κι ας ξαναγυρνάει πίσω η σελίδα)
Τί είναι αυτό που ψάχνουμε τελικά; Τί μας κινεί; Τί μας ακινητοποιεί; Μετά από μια "περίεργη" βραδιά ,σ ενα club απρόσωπο (δε μπορώ να σκεφτώ κάποια άλλη λέξη να το χαρακτηρίσω)μ ενα ποτό στα χέρια κοιτώντας το ρολόι και με μια διάθεση κάπως ,αναρωτιέμαι τελικά τί μου φταίει; Εφταιγε το μαγαζί; Οχι τόσο...Η παρέα; Σίγουρα όχι.Οπότε προς τί η ξυνίλα;
Καλά δε λεω οτι θα ξαναπήγαινα εκεί...αλλά που πήγε τελικά αυτό το άτομο που τρελαινόταν να πηγαίνει σε μέρη που δεν έχει ξαναδεί απλά για να τα δει;
Οποιος ξέρει την απάντηση παρακαλώ ν απευθυνθεί άμεσα στο συντάκτη του κειμένου με όποιο τρόπο διαθέτει...ακόμα και με ταχυδρομικό περιστέρι!!
Τί σκατά ψάχνω πια; Τί είναι αυτό που θέλω; Μια από τα ίδια...το ίδιο ακριβώς μήπως; Αυτό είναι τελικά που ψάχνω; Αυτό είναι που με θυμώνει τόσο μέσα μου σε σημείο να προκαλώ από έκπληξη εως εκνευρισμό σε όποιον έχει την υπομονή να με ανεχτεί;
Ωραία...και τί θα γίνει τώρα; Θα περιμένω να γίνω 33...43 ...και βάλε; Να κάνω μπότοξ στη φάτσα μου προσπαθώντας να φέρω πίσω το χρόνο που ΕΓΩ αφήνω να φεύγει;
Γιατί ενω λεω οτι πρέπει να ξεφύγω αρνούμαι να με αφήσω; Γιατί ρε γμτ φοβάμαι τόσο; Αν τελικά φοβάσαι τόσο να ζήσεις περνάς τη ζωή σου μέσα στον τοίχο που ο ίδιος έχτισες.Κάποτε θυμάμαι να λεω οτι πρέπει να γκρεμίζεις τον τοίχο πριν γίνει τόσο μεγάλος που δε μπορείς να δεις τίποτε πέρα από αυτόν...και να που έφτασα να γίνει φρούριο...κι όμως κάπου θα υπάρχει μια κερκόπορτα...
Εχθες πέφτοντας για ύπνο βλέποντας τον ήλιο ήδη ν ανατέλει έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου...να μη γκρινιάζω.Και όσοι με ξέρουν θα καταλάβουν πόσο μεγάλο θέμα είναι αυτό...ίσως αυτό να είναι ο φακός για να βρω την μικρή πορτούλα μέσα στο σκοτάδι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου