τίποτα σε κανένα εξυπνάκια μαγαζάτορα, ξενοδόχο και οποιονδήποτε που ασχολείται με τουρισμό. Δυστυχώς αυτό που χαρακτηρίζει τον Έλληνα είναι ο «ωχαδερφισμός» του. Σε όλες τις φάσεις της ζωής του. Από τις πολιτικές του απόψεις έως τη λάθος ή χάλια παραγγελία στο μαγαζί που έχει κάτσει να φάει το βδομαδιάτικο του μισθό και δε βγάζει άχνα μη τον κακοχαρακτηρίσουν. Κατά ένα περίεργο τρόπο ενώ ακούω για δεκάδες λουκέτα στην αγορά πιστεύω πως αυτοί που δεν αντιμετώπισαν τους πελάτες τους σαν πορτοφόλια και μόνο θα επιζήσουν.
Οπότε ερχόμαστε στο θέμα μας…καλοκαίρι και κρίση 2011 (και έτσι όπως πάει και 2012 και 2013 κοκ) και στο τι μπορούμε να κάνουμε και καλά να περάσουμε και να μη κάνουμε μπανάκι σε πλαστική πισινούλα του σούπερ μάρκετ με καφέ home made!
Θυμηθείτε όλα εκείνα τα μαγαζιά και καταλύματα που σας ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ και δεν είχαν τον τιμοκατάλογο πίσω από την πόρτα άλλα να λέει κι άλλα να πληρώνετε..καθώς επίσης και τη σφουγγαρίστρα στο μπάνιο για να καθαρίζετε μόνοι σας (ναι, το έχω περάσει κι αυτό!!). Στην ιδιαίτερη μου πατρίδα τα «τζιμάνια» ή αγιοκλέφτες (όπως και να τους πείτε το ίδιο είναι) είχαν αποφασίσει να ανεβάσουν τις τιμές σε επίπεδα Ψαρούς…αποτέλεσμα…ο κόσμος έπαιρνε το κουβαδάκι του και σε άλλη παραλία! Καιρός να το κάνουμε γενικά αυτό…γιατί πολύ απλά πέτυχε. Εντελώς τυχαία οι τιμές έπεσαν τόσο που ο ανταγωνισμός τους ήταν ποιος θα έχει το καλύτερο φαγητό / ποτό στην καλύτερη τιμή! Είναι ακόμα Ιούνιος που σημαίνει ότι μπορούμε για ΜΙΑ φορά στη ζωή μας να το ψάξουμε λιγάκι πριν πούμε «έλα μωρέ καλοκαίρι είναι»…γιατί κάποιοι εκεί βασίζονται…και μας κλέβουν. Και αυτό δε γίνεται μόνο στις διακοπές αλλά και γενικά στη ζωή μας. Αν αρχίσουμε να αντιδρούμε εκεί θα το κάνουμε παντού. Είμαστε πραγματικά περίεργος λαός έτσι; Ότι κι αν ακούμε λέμε «έλα στην Ελλάδα είμαστε» αλλά αν το ακούσουμε από άλλον μας πιάνει ο πατριωτισμός μας κι ας ξέρουμε ότι έχουν ένα δίκιο. Γιατί να λέμε ότι έτσι είναι τα πράγματα και απλά να γκρινιάζουμε και να μην κάνουμε κάτι να τα αλλάξουμε; Κάποια πράγματα ναι είναι στο χέρι μας.
