κάτω από τα κίτρινα φώτα

Απόβραδο μιας «ανοιξιάτικης» ημέρας…καλά δε παίρνω και όρκο για το «ανοιξιάτικη» γιατί μεταξύ μας το κοντομάνικο σήμερα ήταν πολύ μα πολύ κακή επιλογή!

Κοιτάω τις αναρτήσεις…συγνώμη αλλά από πέρυσι έχω να γράψω;;;!! Από Χριστούγεννα Πάσχα ξαναγράφω;;;;!! Καλά πάμε!!!

Τι στην ευχή έκανα τόσο καιρό; ‘Ελα μου ντε…κάτσε να σκεφτώ. Τίποτα αξιόλογο μάλλον αφού δε κατάλαβα πότε πέρασε ο καιρός έτσι…ψέμματα. Θεσσαλονίκη…Γαλάνη. Υπέροχη απλά..συνήλθα ο άνθρωπος.

Τώρα τι μ έκανε να γράψω…τα γνωστά. Συναντήσεις…αυτές οι παλιο-συναντήσεις που λες ανάθεμα την ώρα που πήγα για καφέ!Τί το θες παιδάκι μου τον καφέ αφού σε χαλάει το μέρος;;
Ολη μέρα χθες είχα ΤΑ νεύρα…απαπα…ΕΞΑΛΛΗ όπως λέει και ο Αντώνης.
Τώρα γιατί…εε οι κλασικοί λόγοι...οχι δε θα τους αναφέρω, σάμπως νοιάζουν και κανένα; Πάντως μου πέρασαν…πως ; …κουβέντα με φίλους. Αυτό τελικά είναι και το μυστικό έτσι; Είτε νιώθουμε άσχημα, είτε πονάμε, είτε χαιρόμαστε, είτε είμαστε για ανεξήγητο λόγο νευριασμένοι γυρίζουμε εκεί που μας καταλαβαίνουν.
Γκρινιάζουμε, χτυπιόμαστε και τελικά ηρεμούμε μέχρι την επόμενη φορά.
Γιατί μεταξύ μας θέλω να υπάρξει επόμενη φορά. Είπαμε αυτές οι συναντήσεις μας κάνουν χάλια αλλά θυμόμαστε ότι μας κάνουν χάλια και άρα προσπαθούμε να μη ξαναγίνουμε με το ίδιο άτομο χάλια..βγάλατε νόημα; Αν ναι μπράβο σας γιατί εγώ όχι!

Ένα ξέρω…τα έχω κάνει χάλια!

Κάποια μαγικά Χριστούγεννα...

Κάποια μαγικά Χριστούγεννα..
Παραμονή Χριστουγέννων 2011. Σε λίγο τελειώνει κι αυτός ο χρόνος..αλήθεια πότε πέρασε; Τόσες ατελείωτες κουβέντες για την κρίση , για το μέλλον της Ελλάδας, άνθρωποι δίπλα μας που περνάνε τόσο δύσκολα που λίγο μπορούμε να το νιώσουμε.

Σκεφτόμουν περασμένα Χριστούγεννα. Όταν ήμουν μικρή και το μόνο μου «πρόβλημα» ήταν το δώρο του Άγιου Βασίλη που θα έβρισκα κάτω από το δέντρο.
Πρωινό ξύπνημα να πάμε με τους φίλους μου για κάλαντα. Θυμάμαι πως όποια ώρα κι αν έπρεπε να ξυπνήσω πάντα μα πάντα ο μπαμπάς μου ξύπναγε νωρίτερα για να πει σε μένα και τη μαμά μου τα κάλαντα. Αυτές τις στιγμές τις φυλάω στην καρδιά μου. Είναι ο δικός μου θησαυρός.
Μεσημεράκι επιστροφή , μέτρημα και μοίρασμα των «κερδών» και βόλτα στην Αθήνα…την υπέροχη ακόμα πόλη. Βόλτα στα μαγαζιά και κυρίως στο Μινιόν. Μετά λουκουμάδες στον Κρίνο. Πειράζει που δε θυμάμαι αν αγόραζα πολλά δώρα; Πειράζει που δεν ήμασταν ποτέ αυτό που λέμε φραγκάτοι; Εγώ αυτά θυμάμαι…και αξίζουν περισσότερα από ταξίδια στο εξωτερικό ή τα ποιο ακριβά δώρα.

Μου λείπουν αυτές οι εποχές. Και τώρα στο σήμερα…με το άγχος του «αύριο» πάνω από το κεφάλι μας. Με τις ευχές πάντα να περιέχουν τη φράση πέρα από ότι άλλο «…και δουλειά».
Πως μας κατάντησαν έτσι; Πως αφήσαμε εμείς τον εαυτό μας να καταντήσει έτσι; Ξέρω πως κινδυνεύω να ακουστώ πως είμαι στον κόσμο μου. Οκ είμαι…άλλο επιχείρημα; Δύσκολες εποχές τι μας λες τώρα για γιορτές και χαρές; Ίσα ίσα που τώρα πρέπει…η μιζέρια τους μας έχει κατακλύσει από παντού…όχι ρε γμτ..μια μέρα είναι δική μας…πριν λίγο χτύπησαν την πόρτα 2 παιδάκια να πουν τα κάλαντα…είμαι σίγουρη πως κι αυτά από τα κάλαντα θα κρατήσουν λίγα …τα υπόλοιπα πλέον στην οικογένεια για να βολέψουν τα χαράτσια…όμως μπορείς να στερήσεις το χαμόγελο τους; Μπορείς να πεις να μην περιμένουν τον Άγιο Βασίλη φέτος; Και στην τελική για όσους από εμάς περάσαμε ευτυχισμένα Χριστούγεννα κάποτε το χρωστάμε να μην είμαστε μίζεροι..όχι σήμερα…έχουμε καιρό γι αυτό.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους/ όλες!! Απλά θυμηθείτε να το πείτε και σε κάποιον που δεν έχει κάποιον να του ευχηθεί…ας είμαστε λίγο καλύτεροι σήμερα…που ξέρετε μπορεί να μας γίνει και συνήθεια για τον υπόλοιπο χρόνο….

No More Tears (Enough is Enough)

Συνήθως οι "φυσιολογικοί" άνθρωποι μελαγχολούν Κυριακή βράδυ...ακόμα και εκεί περίεργη είμαι ρε παιδί μου.

Κάτι με το Σάββατο με πειράζει. Θα μπορούσα να πω οτι φταίει η κούραση της εβδομάδας που πέρασε αλλά μάλλον ψέμματα θα είναι ...τί σχέση έχει άλλωστε;

Και εκεί λοιπόν που Κυριακάτικο πρωινό άκουγα Γαλάνη να τραγουδά μελοποιημένο Καρυωτάκη...τώρα donna summer...τελικά τί είναι η διάθεση; Τίποτα παραπάνω από ένα κλικ...

Βράδυ

Τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι μια ιαχή μακρυσμένη -
τ' αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη
ψιθυρίζει και μένει,

τ' ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα,
η αδειανή κάμαρά μου,
ένα τραίνο που θα 'ρχεται από μια άγνωστη χώρα,
τα χαμένα όνειρά μου,
οι καμπάνες που σβήνουν, και το βράδυ που πέφτει
ολοένα στην πόλη,
στων ανθρώπων την όψη, στ' ουρανού τον καθρέφτη,
στη ζωή μου τώρα όλη...

Κώστας Καρυωτάκης - Βράδυ

Ξέρω , ξέρω Καρυωτάκης κυριακάτικο είναι βαρύς ...όπως μου είπε και ο Κ.Α. "Θα την κοψω τη φλέβα!! Βάλε μαρινέλλα, ΤΩΡΑ!!!"...αλλά έλα που αυτή τη στιγμή αυτό θέλω ν ακούσω.
Χτυπάει κέντρο ρε γμτ.
Αυτό το σημείο που όλοι αγνοούμε και όλοι γύρω από αυτό γυρίζουμε. Γελάμε, κλαίμε, νευριάζουμε , όλη τη μέρα κάνουμε πως σκεφτόμαστε κάτι άλλο...αλλά έρχονται κάτι στιγμές συχνά ακάλεστες και βαράνε εκεί ακριβώς που εσύ προσπαθείς να υποκριθείς οτι δεν υπάρχει τίποτα.

ζεστός καφές και σκέψεις...

Δευτέρα πρωί...άδεια.

Μάλλον τη ζήτησα την κατάλληλη στιγμή. Οτι πρέπει για χουχούλιασμα σήμερα. 'Ασχετο αν ξύπνησα πρωί. Συνήθεια.

Είμαι ήδη στη δεύτερη κούπα ζεστό καφέ. Θέλω να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά.
Νιώθω πως όλα γίνονται λόγω συνήθειας και κεκτημένης ταχύτητας. Οχι οτι κάποιες φορές η συνήθεια είναι κάτι κακό.
Εχει να κάνει με αυτό που γίνεται και μας βγάζει από αυτή .Αν είναι δηλαδή κάτι καλό ας έρθει...

Πόσο ομως το επιδιώκουμε αυτό; Τί είναι αυτό που μας κρατάει πίσω; Πολλές φορές χρησιμοποιώ τη δικαιολογία οτι δε το βρίσκω. Αλλά μάλλον είναι απλά ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ.
Πως να βρεις κάτι που δε ψάχνεις; οκ...πιστεύω στην καλή μοίρα αλλά από την άλλη
μήπως απλά ο φόβος μου κρύβεται πίσω από αυτό;

