για ποιό λόγο θυμώνω και δε ξέρω γιατί;

2 ερωτήσεις σε μια πρόταση...ωραία...κάθομαι αναπαυτικά στον καναπέ του ψυχαναλυτή και προσπαθώ να καταλάβω γιατί ( είμαι ) τόσο ΕΞΑΛΛΗ με όλα σχεδόν...γιατί πρέπει να γίνομαι κομμάτια και να θυμώνω και αυτό απλά να το γράφω..τα βάζω σε μικρά κουτάκια και τα παραχώνω σε ανεξερεύνητα σημεία του μυαλού μέχρι τη στιγμή που θα τη δω αρχαιολόγος-ναι τόσο παλιά αρχίζει το θέμα- και θ αρχίζω να μοιράζω ο,τι αξίζει στον καθένα..και στον εαυτό μου φυσικά...
Τί είναι αυτό που με κάνει αυτή τη στιγμή να φαντάζομαι πως είμαι κάτοικος άλλης χώρας (μου διαφεύγει που το ασκούν το σπόρ αυτό) και στο μεσημεριανό μου break θα κατέβω να πληρώσω μερικά λεφτά και να τα κάνω λίμπα όλα;(αυτό πλάκα πλάκα θα λειτουργούσε πολύ εδώ!)
Δοκίμασα γιατρέ μου και τις βαθιές ανάσες και τις σκέψεις ενός μέρους που με κάνει να νιώθω ασφαλής!
Τίποτα!
Θέλω να βάλω τις φωνές; Μπορώ;

κι όλα αρχίζουν αλλιώς...ή απλά συνεχίζονται.

κι όλα αρχίζουν αλλιώς...ή απλά συνεχίζονται.

Σεπτέμβρης...πάει κι αυτό το καλοκαίρι.Νιώθω πως κάτι χάθηκε απο την ανεμελιά του...πως ήταν απλά η εποχή μετά την άνοιξη και τίποτα παραπάνω. Ελα θα μου πείτε; Τί μας λες; Εδω ο κόσμος χάνεται..μα ρε γαμώτο χάνεται ή απλά προσπαθούν να μας πείσουν γι αυτό;
Δε ξέρω...ίσως χαμένοι στο μικρόκοσμο μας χάνουμε τη μεγάλη εικόνα. Αλλά ποιός ξαγρύπνησε ποτέ για προβλήματα αυτού του κόσμου αν δεν τον αφορούσαν άμεσα;Κανείς...κι αυτό το λεω με αρκετά μεγάλη βεβαιότητα.
Ο καιρός περνάει και εμείς μαζί του...μεγαλώνουμε και τελικά φεύγουμε ξοδεύοντας ατελείωτες ώρες με το να αναπολούμε.Κάποιες φορές ζηλεύω αυτούς που μπορούν και βάζουν τελεία και συνεχίζουν χωρίς ποτέ να σκέφτονται το "παρελθόν". Είναι όμως αλήθεια έτσι; Αν πραγματικά το κάνουμε αυτό ζούμε πραγματικά το παρόν ή απλά τρέχουμε συνεχώς στρίβοντας με μεγάλη προσοχή στις γωνιές του δρόμου μήπως και πέσουμε πάνω σε αυτό που ακριβώς λέμε οτι "ξεπεράσαμε" ;
Σε καμία περίπτωση δε θα υποκριθώ οτι ανήκω σε αυτή την κατηγορία και κρατώ και μια μικρή επιφύλαξη αν όντως αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν.
Αυτές οι "γωνιές συνάντησης" κάποιες φορές μας πονάνε κι άλλες μας γεμίζουν ελπίδα.
Αλλά δε νομίζω πως θα θέλα να ζω διαγράφοντας...μαζί με τη "διαγραφή" και το "πάμε παρακάτω" από στιγμές που μας πονάνε χάνονται κι αυτές που μας έκαναν να χάσουμε τον έλεγχο μας και την ανάσα μας μαζί, έστω και για λίγο...αλήθεια ποιος απο εσας θα ήθελε να ξεχάσει κάτι τέτοιο;
Τώρα απο που προκύπτουν αυτές οι σκέψεις; Έλα μου ντε; Αν όντως υπάρχει η ψυχή θα λέγα απο εκεί. Το μυαλό λέμε πως παίζει παιχνίδια..μα αν όντως είναι καθαρά εγκεφαλικά παιχνίδια όλα γιατί δε τα ελέγχουμε; Πως μπορεί το μυαλό σου να δώσει εντολή στο χέρι σου να γράφει τώρα στον υπολογιστή αλλά οχι να ξεχάσεις το πρόσωπο δίπλα στο δικό σου που είχες αγκαλιά στο κρεβάτι;
Πολλές ερωτήσεις μαζί για Κυριακή μεσημέρι...αλλά ίσως φταίει αυτή η συνάντηση σε μια στροφή ενός δρόμου...

Special Olympics 2011

Εθελόντρια στα Special Olympics Αθήνα 2011…σίγουρα δε περίμενα πως θα είναι όπως οι Ολυμπιακοί ή οι Παραολυμπιακοί αλλά σίγουρα περίμενα το «είναι» να είναι λίγο καλύτερο από το «φαίνεσθαι».
Το κυριότερο σε αυτούς τους αγώνες είναι οι ίδιοι οι ΑΘΛΗΤΕΣ (τα κεφαλαία όχι τυχαία γιατί πραγματικά δεν έχω ξαναδεί ανθρώπους να παλεύουν με τόσο πάθος και τόση αγάπη γι αυτό που κάνουν και να έχουν την αντοχή μετά από τόση κούραση να μας χαιρετάνε όλους,να μας αγκαλιάζουν και να δείχνουν πόσο χαρούμενοι είναι με κάθε τρόπο) αλλά η διοργάνωση θα έλεγα πως έγινε κάπως πρόχειρα…κυρίως όσον αφορά διαφήμιση αλλά και οργάνωση. Χθες και σήμερα με ρωτάγανε ΠΟΤΕ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ! Κανένα κανάλι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν ασχολήθηκε με το θέμα. Δε ξέρω αν είναι επειδή δε «πουλάει» αλλά σίγουρα μέσα στις τόσες αηδίες που προβάλλουν θα μπορούσαν να δείξουν κάτι τόσο όμορφο!
Πραγματικά δε θα αναφερθώ ούτε στις στολές ούτε στο φαγητό…δε πήγαμε γι αυτά εκεί. Οσοι είναι εθελοντές ξέρουν τι εννοώ. Με στεναχωρεί να βλέπω άδεια στάδια τη στιγμή που σίγουρα υπάρχει κόσμος εκεί εξω που θα ήθελε να παρευρεθεί αλλά δε το γνωρίζει.

Σήμερα μια μητέρα αθλήτριας είχε έρθει να δει την κόρη της που αγωνιζόταν. Μικρή σημασία έχει αν έχασε ή αν κέρδισε…ήταν ΠΕΡΗΦΑΝΗ! Και μαζί της ένιωσα κι εγώ περήφανη που είμαι εκεί…για κάθε φορά που χειροκρότησα και για κάθε φορά που φώναξα…τι σημασία έχει η χωρα προέλευσης και τόσα άλλα; Σημασία έχουν αυτά τα μεγάλα χαμόγελα! Χριστέ μου τι είναι αυτό που έχουν και σου δίνουν και σε κάνει να νιώθεις τόσο όμορφα;

Οι εθελοντές αυτής της διοργάνωσης εδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό...δε θα ξεχάσω τη στιγμή που στο στίβο κι ενώ ένας αθλητής πάλευε να τερματίσει γονάτισαν στο τέρμα και με χειροκροτήματα και νοήματα τον στήριζαν...και τερμάτισε! Μπράβο σας παιδιά!

Θα κρατήσω κάποιες στιγμές από αυτούς τους αγώνες …κυρίως όμως θα κρατήσω την ζεστασιά που ένιωσα εκεί. Μακάρι να είχαμε δώσει λιγότερα σε κάποια πράγματα και περισσότερα σε αυτούς τους αθλητές…μόνο αυτό. Το αξίζουν!
Σας ευχαριστώ που ήμουν κι εγώ μέσα!

