Πάμε παρακάτω...

Δε ξέρω πόσοι έχετε παρατηρήσει οτι όλων τα νεύρα είναι τσίτα...
Θα μου πείτε καλά...που ζεις; Δε βλέπεις τί γίνεται; Ναι, βλέπω, το ζω και φοβάμαι.
Αλλά οχι ρε γμτ δε θα τους κάνω τη χάρη να τρελαθώ. Αυτό θέλουν...να γίνουμε ζόμπι και να φαγωθούμε μεταξύ μας!
Ε, οχι! Θα κρατήσω το μυαλό μου στη θέση του..για την καρδιά δε λεω τίποτα..την έχω βάλει στον πάγο εδώ και χρόνια.

Μιλώντας για την καρδιά...επιτέλους μετά από χρόνια σκέφτομαι αλλιώς...λίγο παραπέρα.Ωραίες οι αναμνήσεις και τα κολλήματα αλλά η αγκαλιά σου μένει άδεια..ακόμα κι αν κρατάς κάποιον,περιμένοντας την άλλη αγκαλιά που έρχεται όταν θέλει.
Κάποια στιγμή απλά αποφασίζεις οτι εως εδώ. Η ζωή είναι δική μου και δεν έχει πρόβα.

Οπότε; Τί γίνεται παρακάτω; Βλέπεις το κόλλημα είναι και μια καλή δικαιολογία στην καρδούλα σου...τώρα θες ο φόβος μην την μαζεύεις πάλι από τα πατώματα...θες οτι απλά βαριέσαι ξανά μανά τα ίδια και αφήνεις το χρόνο να περνάει...και ξέρετε ε ο χρόνος περνάει και δε γυρίζει.Ξυπνάς μια μέρα και βλέπεις τα 30 να σου γνέφουν.
αρα..πάμε κι όπου βγει...κι αν δε βγει αυτό σημασία έχει οτι πας παρακάτω.
Και το θέμα είναι να ξεκινήσεις...μετά ο δρόμος είναι ανοιχτός.

Ενα υπέροχο τραγούδι...διαφορετικά ερμηνευμένο.
Το έχω συνδέσει με την ωραιότερη εποχή της μέχρι στιγμής ζωής μου.
(Για σένα που μισούσες το τραγούδι και τη φωνή της Αλεξίου..τυχαίο οτι τα βρήκα μαζί;; )