Άρα αν την κάνουμε γι άλλες παραλίες λίγο σκέψη και λίγο ψάξιμο δε βλάπτει…όμως να ξέρετε ότι και η πόλη μας το καλοκαίρι έχει τις ομορφιές της…η καλύτερη εποχή της Ελλάδας είναι η καλύτερη όπου κι αν πάτε..ακόμα και σε αυτή την πόλη με τους τόνους τσιμέντο. Παλαιότερα παίρναμε την πετσετούλα μας και βουρ παραλία. Αν υπάρχει κάποιος που να γκρίνιαζε περισσότερο για την «περιττή» τσαντούλα με παγωμένο νερό και σάντουιτς είμαι εγώ. Πλέον δε το κάνω. Στην τελική γιατί να φάω το αμφιβόλου ποιότητας , προετοιμασίας και συντήρησης σάντουιτς από τη καντίνα και να μη το έχω μαζί μου; Αν υπολογίσετε το κόστος θα δείτε ότι βγαίνει το μεσημεριανό ή βραδινό σας σε μια ωραία ταβέρνα που εσείς θα διαλέξετε. Σκεφτείτε απλά πράγματα που μπορείτε να κάνετε και να μειώσετε το κόστος των διακοπών σας. Ισως είναι και ευκαιρία να επισκεφτείτε τον φίλο ή τη φίλη σας που σας έπρηζε τόσα χρόνια να πάτε στο εξοχικό τους.
Ο,τι κι αν κάνετε αυτό το καλοκαίρι να περάσετε υπέροχα…όλα τα προβλήματα και το άγχος εδώ θα είναι όταν γυρίσετε…δεν είναι ανάγκη να τα πάρετε μαζί σας. Μόνο τη σκέψη σας μην ξεχάσετε…και να υπολογίζετε τα χρήματα σας γιατί κανείς άλλος δε θα το κάνει για εσάς.
Καλό καλοκαίρι σε όλους και όλες!!!!!!!!!
Πέμπτη 5 Μαΐου 2011
αναδημοσίευση δελτίου τύπου απο Χαμόγελο του Παιδιού
Το Χαμόγελο του Παιδιού εξέπεμψε SOS
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Πέμπτη 5 Μαΐου 2011
Το Χαμόγελο του Παιδιού εξέπεμψε SOS
για τα Παιδιά στην Ελλάδα και ζήτησε
τη στήριξη όλων για να συνεχίσει να είναι
μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος.
«Δεν σταματάμε την δράση μας! Συνεχίζουμε με την συμμετοχή όλων»
Στη συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε σήμερα, με την ευγενική χορηγία του Ζαππείου Μέγαρου, από «Το Χαμόγελο του Παιδιού» παρουσιάστηκαν τα τεράστια προβλήματα και οι τραγικές ελλείψεις σχετικά με την παιδική προστασία στην Ελλάδα, οι ελλείψεις δομών και μέτρων.
Παράλληλα, παρουσιάστηκε το τεράστιο έργο που επιτελείται από Το Χαμόγελο του Παιδιού και τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει στην κάλυψη των τεράστιων και πολύπλευρων αναγκών των παιδιών στην χώρα. Παιδιά κακοποιημένα, παιδιά εγκαταλελειμμένα, παιδιά με προβλήματα υγείας, παιδιά κάτω από το όριο της φτώχιας, παιδιά θύματα εξαφάνισης, παιδιά που καθημερινά καλύπτονται άμεσα και αποτελεσματικά μέσα από το δίκτυο δράσεων και υπηρεσιών.
Τα οικονομικά στοιχεία του έτους 2010 προκάλεσαν έκπληξη μιας και ακόμα μία φορά το σύνολο των εσόδων προέρχεται από δωρεές ιδιωτών και χορηγίες εταιρειών ενώ τονίστηκε έλλειψη κρατικής χρηματοδότησης για δράσεις που έχουν αναγνωριστεί εθνικές και έχουν θεσμοθετηθεί, μόνο το 3,73% προέρχεται από επιδοτήσεις της ΕΕ και ΟΑΕΔ. Για μία ακόμα χρονιά το 68,11% των εξόδων αφορά στην μισθοδοσία του εξειδικευμένου επιστημονικού προσωπικού που στελεχώνει τις δράσεις πανελλαδικά και στηρίζει εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά ετησίως.
Έμφαση δόθηκε και σε δράσεις που άμεσα μπορεί να λειτουργήσει το Χαμόγελο του παιδιού και που σήμερα παραμένουν ανενεργές λόγω έλλειψης των απαραίτητων οικονομικών πόρων για την στελέχωσή τους. Δράσεις που θα παρέχουν δωρεάν υπηρεσίες σε ακόμα περισσότερα παιδιά και τις οικογένειές τους.
