No More Tears (Enough is Enough)

Συνήθως οι "φυσιολογικοί" άνθρωποι μελαγχολούν Κυριακή βράδυ...ακόμα και εκεί περίεργη είμαι ρε παιδί μου.

Κάτι με το Σάββατο με πειράζει. Θα μπορούσα να πω οτι φταίει η κούραση της εβδομάδας που πέρασε αλλά μάλλον ψέμματα θα είναι ...τί σχέση έχει άλλωστε;

Και εκεί λοιπόν που Κυριακάτικο πρωινό άκουγα Γαλάνη να τραγουδά μελοποιημένο Καρυωτάκη...τώρα donna summer...τελικά τί είναι η διάθεση; Τίποτα παραπάνω από ένα κλικ...

Βράδυ

Τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι μια ιαχή μακρυσμένη -
τ' αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη
ψιθυρίζει και μένει,

τ' ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα,
η αδειανή κάμαρά μου,
ένα τραίνο που θα 'ρχεται από μια άγνωστη χώρα,
τα χαμένα όνειρά μου,
οι καμπάνες που σβήνουν, και το βράδυ που πέφτει
ολοένα στην πόλη,
στων ανθρώπων την όψη, στ' ουρανού τον καθρέφτη,
στη ζωή μου τώρα όλη...

Κώστας Καρυωτάκης - Βράδυ

Ξέρω , ξέρω Καρυωτάκης κυριακάτικο είναι βαρύς ...όπως μου είπε και ο Κ.Α. "Θα την κοψω τη φλέβα!! Βάλε μαρινέλλα, ΤΩΡΑ!!!"...αλλά έλα που αυτή τη στιγμή αυτό θέλω ν ακούσω.
Χτυπάει κέντρο ρε γμτ.
Αυτό το σημείο που όλοι αγνοούμε και όλοι γύρω από αυτό γυρίζουμε. Γελάμε, κλαίμε, νευριάζουμε , όλη τη μέρα κάνουμε πως σκεφτόμαστε κάτι άλλο...αλλά έρχονται κάτι στιγμές συχνά ακάλεστες και βαράνε εκεί ακριβώς που εσύ προσπαθείς να υποκριθείς οτι δεν υπάρχει τίποτα.

ζεστός καφές και σκέψεις...

Δευτέρα πρωί...άδεια.

Μάλλον τη ζήτησα την κατάλληλη στιγμή. Οτι πρέπει για χουχούλιασμα σήμερα. 'Ασχετο αν ξύπνησα πρωί. Συνήθεια.

Είμαι ήδη στη δεύτερη κούπα ζεστό καφέ. Θέλω να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά.
Νιώθω πως όλα γίνονται λόγω συνήθειας και κεκτημένης ταχύτητας. Οχι οτι κάποιες φορές η συνήθεια είναι κάτι κακό.
Εχει να κάνει με αυτό που γίνεται και μας βγάζει από αυτή .Αν είναι δηλαδή κάτι καλό ας έρθει...

Πόσο ομως το επιδιώκουμε αυτό; Τί είναι αυτό που μας κρατάει πίσω; Πολλές φορές χρησιμοποιώ τη δικαιολογία οτι δε το βρίσκω. Αλλά μάλλον είναι απλά ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ.
Πως να βρεις κάτι που δε ψάχνεις; οκ...πιστεύω στην καλή μοίρα αλλά από την άλλη
μήπως απλά ο φόβος μου κρύβεται πίσω από αυτό;

Επιλέγω "ασφαλείς" δρόμους που ξέρω οτι μπορώ να διαχειριστώ αλλά αυτό το αίσθημα οτι
κάτι λείπει δε λέει να φύγει. Αφέθηκα μια φορά και απλά εφαγα τα μούτρα μου...να κάτι που δε θέλω ξανά και το αντιμετωπίζω χωρίς να δίνομαι εντελώς.Από την άλλη δε μετανιώνω κιόλας. Οτι κι αν λεω αυτό το στραπατσάρισμα ήταν από τα πιο ωραία πράγματα που μου συνέβησαν. Καλά δεν λεω το ίδιο το στραπατσάρισμα αλλά όσα συνέβησαν πριν από αυτό.
Τώρα τί με έπιασε πάλι πρωινιάτικο; Τι σκατά βάζουν πια στον καφέ; (παω για τρίτη κούπα...χάλια τα νεύρα ε;;)

θέλω να σε δω (here without you)

Θέλω να σε δω...τί φράση ε;

Πόσες φορές τη χρησιμοποιούμε; Κάποιες φορές τη λέμε κανονίζοντας παράλληλα γιατί όντως θα γίνει, άλλες είναι μια τυπική ατάκα σε κάποιον/κάποια που βλέπουμε τυχαία μετά από καιρό και ξέρουμε πως σίγουρα δε θα γίνει..αν ήταν θα το είχαμε κάνει και άλλες κρύβει μέσα όλη τη λαχτάρα και τις ευχές που μπορεί να κάνουμε σχεδόν καθημερινά.