Κρίση και καλοκαίρι 2011

Κρίση και καλοκαίρι 2011…πόσο διαφορετικό άραγε θα είναι αυτό το καλοκαίρι από το προηγούμενο; Δε ξέρω…δεν έχει ξεκινήσει ακόμα…ρωτήστε με στο τέλος του. Αυτό που περιμένω πως και πως είναι οι διακοπές μου…ν αράξω στην παραλία και να μην ακούω κανένα δημοσιογράφο/ πολιτικό να μου λέει πόσο άσχημα είναι όλα και ο καθένας τη δική του λύση για το πρόβλημα της Ελλάδας! Αφού έχετε τη λύση αντί να ξημεροβραδιάζεστε στα παράθυρα κάντε το και αφήστε μας ήσυχους..αλλιώς μη παραπονιέστε για φωνές και ζαρζαβατικά που τυχαία σας έρχονται κατακούτελα.
Ιούνιος ήδη και οι διακοπές αρχίζουν να προγραμματίζονται..λίγο διαφορετικά όμως. Μεγάλη σημασία φέτος έχει το κόστος. Αν μου ‘μεινε κάτι από πέρυσι είναι πως για πρώτη φορά βρέθηκα διακοπές χωρίς μία στην τσέπη μου…και τελικά μου κάνε καλό. Έμαθα να μη χαρίζω τίποτα σε κανένα εξυπνάκια μαγαζάτορα, ξενοδόχο και οποιονδήποτε που ασχολείται με τουρισμό. Δυστυχώς αυτό που χαρακτηρίζει τον Έλληνα είναι ο «ωχαδερφισμός» του. Σε όλες τις φάσεις της ζωής του. Από τις πολιτικές του απόψεις έως τη λάθος ή χάλια παραγγελία στο μαγαζί που έχει κάτσει να φάει το βδομαδιάτικο του μισθό και δε βγάζει άχνα μη τον κακοχαρακτηρίσουν. Κατά ένα περίεργο τρόπο ενώ ακούω για δεκάδες λουκέτα στην αγορά πιστεύω πως αυτοί που δεν αντιμετώπισαν τους πελάτες τους σαν πορτοφόλια και μόνο θα επιζήσουν.
Οπότε ερχόμαστε στο θέμα μας…καλοκαίρι και κρίση 2011 (και έτσι όπως πάει και 2012 και 2013 κοκ) και στο τι μπορούμε να κάνουμε και καλά να περάσουμε και να μη κάνουμε μπανάκι σε πλαστική πισινούλα του σούπερ μάρκετ με καφέ home made!
Θυμηθείτε όλα εκείνα τα μαγαζιά και καταλύματα που σας ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ και δεν είχαν τον τιμοκατάλογο πίσω από την πόρτα άλλα να λέει κι άλλα να πληρώνετε..καθώς επίσης και τη σφουγγαρίστρα στο μπάνιο για να καθαρίζετε μόνοι σας (ναι, το έχω περάσει κι αυτό!!). Στην ιδιαίτερη μου πατρίδα τα «τζιμάνια» ή αγιοκλέφτες (όπως και να τους πείτε το ίδιο είναι) είχαν αποφασίσει να ανεβάσουν τις τιμές σε επίπεδα Ψαρούς…αποτέλεσμα…ο κόσμος έπαιρνε το κουβαδάκι του και σε άλλη παραλία! Καιρός να το κάνουμε γενικά αυτό…γιατί πολύ απλά πέτυχε. Εντελώς τυχαία οι τιμές έπεσαν τόσο που ο ανταγωνισμός τους ήταν ποιος θα έχει το καλύτερο φαγητό / ποτό στην καλύτερη τιμή! Είναι ακόμα Ιούνιος που σημαίνει ότι μπορούμε για ΜΙΑ φορά στη ζωή μας να το ψάξουμε λιγάκι πριν πούμε «έλα μωρέ καλοκαίρι είναι»…γιατί κάποιοι εκεί βασίζονται…και μας κλέβουν. Και αυτό δε γίνεται μόνο στις διακοπές αλλά και γενικά στη ζωή μας. Αν αρχίσουμε να αντιδρούμε εκεί θα το κάνουμε παντού. Είμαστε πραγματικά περίεργος λαός έτσι; Ότι κι αν ακούμε λέμε «έλα στην Ελλάδα είμαστε» αλλά αν το ακούσουμε από άλλον μας πιάνει ο πατριωτισμός μας κι ας ξέρουμε ότι έχουν ένα δίκιο. Γιατί να λέμε ότι έτσι είναι τα πράγματα και απλά να γκρινιάζουμε και να μην κάνουμε κάτι να τα αλλάξουμε; Κάποια πράγματα ναι είναι στο χέρι μας.
Άρα αν την κάνουμε γι άλλες παραλίες λίγο σκέψη και λίγο ψάξιμο δε βλάπτει…όμως να ξέρετε ότι και η πόλη μας το καλοκαίρι έχει τις ομορφιές της…η καλύτερη εποχή της Ελλάδας είναι η καλύτερη όπου κι αν πάτε..ακόμα και σε αυτή την πόλη με τους τόνους τσιμέντο. Παλαιότερα παίρναμε την πετσετούλα μας και βουρ παραλία. Αν υπάρχει κάποιος που να γκρίνιαζε περισσότερο για την «περιττή» τσαντούλα με παγωμένο νερό και σάντουιτς είμαι εγώ. Πλέον δε το κάνω. Στην τελική γιατί να φάω το αμφιβόλου ποιότητας , προετοιμασίας και συντήρησης σάντουιτς από τη καντίνα και να μη το έχω μαζί μου; Αν υπολογίσετε το κόστος θα δείτε ότι βγαίνει το μεσημεριανό ή βραδινό σας σε μια ωραία ταβέρνα που εσείς θα διαλέξετε. Σκεφτείτε απλά πράγματα που μπορείτε να κάνετε και να μειώσετε το κόστος των διακοπών σας. Ισως είναι και ευκαιρία να επισκεφτείτε τον φίλο ή τη φίλη σας που σας έπρηζε τόσα χρόνια να πάτε στο εξοχικό τους.
Ο,τι κι αν κάνετε αυτό το καλοκαίρι να περάσετε υπέροχα…όλα τα προβλήματα και το άγχος εδώ θα είναι όταν γυρίσετε…δεν είναι ανάγκη να τα πάρετε μαζί σας. Μόνο τη σκέψη σας μην ξεχάσετε…και να υπολογίζετε τα χρήματα σας γιατί κανείς άλλος δε θα το κάνει για εσάς.
Καλό καλοκαίρι σε όλους και όλες!!!!!!!!!