Τέλος, παρουσιάστηκε η νέα καμπάνια ενημέρωσης και κινητοποίησης των πολιτών με τίτλο «Πείτε μας τι να του κόψουμε» και ζητήθηκε η συμμετοχή όλων των ΜΜΕ ώστε «το μήνυμα μας να φτάσει παντού!».
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Πέμπτη 5 Μαΐου 2011
Το Χαμόγελο του Παιδιού εξέπεμψε SOS
για τα Παιδιά στην Ελλάδα και ζήτησε
τη στήριξη όλων για να συνεχίσει να είναι
μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος.
«Δεν σταματάμε την δράση μας! Συνεχίζουμε με την συμμετοχή όλων»
Στη συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε σήμερα, με την ευγενική χορηγία του Ζαππείου Μέγαρου, από «Το Χαμόγελο του Παιδιού» παρουσιάστηκαν τα τεράστια προβλήματα και οι τραγικές ελλείψεις σχετικά με την παιδική προστασία στην Ελλάδα, οι ελλείψεις δομών και μέτρων.
Παράλληλα, παρουσιάστηκε το τεράστιο έργο που επιτελείται από Το Χαμόγελο του Παιδιού και τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει στην κάλυψη των τεράστιων και πολύπλευρων αναγκών των παιδιών στην χώρα. Παιδιά κακοποιημένα, παιδιά εγκαταλελειμμένα, παιδιά με προβλήματα υγείας, παιδιά κάτω από το όριο της φτώχιας, παιδιά θύματα εξαφάνισης, παιδιά που καθημερινά καλύπτονται άμεσα και αποτελεσματικά μέσα από το δίκτυο δράσεων και υπηρεσιών.
Τα οικονομικά στοιχεία του έτους 2010 προκάλεσαν έκπληξη μιας και ακόμα μία φορά το σύνολο των εσόδων προέρχεται από δωρεές ιδιωτών και χορηγίες εταιρειών ενώ τονίστηκε έλλειψη κρατικής χρηματοδότησης για δράσεις που έχουν αναγνωριστεί εθνικές και έχουν θεσμοθετηθεί, μόνο το 3,73% προέρχεται από επιδοτήσεις της ΕΕ και ΟΑΕΔ. Για μία ακόμα χρονιά το 68,11% των εξόδων αφορά στην μισθοδοσία του εξειδικευμένου επιστημονικού προσωπικού που στελεχώνει τις δράσεις πανελλαδικά και στηρίζει εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά ετησίως.
Έμφαση δόθηκε και σε δράσεις που άμεσα μπορεί να λειτουργήσει το Χαμόγελο του παιδιού και που σήμερα παραμένουν ανενεργές λόγω έλλειψης των απαραίτητων οικονομικών πόρων για την στελέχωσή τους. Δράσεις που θα παρέχουν δωρεάν υπηρεσίες σε ακόμα περισσότερα παιδιά και τις οικογένειές τους.
Τέλος, παρουσιάστηκε η νέα καμπάνια ενημέρωσης και κινητοποίησης των πολιτών με τίτλο «Πείτε μας τι να του κόψουμε» και ζητήθηκε η συμμετοχή όλων των ΜΜΕ ώστε «το μήνυμα μας να φτάσει παντού!».
Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2011
εκπεμπω sos
εκπεμπω sos δε βλέπω φως και η σιωπή δεν είναι πια χρυσός...
Κυριακή μεσημεράκι...λίγο μελαγχολικό..και μου κολλάει αυτό το τραγούδι απο το πουθενά..
ή σχεδόν απο το πουθενά.
Δεν είναι περίεργο εκεί το μυαλό σου είναι κάπου, αυτό το "κάπου" να εμφανίζεται απο το πουθενά;
Τι εννοώ;Ελα μου ντε; Σάμπως ξέρω κι εγώ τί σκατά εννοώ πια;
Είναι περίεργο όμως πως κάποιοι άνθρωποι ενώ περνάνε για λίγο από τη ζωή μας και
ενω ουσιαστικά μας έχουν κάποιες φορές χεσμένους πια για εμάς το άγγιγμα τους μένει,παραμένει,επιμένει.