Τις πρώτες δυο περιπτώσεις θα τις αφήσω στην ησυχία τους προς στιγμή...η τρίτη όμως; Αυτό το "θέλω να σε δω" όταν δεν είσαι εσύ αυτός/αυτή που το λες αλλά το πρόσωπο που ΘΕΣ να δεις ...και παρακαλάς να στο πει κι όταν στο λεει...τελικά δεν απαντάς καν...γιατί ξέρεις ή ας το πω αλλιώς. Εμαθες πια.

Γιατί πολύ απλά οι δυο πρώτες περιπτώσεις αντιστοιχούν είτε η μια είτε η άλλη στην τρίτη.
Αν θες να το κάνεις πραγματικά (ή αν θέλει ας το πω πιο σωστά) είτε κανονίζεται εκείνη τη στιγμή είτε το λες απλά...σαν το "μη χαθούμε μωρέ πάλι"...

Τί είναι αυτό που περιμένεις τελικά να γίνει; Να αλλάξουν όλα και ξαφνικά να νιώσεις σαν ήρωας σε ρομαντική ταινία όπου στο τέλος όλα τελειώνουν υπέροχα; Ναι...

Γίνεται όμως; Κι αν ναι το μετά πως είναι; Τί μας κάνει να πιστεύουμε οτι αυτή η φορά θα είναι διαφορετική; Μου αρέσει το παραμύθι μάλλον...αυτό που λεει οτι όλα θα είναι υπέροχα...

να και ο Οκτώβρης...

Πάει και αυτό το καλοκαίρι...με τις παραλίες γεμάτες και το βλέμμα άδειο (αυτό πήγαινε πακέτο με την τσέπη).

Ούτε κατάλαβα πότε πέρασε.Δε μ αρέσει καθόλου που αρχίζω να κρυώνω. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που λατρεύουν την ζέστη και δε παραπονιούνται καν για τα 43άρια της θερμοκρασίας.
Λατρεύω τα κοντομάνικα, αμάνικα, κάπρι και οτιδήποτε φοράμε το ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ . Λατρεύω να νυχτώνει γύρω στις 9 και δε μου αρέσει καθόλου που πλεόν από τις 7 ο ήλιος έχει πάει για ύπνο.
Θα μου πείτε θα βαριόμουν και ίσως να μην εκτιμούσα το καλοκαίρι. Ισως...

Οπως και να έχει περίεργες μέρες έρχονται. Αυτό το έχουμε καταλάβει όλοι και ο καιρός δε βοηθάει. Κάτι στο καλοκαίρι τα κάνει όλα πιο υποφερτά.

Η βροχή είναι μόνο για τους ερωτευμένους όπως λέει ένας φίλος μου. Αυτοί που κρύβουν κάτι υποφέρουν.Αλήθεια είναι. Και η βροχή έρχεται...μαζί της φέρνει και αυτή τη μικρή φωτιά που καίει στην καρδιά.Τι περίεργο ε; Η βροχή να φουντώνει τη φωτιά...μόνο στην ψυχή παίζονται τέτοια παιχνίδια.

Ακούω αυτό το τραγούδι και σκέφτομαι τί είναι αυτό που κάνει το φθινόπωρο να κουβαλάει τόση θλίψη; Αραγε φταίει αυτό ή απλά το κατηγορούμε για όσα μας φέρνει στο μυαλό μας; Αν κοιτάξεις τα βλέμματα των ανθρώπων ίσως καταφέρεις να δεις όσα κρύβονται πίσω ..βαθια στην ψυχή τους...και ίσως ίσως δεις αυτά που εσύ επιλέγεις να κρύψεις πίσω από την κενή "καλημέρα" και το άψυχο "γεια" που ακούς τον εαυτό σου να λέει ενώ πραγματικά θες να πεις κάτι άλλο..αυτό το "αλλο" είναι που σκέφτομαι και δε μπορώ να ησυχάσω Κυριακή βράδυ.