αναδημοσίευση δελτίου τύπου απο Χαμόγελο του Παιδιού

Το Χαμόγελο του Παιδιού εξέπεμψε SOS


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Πέμπτη 5 Μαΐου 2011


Το Χαμόγελο του Παιδιού εξέπεμψε SOS
για τα Παιδιά στην Ελλάδα και ζήτησε
τη στήριξη όλων για να συνεχίσει να είναι
μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος.
«Δεν σταματάμε την δράση μας! Συνεχίζουμε με την συμμετοχή όλων»


Στη συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε σήμερα, με την ευγενική χορηγία του Ζαππείου Μέγαρου, από «Το Χαμόγελο του Παιδιού» παρουσιάστηκαν τα τεράστια προβλήματα και οι τραγικές ελλείψεις σχετικά με την παιδική προστασία στην Ελλάδα, οι ελλείψεις δομών και μέτρων.

Παράλληλα, παρουσιάστηκε το τεράστιο έργο που επιτελείται από Το Χαμόγελο του Παιδιού και τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει στην κάλυψη των τεράστιων και πολύπλευρων αναγκών των παιδιών στην χώρα. Παιδιά κακοποιημένα, παιδιά εγκαταλελειμμένα, παιδιά με προβλήματα υγείας, παιδιά κάτω από το όριο της φτώχιας, παιδιά θύματα εξαφάνισης, παιδιά που καθημερινά καλύπτονται άμεσα και αποτελεσματικά μέσα από το δίκτυο δράσεων και υπηρεσιών.