"Χάνω της ψυχούλας μου το μέτρο...ακροβατώ κι εγώ στο πουθενά και οτι αγαπώ και οτι πω
πάλι στα ίδια το μυαλό μου τριγυρνά" κι αυτό ακριβώς τελικά είναι το θέμα.
Αυτό το "στα ίδια" που το θες πάλι και πάλι...και ενώ μπορείς να βρεις δεκάδες πράγματα
να πεις στο εαυτό σου "ΞΕΚΟΛΑ...ΕΜΜΟΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ" κάπου μέσα σου λες "δεν είναι ρε πουστη μου εμμονή"...δε μπορεί να είναι...
Είναι όμως χαζό να ψάχνεις για κάτι μια ζωή και τελικά να καταλαβαίνεις οτι το είχες και απλά έφυγε απο τα χέρια σου.Και ξερεις οτι ο χρόνος δε γυρίζει πίσω κι ας το θες...κι ας πάλεψες για να το καταφέρεις. Και αυτό το "βάρος" που μπορεί για κάποιους να είναι εμμονή για σένα είναι ένα βάρος στην ψυχή σου που πρέπει να κουβαλάς και να χαμογελάς...εκτός κι αν αυτό το βάρος ήταν κάποτε το χαμόγελο σου...
Κυριακή μεσημεράκι...λίγο μελαγχολικό..και μου κολλάει αυτό το τραγούδι απο το πουθενά..
ή σχεδόν απο το πουθενά.
Δεν είναι περίεργο εκεί το μυαλό σου είναι κάπου, αυτό το "κάπου" να εμφανίζεται απο το πουθενά;
Τι εννοώ;Ελα μου ντε; Σάμπως ξέρω κι εγώ τί σκατά εννοώ πια;
Είναι περίεργο όμως πως κάποιοι άνθρωποι ενώ περνάνε για λίγο από τη ζωή μας και
ενω ουσιαστικά μας έχουν κάποιες φορές χεσμένους πια για εμάς το άγγιγμα τους μένει,παραμένει,επιμένει.
"Χάνω της ψυχούλας μου το μέτρο...ακροβατώ κι εγώ στο πουθενά και οτι αγαπώ και οτι πω
πάλι στα ίδια το μυαλό μου τριγυρνά" κι αυτό ακριβώς τελικά είναι το θέμα.
Αυτό το "στα ίδια" που το θες πάλι και πάλι...και ενώ μπορείς να βρεις δεκάδες πράγματα
να πεις στο εαυτό σου "ΞΕΚΟΛΑ...ΕΜΜΟΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ" κάπου μέσα σου λες "δεν είναι ρε πουστη μου εμμονή"...δε μπορεί να είναι...
Είναι όμως χαζό να ψάχνεις για κάτι μια ζωή και τελικά να καταλαβαίνεις οτι το είχες και απλά έφυγε απο τα χέρια σου.Και ξερεις οτι ο χρόνος δε γυρίζει πίσω κι ας το θες...κι ας πάλεψες για να το καταφέρεις. Και αυτό το "βάρος" που μπορεί για κάποιους να είναι εμμονή για σένα είναι ένα βάρος στην ψυχή σου που πρέπει να κουβαλάς και να χαμογελάς...εκτός κι αν αυτό το βάρος ήταν κάποτε το χαμόγελο σου...
Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010
A Dream Within A Dream
Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.
I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?
Edgar Allan Poe
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.
I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?
Edgar Allan Poe
Dreamland
By a route obscure and lonely,
Haunted by ill angels only,
Where an Eidolon, named NIGHT,
On a black throne reigns upright,
I have reached these lands but newly
From an ultimate dim Thule-
From a wild clime that lieth, sublime,
Out of SPACE- out of TIME.