για ποιό λόγο θυμώνω και δε ξέρω γιατί;

2 ερωτήσεις σε μια πρόταση...ωραία...κάθομαι αναπαυτικά στον καναπέ του ψυχαναλυτή και προσπαθώ να καταλάβω γιατί ( είμαι ) τόσο ΕΞΑΛΛΗ με όλα σχεδόν...γιατί πρέπει να γίνομαι κομμάτια και να θυμώνω και αυτό απλά να το γράφω..τα βάζω σε μικρά κουτάκια και τα παραχώνω σε ανεξερεύνητα σημεία του μυαλού μέχρι τη στιγμή που θα τη δω αρχαιολόγος-ναι τόσο παλιά αρχίζει το θέμα- και θ αρχίζω να μοιράζω ο,τι αξίζει στον καθένα..και στον εαυτό μου φυσικά...
Τί είναι αυτό που με κάνει αυτή τη στιγμή να φαντάζομαι πως είμαι κάτοικος άλλης χώρας (μου διαφεύγει που το ασκούν το σπόρ αυτό) και στο μεσημεριανό μου break θα κατέβω να πληρώσω μερικά λεφτά και να τα κάνω λίμπα όλα;(αυτό πλάκα πλάκα θα λειτουργούσε πολύ εδώ!)
Δοκίμασα γιατρέ μου και τις βαθιές ανάσες και τις σκέψεις ενός μέρους που με κάνει να νιώθω ασφαλής!
Τίποτα!
Θέλω να βάλω τις φωνές; Μπορώ;

κι όλα αρχίζουν αλλιώς...ή απλά συνεχίζονται.

κι όλα αρχίζουν αλλιώς...ή απλά συνεχίζονται.

Σεπτέμβρης...πάει κι αυτό το καλοκαίρι.Νιώθω πως κάτι χάθηκε απο την ανεμελιά του...πως ήταν απλά η εποχή μετά την άνοιξη και τίποτα παραπάνω. Ελα θα μου πείτε; Τί μας λες; Εδω ο κόσμος χάνεται..μα ρε γαμώτο χάνεται ή απλά προσπαθούν να μας πείσουν γι αυτό;
Δε ξέρω...ίσως χαμένοι στο μικρόκοσμο μας χάνουμε τη μεγάλη εικόνα. Αλλά ποιός ξαγρύπνησε ποτέ για προβλήματα αυτού του κόσμου αν δεν τον αφορούσαν άμεσα;Κανείς...κι αυτό το λεω με αρκετά μεγάλη βεβαιότητα.
Ο καιρός περνάει και εμείς μαζί του...μεγαλώνουμε και τελικά φεύγουμε ξοδεύοντας ατελείωτες ώρες με το να αναπολούμε.Κάποιες φορές ζηλεύω αυτούς που μπορούν και βάζουν τελεία και συνεχίζουν χωρίς ποτέ να σκέφτονται το "παρελθόν". Είναι όμως αλήθεια έτσι; Αν πραγματικά το κάνουμε αυτό ζούμε πραγματικά το παρόν ή απλά τρέχουμε συνεχώς στρίβοντας με μεγάλη προσοχή στις γωνιές του δρόμου μήπως και πέσουμε πάνω σε αυτό που ακριβώς λέμε οτι "ξεπεράσαμε" ;
Σε καμία περίπτωση δε θα υποκριθώ οτι ανήκω σε αυτή την κατηγορία και κρατώ και μια μικρή επιφύλαξη αν όντως αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν.
Αυτές οι "γωνιές συνάντησης" κάποιες φορές μας πονάνε κι άλλες μας γεμίζουν ελπίδα.
Αλλά δε νομίζω πως θα θέλα να ζω διαγράφοντας...μαζί με τη "διαγραφή" και το "πάμε παρακάτω" από στιγμές που μας πονάνε χάνονται κι αυτές που μας έκαναν να χάσουμε τον έλεγχο μας και την ανάσα μας μαζί, έστω και για λίγο...αλήθεια ποιος απο εσας θα ήθελε να ξεχάσει κάτι τέτοιο;
Τώρα απο που προκύπτουν αυτές οι σκέψεις; Έλα μου ντε; Αν όντως υπάρχει η ψυχή θα λέγα απο εκεί. Το μυαλό λέμε πως παίζει παιχνίδια..μα αν όντως είναι καθαρά εγκεφαλικά παιχνίδια όλα γιατί δε τα ελέγχουμε; Πως μπορεί το μυαλό σου να δώσει εντολή στο χέρι σου να γράφει τώρα στον υπολογιστή αλλά οχι να ξεχάσεις το πρόσωπο δίπλα στο δικό σου που είχες αγκαλιά στο κρεβάτι;
Πολλές ερωτήσεις μαζί για Κυριακή μεσημέρι...αλλά ίσως φταίει αυτή η συνάντηση σε μια στροφή ενός δρόμου...