Μοιράζομαι...

Μοιράζομαι...

Πόσο μεγάλη σημασία έχει τελικά αυτό ε; Να μπορείς να μοιραστείς σκέψεις και συναισθήματα που υπό άλλες συνθήκες μοιάζεις με το γκόλουμ..εσύ μιλάς εσύ απαντάς.
Το να μπορείς να πεις αυτό που σε κάνει να χαμογελάς , να θυμώνεις, αυτό που σε κάνει έξαλλη ή να κοκκινίζεις (όχι από ντροπή…ή μάλλον κι από αυτό) είναι τελικά μεγάλη ευλογία.

Μου θύμισες ένα ποίημα που δεν είχα δώσει τη σημασία που έπρεπε…

Γκρίζα Αναγνωρισμένα Κ.Π.Καβάφης

Κυττάζοντας ένα οπάλλιο μισό γκρίζο
θυμήθηκα δυο ωραία γκρίζα μάτια
που είδα• θάναι είκοσι χρόνια πρίν ....

......................................................................

Για έναν μήνα αγαπηθήκαμε.
Έπειτα έφυγε, θαρρώ στην Σμύρνη,
για να εργασθεί εκεί, και πια δεν ιδωθήκαμε.

Θ’ ασχήμισαν — αν ζει — τα γκρίζα μάτια•
θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.

Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν.
Και, μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν,
ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψι.


(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)


Και μου ήρθαν στο μυαλό 2 δικά μου αγαπημένα. Το πρώτο σου το εύχομαι….όταν θα είμαστε με τα «πι»,με άσπρα μαλλιά (καλά μωρό μου εγώ θα τα βάφω!) και θα θυμόμαστε περασμένες εποχές και έρωτες που ΖΗΣΑΜΕ ακόμα κι αν μας πόνεσαν , ακόμα κι αν κάποια στιγμή σκεφτόμαστε «μα τί στην ευχή έκανα με αυτόν τον άνθρωπο;» θα ξέρουμε πως τους ζήσαμε..πως ρουφήξαμε κάθε ανάσα τους…
Και έρχομαι στο δεύτερο που ταιριάζει σε αυτά που ανέφερα ποιό πάνω…στο «μοιράζομαι».
Πόσα μπορείς να κρατάς μέσα σου; Να θες να φωνάξεις και να μη μπορείς. Αυτό που σε κρατάει να γίνεται η δική σου θηλιά στο λαιμό.

Έρωτος Άκουσμα Κρυμμένα

Στου δυνατού έρωτος το άκουσμα τρέμε και συγκινήσου
σαν αισθητής. Όμως, ευτυχισμένος,
θυμήσου πόσα η φαντασία σου σ’ έπλασεν• αυτά
πρώτα• κι έπειτα τ’ άλλα —πιο μικρά— που στην ζωή σου
επέρασες κι απόλαυσες, τ’ αληθινότερα κι απτά.—
Aπό τους τέτοιους έρωτας δεν ήσουν στερημένος.





(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993

Κρυμμένα Κρυμμένα

Aπ’ όσα έκαμα κι απ’ όσα είπα
να μη ζητήσουνε να βρουν ποιος ήμουν.
Εμπόδιο στέκονταν και μεταμόρφωνε
τες πράξεις και τον τρόπο της ζωής μου.
Εμπόδιο στέκονταν και σταματούσε με
πολλές φορές που πήγαινα να πω.
Οι πιο απαρατήρητές μου πράξεις
και τα γραψίματά μου τα πιο σκεπασμένα —
από εκεί μονάχα θα με νιώσουν.
Aλλά ίσως δεν αξίζει να καταβληθεί
τόση φροντίς και τόσος κόπος να με μάθουν.
Κατόπι — στην τελειοτέρα κοινωνία —
κανένας άλλος καμωμένος σαν εμένα
βέβαια θα φανεί κ’ ελεύθερα θα κάμει.


(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)


Ευχαριστώ….