Bottomless vales and boundless floods,
And chasms, and caves, and Titan woods,
With forms that no man can discover
For the tears that drip all over;
Mountains toppling evermore
Into seas without a shore;
Seas that restlessly aspire,
Surging, unto skies of fire;
Lakes that endlessly outspread
Their lone waters- lone and dead,-
Their still waters- still and chilly
With the snows of the lolling lily.
By the lakes that thus outspread
Their lone waters, lone and dead,-
Their sad waters, sad and chilly
With the snows of the lolling lily,-
By the mountains- near the river
Murmuring lowly, murmuring ever,-
By the grey woods,- by the swamp
Where the toad and the newt encamp-
By the dismal tarns and pools
Where dwell the Ghouls,-
By each spot the most unholy-
In each nook most melancholy-
There the traveller meets aghast
Sheeted Memories of the Past-
Shrouded forms that start and sigh
As they pass the wanderer by-
White-robed forms of friends long given,
In agony, to the Earth- and Heaven.
For the heart whose woes are legion
'Tis a peaceful, soothing region-
For the spirit that walks in shadow
'Tis- oh, 'tis an Eldorado!
But the traveller, travelling through it,
May not- dare not openly view it!
Never its mysteries are exposed
To the weak human eye unclosed;
So wills its King, who hath forbid
The uplifting of the fringed lid;
And thus the sad Soul that here passes
Beholds it but through darkened glasses.
By a route obscure and lonely,
Haunted by ill angels only,
Where an Eidolon, named NIGHT,
On a black throne reigns upright,
I have wandered home but newly
From this ultimate dim Thule.
Edgar Allan Poe
Haunted by ill angels only,
Where an Eidolon, named NIGHT,
On a black throne reigns upright,
I have reached these lands but newly
From an ultimate dim Thule-
From a wild clime that lieth, sublime,
Out of SPACE- out of TIME.
Bottomless vales and boundless floods,
And chasms, and caves, and Titan woods,
With forms that no man can discover
For the tears that drip all over;
Mountains toppling evermore
Into seas without a shore;
Seas that restlessly aspire,
Surging, unto skies of fire;
Lakes that endlessly outspread
Their lone waters- lone and dead,-
Their still waters- still and chilly
With the snows of the lolling lily.
By the lakes that thus outspread
Their lone waters, lone and dead,-
Their sad waters, sad and chilly
With the snows of the lolling lily,-
By the mountains- near the river
Murmuring lowly, murmuring ever,-
By the grey woods,- by the swamp
Where the toad and the newt encamp-
By the dismal tarns and pools
Where dwell the Ghouls,-
By each spot the most unholy-
In each nook most melancholy-
There the traveller meets aghast
Sheeted Memories of the Past-
Shrouded forms that start and sigh
As they pass the wanderer by-
White-robed forms of friends long given,
In agony, to the Earth- and Heaven.
For the heart whose woes are legion
'Tis a peaceful, soothing region-
For the spirit that walks in shadow
'Tis- oh, 'tis an Eldorado!
But the traveller, travelling through it,
May not- dare not openly view it!
Never its mysteries are exposed
To the weak human eye unclosed;
So wills its King, who hath forbid
The uplifting of the fringed lid;
And thus the sad Soul that here passes
Beholds it but through darkened glasses.
By a route obscure and lonely,
Haunted by ill angels only,
Where an Eidolon, named NIGHT,
On a black throne reigns upright,
I have wandered home but newly
From this ultimate dim Thule.
Edgar Allan Poe
Christmas Grinch or Christmas Grin?
Τελικά τα Χριστούγεννα είτε τα λατρεύεις είτε απλά περιμένεις να περάσουν.
Υποθέτω πως οι περισσότεροι από εμάς θυμούνται Χριστούγεννα χωρίς σχολείο αλλά με κάλαντα…εποχές ε; Τα δικά μας λεφτά (αφορολόγητα!) με χαβαλέ και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Μέρες με δώρα και με την οικογένεια σου γύρω σου.