Τα οικονομικά στοιχεία του έτους 2010 προκάλεσαν έκπληξη μιας και ακόμα μία φορά το σύνολο των εσόδων προέρχεται από δωρεές ιδιωτών και χορηγίες εταιρειών ενώ τονίστηκε έλλειψη κρατικής χρηματοδότησης για δράσεις που έχουν αναγνωριστεί εθνικές και έχουν θεσμοθετηθεί, μόνο το 3,73% προέρχεται από επιδοτήσεις της ΕΕ και ΟΑΕΔ. Για μία ακόμα χρονιά το 68,11% των εξόδων αφορά στην μισθοδοσία του εξειδικευμένου επιστημονικού προσωπικού που στελεχώνει τις δράσεις πανελλαδικά και στηρίζει εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά ετησίως.

Έμφαση δόθηκε και σε δράσεις που άμεσα μπορεί να λειτουργήσει το Χαμόγελο του παιδιού και που σήμερα παραμένουν ανενεργές λόγω έλλειψης των απαραίτητων οικονομικών πόρων για την στελέχωσή τους. Δράσεις που θα παρέχουν δωρεάν υπηρεσίες σε ακόμα περισσότερα παιδιά και τις οικογένειές τους.

Τέλος, παρουσιάστηκε η νέα καμπάνια ενημέρωσης και κινητοποίησης των πολιτών με τίτλο «Πείτε μας τι να του κόψουμε» και ζητήθηκε η συμμετοχή όλων των ΜΜΕ ώστε «το μήνυμα μας να φτάσει παντού!».

εκπεμπω sos

εκπεμπω sos δε βλέπω φως και η σιωπή δεν είναι πια χρυσός...

Κυριακή μεσημεράκι...λίγο μελαγχολικό..και μου κολλάει αυτό το τραγούδι απο το πουθενά..
ή σχεδόν απο το πουθενά.
Δεν είναι περίεργο εκεί το μυαλό σου είναι κάπου, αυτό το "κάπου" να εμφανίζεται απο το πουθενά;
Τι εννοώ;Ελα μου ντε; Σάμπως ξέρω κι εγώ τί σκατά εννοώ πια;
Είναι περίεργο όμως πως κάποιοι άνθρωποι ενώ περνάνε για λίγο από τη ζωή μας και
ενω ουσιαστικά μας έχουν κάποιες φορές χεσμένους πια για εμάς το άγγιγμα τους μένει,παραμένει,επιμένει.
"Χάνω της ψυχούλας μου το μέτρο...ακροβατώ κι εγώ στο πουθενά και οτι αγαπώ και οτι πω
πάλι στα ίδια το μυαλό μου τριγυρνά" κι αυτό ακριβώς τελικά είναι το θέμα.
Αυτό το "στα ίδια" που το θες πάλι και πάλι...και ενώ μπορείς να βρεις δεκάδες πράγματα
να πεις στο εαυτό σου "ΞΕΚΟΛΑ...ΕΜΜΟΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ" κάπου μέσα σου λες "δεν είναι ρε πουστη μου εμμονή"...δε μπορεί να είναι...
Είναι όμως χαζό να ψάχνεις για κάτι μια ζωή και τελικά να καταλαβαίνεις οτι το είχες και απλά έφυγε απο τα χέρια σου.Και ξερεις οτι ο χρόνος δε γυρίζει πίσω κι ας το θες...κι ας πάλεψες για να το καταφέρεις. Και αυτό το "βάρος" που μπορεί για κάποιους να είναι εμμονή για σένα είναι ένα βάρος στην ψυχή σου που πρέπει να κουβαλάς και να χαμογελάς...εκτός κι αν αυτό το βάρος ήταν κάποτε το χαμόγελο σου...

A Dream Within A Dream

Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

Edgar Allan Poe