Επιλέγω "ασφαλείς" δρόμους που ξέρω οτι μπορώ να διαχειριστώ αλλά αυτό το αίσθημα οτι
κάτι λείπει δε λέει να φύγει. Αφέθηκα μια φορά και απλά εφαγα τα μούτρα μου...να κάτι που δε θέλω ξανά και το αντιμετωπίζω χωρίς να δίνομαι εντελώς.Από την άλλη δε μετανιώνω κιόλας. Οτι κι αν λεω αυτό το στραπατσάρισμα ήταν από τα πιο ωραία πράγματα που μου συνέβησαν. Καλά δεν λεω το ίδιο το στραπατσάρισμα αλλά όσα συνέβησαν πριν από αυτό.
Τώρα τί με έπιασε πάλι πρωινιάτικο; Τι σκατά βάζουν πια στον καφέ; (παω για τρίτη κούπα...χάλια τα νεύρα ε;;)

θέλω να σε δω (here without you)

Θέλω να σε δω...τί φράση ε;

Πόσες φορές τη χρησιμοποιούμε; Κάποιες φορές τη λέμε κανονίζοντας παράλληλα γιατί όντως θα γίνει, άλλες είναι μια τυπική ατάκα σε κάποιον/κάποια που βλέπουμε τυχαία μετά από καιρό και ξέρουμε πως σίγουρα δε θα γίνει..αν ήταν θα το είχαμε κάνει και άλλες κρύβει μέσα όλη τη λαχτάρα και τις ευχές που μπορεί να κάνουμε σχεδόν καθημερινά.

Τις πρώτες δυο περιπτώσεις θα τις αφήσω στην ησυχία τους προς στιγμή...η τρίτη όμως; Αυτό το "θέλω να σε δω" όταν δεν είσαι εσύ αυτός/αυτή που το λες αλλά το πρόσωπο που ΘΕΣ να δεις ...και παρακαλάς να στο πει κι όταν στο λεει...τελικά δεν απαντάς καν...γιατί ξέρεις ή ας το πω αλλιώς. Εμαθες πια.

Γιατί πολύ απλά οι δυο πρώτες περιπτώσεις αντιστοιχούν είτε η μια είτε η άλλη στην τρίτη.
Αν θες να το κάνεις πραγματικά (ή αν θέλει ας το πω πιο σωστά) είτε κανονίζεται εκείνη τη στιγμή είτε το λες απλά...σαν το "μη χαθούμε μωρέ πάλι"...

Τί είναι αυτό που περιμένεις τελικά να γίνει; Να αλλάξουν όλα και ξαφνικά να νιώσεις σαν ήρωας σε ρομαντική ταινία όπου στο τέλος όλα τελειώνουν υπέροχα; Ναι...

Γίνεται όμως; Κι αν ναι το μετά πως είναι; Τί μας κάνει να πιστεύουμε οτι αυτή η φορά θα είναι διαφορετική; Μου αρέσει το παραμύθι μάλλον...αυτό που λεει οτι όλα θα είναι υπέροχα...

να και ο Οκτώβρης...

Πάει και αυτό το καλοκαίρι...με τις παραλίες γεμάτες και το βλέμμα άδειο (αυτό πήγαινε πακέτο με την τσέπη).

Ούτε κατάλαβα πότε πέρασε.Δε μ αρέσει καθόλου που αρχίζω να κρυώνω. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που λατρεύουν την ζέστη και δε παραπονιούνται καν για τα 43άρια της θερμοκρασίας.
Λατρεύω τα κοντομάνικα, αμάνικα, κάπρι και οτιδήποτε φοράμε το ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ . Λατρεύω να νυχτώνει γύρω στις 9 και δε μου αρέσει καθόλου που πλεόν από τις 7 ο ήλιος έχει πάει για ύπνο.
Θα μου πείτε θα βαριόμουν και ίσως να μην εκτιμούσα το καλοκαίρι. Ισως...

Οπως και να έχει περίεργες μέρες έρχονται. Αυτό το έχουμε καταλάβει όλοι και ο καιρός δε βοηθάει. Κάτι στο καλοκαίρι τα κάνει όλα πιο υποφερτά.

Η βροχή είναι μόνο για τους ερωτευμένους όπως λέει ένας φίλος μου. Αυτοί που κρύβουν κάτι υποφέρουν.Αλήθεια είναι. Και η βροχή έρχεται...μαζί της φέρνει και αυτή τη μικρή φωτιά που καίει στην καρδιά.Τι περίεργο ε; Η βροχή να φουντώνει τη φωτιά...μόνο στην ψυχή παίζονται τέτοια παιχνίδια.

Ακούω αυτό το τραγούδι και σκέφτομαι τί είναι αυτό που κάνει το φθινόπωρο να κουβαλάει τόση θλίψη; Αραγε φταίει αυτό ή απλά το κατηγορούμε για όσα μας φέρνει στο μυαλό μας; Αν κοιτάξεις τα βλέμματα των ανθρώπων ίσως καταφέρεις να δεις όσα κρύβονται πίσω ..βαθια στην ψυχή τους...και ίσως ίσως δεις αυτά που εσύ επιλέγεις να κρύψεις πίσω από την κενή "καλημέρα" και το άψυχο "γεια" που ακούς τον εαυτό σου να λέει ενώ πραγματικά θες να πεις κάτι άλλο..αυτό το "αλλο" είναι που σκέφτομαι και δε μπορώ να ησυχάσω Κυριακή βράδυ.