Στις χριστουγεννιάτικες ταινίες βλέπουμε για ανθρώπους που βρίσκουν ξανά το πνεύμα των Χριστουγέννων παρά τις αντιξοότητες της ζωής απλά και μόνο χάνοντας και ξαναβρίσκοντας κάτι που θεωρούν δεδομένο. Κλασικό παράδειγμα «it’s a beautiful life» του Frank Capra .Και τελικά αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει τα Χριστούγεννα τόσο μαγικά; Γιατί μη μου πείτε ότι δε νιώθετε λίγο πιο συναισθηματικοί αυτή την εποχή…και αυτό το λέει άτομο που τα Χριστούγεννα πλέον ισοδυναμούν με μελαγχολία. Κι όμως κάπου μέσα μου υπάρχει ακόμα το παιδάκι που περιμένει πως και πως αυτή την εποχή. Που ξυπνάει το πρωί των Χριστουγέννων και περιμένει να βρει ένα δώρο στο δέντρο και ας είναι και μια σοκολάτα. Και να πιστεύει ότι την έφερε ο Αγιος Βασίλης και ας ξέρει πια ότι οι γονείς του τού την κάναν και όχι ένας τύπος με γένια. Αλλά αυτή είναι η μαγεία. Όχι για την ψευτο γκλαμουριά και για το που θα κάνω ρεβεγιόν…αλλά γι αυτό το «πνεύμα» που για τον καθένα σημαίνει κάτι διαφορετικό. Πόσοι από εσάς θυμάστε το Μινιόν; Την Αθήνα ή την πόλη που μεγαλώσατε τα Χριστούγεννα; Χωρίς τα ανόητα κόλπα δημαρχέων για το μεγαλύτερο δέντρο. Απλά τις βόλτες στην απλοϊκά στολισμένη μα τόσο όμορφη πόλη; Ρε γαμώτο λες να γέρασα τόσο; Γιατί νιώθω πως ακούγομαι (οκ οκ διαβάζομαι…) ετσι;
Προσπαθώ να σκεφτώ τι θα κάνω διαφορετικά φέτος…χωρίς τη δυνατότητα να ξοδέψω χρήματα που ούτε τα προηγούμενα χρόνια μου περίσσευαν…βασικά δε θα κάνω τίποτα διαφορετικό. Και φέτος θα στολίσω το πλαστικό μου δεντράκι (έλεος γιατί να κόβω αληθινό;;;) με κάποια καινούρια στολίδια αλλά κυρίως με στολίδια που έχω ήδη. Αν είναι κάτι που περιμένω είναι να βγω βόλτα να χαζέψω…δε με νοιάζει να αγοράσω. Αυτό που απολαμβάνω είναι ο καφές μετά τη βόλτα. Μετά σπίτι με τους φίλους μου σε μια κουζίνα όπου όλοι θα φτιάξουν κάτι…(είτε ξέρουν να μαγειρεύουν είτε όχι…αλλά τι να κάνεις…το τρως και λες και ότι το πέτυχε…Χριστούγεννα βλέπεις!). Μετά επιτραπέζια και παντομίμα. Απλά πράγματα αλλά δε τα αλλάζω με όλα τα σούπερ ντούπερ πράγματα που πρέπει να πάρω δάνειο για να τα κάνω. Αν τελικά το μόνο που θα κάνεις τα Χριστούγεννα είναι να σκας για το που θα πας σε τι διαφέρει από ένα οποιοδήποτε Σαββατόβραδο; Εξαιρώντας βέβαια το διπλό λογαριασμό και το απίστευτο στριμωξίδι.
Φοβάμαι ότι αυτό το κείμενο θα μοιάζει με το προηγούμενο… η αισιόδοξη πλευρά της ζωής (χμμ…λες και είμαι διαφήμιση καναλιού για το πρόγραμμα του). Πως μπορείς να είσαι αισιόδοξος όταν όλα γύρω σου προσπαθούν να σε πείσουν πως δε πρέπει; Απαγορεύεται να χαμογελάς , να ονειρεύεσαι , να ζεις , να γλεντάς , να πέφτεις στο πάτωμα από τα γέλια, να τσακώνεσαι, να συμφιλιώνεσαι , να κλαίς, να θυμώνεις και τέλος πάντων όλα αυτά που σημαίνουν ότι ΖΕΙΣ. ΓΙΑΤΙ;;;;
Όλοι χρωστάμε αλλά χρήματα…όχι την ζωή μας. Και εννοείται πως δε θα αρχίσω τα ανόητα κλισέ «μα υπάρχουν και χειρότερα» …τι λες ρε παιδί μου αλήθεια; Χαίρω πολύ το ξέρω. Αλλά του καθενός η ζωή το κρίνει αυτό .Δε μπορώ να πω σ έναν άνθρωπο που νιώθει ότι του κόβουν την αναπνοή «κουράγιο υπάρχουν και χειρότερα». Όχι. Αρνούμαι πως το λένε;
Δείτε λίγο μέσα σας. Σκεφτείτε τι πραγματικά είναι σημαντικό για εσάς. Ποιοι άνθρωποι σας ομορφαίνουν τη ζωή. Ποια πράγματα σας κάνουν να ξεφεύγετε; Τι γουστάρετε στην τελική να κάνετε; Γιατί αυτό είναι Χριστούγεννα. Όχι το πόσα δώρα θα πάρετε ή το πόσα θα ξοδέψετε αλλά το να δακρύσετε από αυτό που θα νιώσετε…να είναι κάτι τόσο όμορφο που η ψυχή σας θα νιώσει τόσο γεμάτη που θα κυλήσει δάκρυ.
Κάντε κάτι απλό αλλά κάντε το με αυτούς που θέλετε και δείτε το να μεταμορφώνεται σε κάτι …ΜΑΓΙΚΟ. Και όπως θα έλεγε ο little Tim “Μerry Christmas everyone!!”
Υποθέτω πως οι περισσότεροι από εμάς θυμούνται Χριστούγεννα χωρίς σχολείο αλλά με κάλαντα…εποχές ε; Τα δικά μας λεφτά (αφορολόγητα!) με χαβαλέ και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Μέρες με δώρα και με την οικογένεια σου γύρω σου.
Στις χριστουγεννιάτικες ταινίες βλέπουμε για ανθρώπους που βρίσκουν ξανά το πνεύμα των Χριστουγέννων παρά τις αντιξοότητες της ζωής απλά και μόνο χάνοντας και ξαναβρίσκοντας κάτι που θεωρούν δεδομένο. Κλασικό παράδειγμα «it’s a beautiful life» του Frank Capra .Και τελικά αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει τα Χριστούγεννα τόσο μαγικά; Γιατί μη μου πείτε ότι δε νιώθετε λίγο πιο συναισθηματικοί αυτή την εποχή…και αυτό το λέει άτομο που τα Χριστούγεννα πλέον ισοδυναμούν με μελαγχολία. Κι όμως κάπου μέσα μου υπάρχει ακόμα το παιδάκι που περιμένει πως και πως αυτή την εποχή. Που ξυπνάει το πρωί των Χριστουγέννων και περιμένει να βρει ένα δώρο στο δέντρο και ας είναι και μια σοκολάτα. Και να πιστεύει ότι την έφερε ο Αγιος Βασίλης και ας ξέρει πια ότι οι γονείς του τού την κάναν και όχι ένας τύπος με γένια. Αλλά αυτή είναι η μαγεία. Όχι για την ψευτο γκλαμουριά και για το που θα κάνω ρεβεγιόν…αλλά γι αυτό το «πνεύμα» που για τον καθένα σημαίνει κάτι διαφορετικό. Πόσοι από εσάς θυμάστε το Μινιόν; Την Αθήνα ή την πόλη που μεγαλώσατε τα Χριστούγεννα; Χωρίς τα ανόητα κόλπα δημαρχέων για το μεγαλύτερο δέντρο. Απλά τις βόλτες στην απλοϊκά στολισμένη μα τόσο όμορφη πόλη; Ρε γαμώτο λες να γέρασα τόσο; Γιατί νιώθω πως ακούγομαι (οκ οκ διαβάζομαι…) ετσι;
Προσπαθώ να σκεφτώ τι θα κάνω διαφορετικά φέτος…χωρίς τη δυνατότητα να ξοδέψω χρήματα που ούτε τα προηγούμενα χρόνια μου περίσσευαν…βασικά δε θα κάνω τίποτα διαφορετικό. Και φέτος θα στολίσω το πλαστικό μου δεντράκι (έλεος γιατί να κόβω αληθινό;;;) με κάποια καινούρια στολίδια αλλά κυρίως με στολίδια που έχω ήδη. Αν είναι κάτι που περιμένω είναι να βγω βόλτα να χαζέψω…δε με νοιάζει να αγοράσω. Αυτό που απολαμβάνω είναι ο καφές μετά τη βόλτα. Μετά σπίτι με τους φίλους μου σε μια κουζίνα όπου όλοι θα φτιάξουν κάτι…(είτε ξέρουν να μαγειρεύουν είτε όχι…αλλά τι να κάνεις…το τρως και λες και ότι το πέτυχε…Χριστούγεννα βλέπεις!). Μετά επιτραπέζια και παντομίμα. Απλά πράγματα αλλά δε τα αλλάζω με όλα τα σούπερ ντούπερ πράγματα που πρέπει να πάρω δάνειο για να τα κάνω. Αν τελικά το μόνο που θα κάνεις τα Χριστούγεννα είναι να σκας για το που θα πας σε τι διαφέρει από ένα οποιοδήποτε Σαββατόβραδο; Εξαιρώντας βέβαια το διπλό λογαριασμό και το απίστευτο στριμωξίδι.
Φοβάμαι ότι αυτό το κείμενο θα μοιάζει με το προηγούμενο… η αισιόδοξη πλευρά της ζωής (χμμ…λες και είμαι διαφήμιση καναλιού για το πρόγραμμα του). Πως μπορείς να είσαι αισιόδοξος όταν όλα γύρω σου προσπαθούν να σε πείσουν πως δε πρέπει; Απαγορεύεται να χαμογελάς , να ονειρεύεσαι , να ζεις , να γλεντάς , να πέφτεις στο πάτωμα από τα γέλια, να τσακώνεσαι, να συμφιλιώνεσαι , να κλαίς, να θυμώνεις και τέλος πάντων όλα αυτά που σημαίνουν ότι ΖΕΙΣ. ΓΙΑΤΙ;;;;
Όλοι χρωστάμε αλλά χρήματα…όχι την ζωή μας. Και εννοείται πως δε θα αρχίσω τα ανόητα κλισέ «μα υπάρχουν και χειρότερα» …τι λες ρε παιδί μου αλήθεια; Χαίρω πολύ το ξέρω. Αλλά του καθενός η ζωή το κρίνει αυτό .Δε μπορώ να πω σ έναν άνθρωπο που νιώθει ότι του κόβουν την αναπνοή «κουράγιο υπάρχουν και χειρότερα». Όχι. Αρνούμαι πως το λένε;
Δείτε λίγο μέσα σας. Σκεφτείτε τι πραγματικά είναι σημαντικό για εσάς. Ποιοι άνθρωποι σας ομορφαίνουν τη ζωή. Ποια πράγματα σας κάνουν να ξεφεύγετε; Τι γουστάρετε στην τελική να κάνετε; Γιατί αυτό είναι Χριστούγεννα. Όχι το πόσα δώρα θα πάρετε ή το πόσα θα ξοδέψετε αλλά το να δακρύσετε από αυτό που θα νιώσετε…να είναι κάτι τόσο όμορφο που η ψυχή σας θα νιώσει τόσο γεμάτη που θα κυλήσει δάκρυ.
Κάντε κάτι απλό αλλά κάντε το με αυτούς που θέλετε και δείτε το να μεταμορφώνεται σε κάτι …ΜΑΓΙΚΟ. Και όπως θα έλεγε ο little Tim “Μerry Christmas everyone!!”
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)